caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > And the Oscar went to...
> And the Oscar went to... <

Mellor película, mellor guión orixinal (Paul Haggis e Bobby Moresco) e mellor montaxe (Hughes Winborne): Crash

A gañadora menos gañadora en varias décadas é un filme pretencioso, esteticista, convencido da súa propia importancia. Realmente non a ten, ningunha: Crash xa a fixera moitos anos antes e un millón de veces mellor Lawrence Kasdan, por exemplo. Escapáseme por completo a fascinación case mística que sobre moitos críticos e espectadores xenerou este filme dun Paul Haggis permanentemente obsesionado con dar doctrina e que constrúe o seu retrato de conflictos raciais cunha ollada beatífica e simplona.

Mellor director (Ang Lee), mellor guión adaptado (Larry MacMurtry e Diana Ossana) e mellor banda sonora orixinal (Gustavo Santaolalla): Brokeback Mountain

Faltou o Oscar definitivo, e iso fai que case pareza unha grande derrotada. A derrotada, máis ben, é a Academia que decidiu que Brokeback Mountain non é o filme do ano malia ser o mellor escrito e o mellor dirixido. Agora sairá todo o mundo dicindo que os americanos, tan rancios eles, non se atreveron a premiar un filme que fala de homosexualidade; honestamente, non creo que sexa esa a razón. Certo que haberá moita xente á cal lle espante o tema, pero a eses mesmos tamén lles espantará o da eutanasia e miren o que pasou con Million Dollar Baby (claro que esa estaba dirixida por un americano de toda a vida). Paréceme que o problema de Brokeback foi o de ser unha favorita demasiado clara que levaba meses acumulando premios a feixes, e iso acaba xerando simpatías por outras candidatas.

Mellor actor (Philip Seymour Hoffman): Capote

Teño o convencimento íntimo de que a interpretación de Philip Seymour Hoffman é moi boa, pero eu vin o filme atrozmente dobrado, así que non podo opinar con moita rotundidade. Sigo preferindo a David Strathairn, en calquera caso.

Mellor actriz (Reese Witherspoon): Walk the line

Na película sobre Johnny Cash a que gaña o Oscar é June Carter. Era un premio cantado que non admite queixa algunha.

Mellor actor de reparto (George Clooney): Syriana

Como agardabamos, gañou como intérprete o premio que non lle podían dar como director e guionista. Realmente, George Clooney é un tipo máis ben limitado, dono duns poucos xestos que repite sempre, pero cae simpático e ten un encanto indiscutíbel, como lles sucedía aos grandes actores do Hollywood clásico; e iso é algo que non ten nada que ver co feito de que, ademais, sexa a clase de home do que ningún outro home ten reparo en recoñecer que é guapo. Syriana é un filme magnífico e valente, e premios coma este servirán para que Clooney gañe os millóns de dólares que poderá empregar en facer un cine moi comprometido sen saír dos límites da gran industria.

Mellor actriz de reparto (Raches Weisz): The Constant Gardener

O xardineiro fiel é un dos filmes máis fermosos do 2005. É unha historia de amor con mensaxe feita con nervio e garra, que merecía estar entre as grandes triunfadoras desta edición. Munich, Crash e incluso Capote ocupan un lugar que lle pertencía claramente. Xa que se esqueceron do estupendo Ralph Fiennes, ben está que recompensen a Rachel Weisz, aínda que sexa a costa da admirada Catherine Keener, que dispuña en Capote dun papel bastante menos agradecido.

Mellor fotografía (Dion Beebe), mellor dirección artística (John Myhre e Gretchen Rau) e mellor vestuario (Colleen Atwood ): Memoirs of a Geisha

Pasemos a cousas máis importantes, veña.

Mellores efectos visuais (Joe Letteri, Brian Van't Hul, Christian Rivers e Richard Taylor), mellor son (Christopher Boyes, Michael Semanick, Michael Hedges e Hammond Peek) e mellor montaxe de son (Mike Hopkins e Ethan Van der Ryn): King Kong

Van vender moitísimos DVDs, e en todos eles porá en letras gordas "gañadora de tres Oscars da Academia".

Mellor documental: La Marche de L'Empereur, de Luc Jacquet e Yves Darondeau

Setenta e sete millóns de dólares recadaron nos Estados Unidos estes pingüíns, cinco máis que Brokeback Mountain, vinte máis que Crash, trinta máis que Munich, corenta e moitos máis que Good night and good luck, cincuenta e tantos máis que Capote. Un documental francés sobre pingüíns saca nas billeteiras máis cartos que calquera das cinco finalistas á mellor película. Pois iso.

