días estranhos deixa a residencia blogalita que levava ocupando desde marzo de 2003 para trasladarse -e non era sen tempo- ao barrio que chaman Blogaliza. Estamos aínda facendo a mudanza así que a casa non ten apenas mobiliario; en calquera caso, agardamos desde hoxe as súas visitas.

Grazas, Víctor, por estes case seis anos de hospitalidade. ¶

Morreu Ann Savage, actriz de culto grazas á súa presenza nun clásico do cinema negro, Detour, que poden ver ou descargar de balde en archive.org. O seu derradeiro traballo no cinema foi facer de Nai no delirante exercicio memorialístico que Guy Maddin fixo a conta da súa cidade natal, Winnipeg:

¶

En días coma hoxe cómpre revisarmos unha vez máis a Kiarostami.

para saber máis: a contundente anotación de Brétemas. ¶

Entre os artigos de opinión que analizan a concesión das eólicas, na portada da web de La Voz de Galicia esqueceron citar o de