Mellor filme estranxeiro: Tsotsi, de Gavin Hood

Era a favorita para moitos medios ianquis. O Oscar axudará a que se estree en España. Pouco sabemos dela, pero un premio para un filme africano é algo suficientemente infrecuente como para que eu sinta unha certa simpatía a priori.

Oscar honorífico: Robert Altman

A maior alegría desta edición, sen dúbida, foi o premio honorífico para Altman, un dos grandes. E o ano que vén que llo dean a Robert Mulligan, que xa vai sendo hora tamén.

Mellor canción: It's Hard Out Here For a Pimp, de Jordan Houston, Cedric Coleman e Paul Beauregard (Hustle and Flow)
Mellor maquillaxe (Howard Berger e Tami Lane): The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe
Mellor filme de animación: Wallace & Gromit in The Curse of the Were-Rabbit, de Nick Park e Steve Box
Mellor curtametraxe documental: A Note of Triumph: The Golden Age of Norman Corwin, de Corinne Marrinan e Eric Simonson
Mellor curtametraxe animada: The Moon and the Son, de John Canemaker e Peggy Stern
Mellor curtametraxe de imaxe real: Six Shooter, de Martin McDonagh


dos arquivos estranhos: Os Oscars do 2003, 2004 e 2005.

2006-03-06, 12:41 | 12 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/37993

1
De: chuza.org Fecha: 2006-03-06 14:06

And the Oscar went to...: «Martin Pawley comenta os oscars na súa liña ;) ... \"A gañadora menos gañadora en varias décadas é un filme pretencioso, esteticista, convencido da súa propia importancia. Realmente non a ten, ningunha: Crash xa a fixera moitos anos antes e »



Comentarios

1
De: Edu Fecha: 2006-03-06 16:14

Sinto disentir con vostede e, ainda respetando as súas reservas a Crash, non me parece en ningún caso unha película beatífica ou simplona. Pola contra, e a única película norteamericana que eu vira que se achega ó asunto do racismo cunha certa distancia e ambigüidade, plantexando a cuestión non como un dó entre malvados intolerantes e víctimas inocentes, senón coma unha roda na que, dependendo do intre, un pode atoparse en calquera dos dous bandos en conflicto.

Agora si, é a única película nominada a best film que vin, polo que non podo entrar a valorar os seus méritos fronte ás demáis.

¿Pasou boa noite e iso ou viu os resultados no telexornal?

Un saudo



2
De: acedre Fecha: 2006-03-06 16:23

Eu flipei cando lle deron o oscar a Crash. Non me gustou nada. En vez de ser Los Angeles semella ser unha aldea de famosos que todos se topan e coinciden dunha forma mui forzada.Saen demasiados famosos con papeis curtos e o guion e unha acumulacion de historias xuntas.O peor para min foi o toquinho americano guai cando o negro libera os esclavos orientais.
Levei unha sorpresa porque a mirei en DVD o venres e logo enteireime que estaba para os oscars e logo que ganhou. Pois si que esta mal o cinema !.



3
De: Nuala Fecha: 2006-03-06 17:49

Sobor de Totsi,
Eu vin o trailer o sabado pasado (pouco antes de enfrentarme a Brokeback Mountain, que me pareceu preciosa como filme) e o certo e que ten bastante boa pinta. Nos primeiros segundos considerei que ia ser unha mala copia de Cidade de Deus pero pronto o trailer te achega a unha atmosfera distinta e mais optimista. Obtivo tamen, por si non lle gustan os premios de ouro ianquis (totalmente comprensible pola sua banda) o premio do publico no festival de cine de Edimburgo.



4
De: folerpa Fecha: 2006-03-06 18:39

Tiña que ser algúen da túa sabedoría e lucidez quen se lembrase de Gran Caynon únha dos mellores filmes americanos dos ultimos 25 anos.



5
De: anton Fecha: 2006-03-06 20:35

Crash é impactante, pero pouco máis: nada orixinal e, para colmo, un pouco reaccionaria. O que pasa que era demasiado para Hollywood premiar Brokeback despois das campañas dos colectivos cristiáns... Hollywood é Hollywood aínda que, como máquina de soños, nos faga crer ás veces que é algo máis. Bravo por Ang Lee. Tiña que ser chinés: un norteamericano nunca daría feito unha historia así. Gústame que convirta un anuncio de Marlboro e a súa macholada americana nunha película de amor. Só os xeños logran facer iso.



6
De: ex-avid Fecha: 2006-03-06 20:43

joe, ya pensaba que era la única persona a la que crash no le gustó :
buff



7
De: mourullo Fecha: 2006-03-06 22:09

Sr. Pawley: foi escoitar o nome de "Crash" e lembrarme de vostede... Apúntome a petición de Oscar honorífico para Robert Mulligan e que llo dean na cerimonia do ano que ven.



8
De: Edu Fecha: 2006-03-07 15:22

Só non podes, con amigos sí:

http://www.lavozdegalicia.es/se_opinion/noticia.jsp?CAT=130&TEXTO=4577072



9
De: Martin Pawley Fecha: 2006-03-07 21:54

Permítame, Edu, que eu tamén busque apoios ;-)

Ang Lee subió a por su primer Oscar y cuando todos los vaqueros se aprestaban a subir a celebrar el merecido triunfo de Brokeback Mountain... pasó lo que pasó. Del corral de las butacas surgió Nicholson, abrió el sobre, esbozó su mejor mueca de jocker de Batman y leyó lo inverosímil: ¡"Crash"!, celebrando con una ausencia de neutralidad propia de seguidor de los Lakers el premio a una película angelina, muy angelina, pero plagiaria, petulante, empeñada en matarnos de intensidad cada diez segundos.

José Luis Losa, "El Correo Gallego", 7/03/2006



10
De: Martin Pawley Fecha: 2006-03-07 22:16

acedre, esa é outra razón para a sorpresa de Crash (que era, si, a segunda favorita, pero a moita distancia: pagaban 25 a 1 nas apostas de Las Vegas, disque): é un filme estreado hai moito tempo, que leva meses editado en DVD nos EEUU. Os Oscars non van supoñer nada na súa carreira comercial e iso é algo que, a priori, puntúa menos. De todos xeitos, a colleita ianqui deste ano é dunha calidade media máis que alta: as cinco finalistas son películas que merece a pena ver, aínda que sexa para disentir, e iso é algo que raras veces acontece. E iso por non falar das que ficaron fora, ou relegadas a poucas candidaturas: Match Point, O xardineiro fiel, Syriana, Unha historia de violencia, Os tres enterros de Melquíades Estrada, Nove vidas...

Nuala, é curioso, pero coas referencias que eu tiña de "Tsotsi" tamén pensei nel nunha especie de "Cidade de Deus" sudafricano. Haberá que velo: ha de estrearse, sen dúbida. Ou iso espero, porque pola gañadora sudafricana do Festival de Berlín do 2005 aínda estamos esperando...

folerpa, Grand Canyon é un dos meus filmes favoritos. Desde un punto de vista máis poético que discursivo, sen coriños de fondo para subraiar o que non necesita subraiado, sen excesos fotográficos nin unha moralina de estampita, Grand Canyon érguese como a mellor reflexión emprendida polo cinema sobre o mundo moderno, un tempo novo necesariamente complexo, convulso e mestizo. Grand Canyon é un filme do que falar durante horas, fermoso até os seus últimos planos, esas imaxes do xenuino Grand Canyon, a natureza máis grandiosa e desarmante para pechar un relato humano e urbano. E que me di vostede dese helicóptero que sobrevoa permanentemente toda a película, mesmo proxectando ás veces a súa luz sobre as personaxes?

antón, bravo por Ang Lee, pero sobre todo bravo por Larry MacMurtry e Diana Ossana: o seu guión é dos máis perfectos xurdidos nese país nos últimos anos.

ex-avid, a min pásame o contrario: case me parece que son o único ao que non lle gustou (nada de nada) :-)

mourullo, é unha obriga moral desa academia. Xa llo deron a Stanley Donen, a Robert Altman, a Blake Edwards e incluso a Sidney Lumet. Falta Robert Mulligan, e falta tamén Arthur Penn. E xa teñen unha idade, os dous, que aconsella non agardar moito...



11
De: Hai Cada! Fecha: 2006-03-07 23:54

Gostei moito de Rachel Weisz... creo que todos temos coñecido a xente coma o personaxe que ela fai, embarcados en cruzadas que fan que ás veces os miremos coma se estivesen tolos e con esa intensidade que ás veces fai que os preguiceiros nos sintamos un pouco cansos de tanta actividade con propósito...
Unha aperta.



12
De: Edu Fecha: 2006-03-08 10:43

Petulante... se cadra por iso me gustou :p



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.227.126.69 (ca58b4fcd4)
Comentario
¿Cuánto es: mil + uno?









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley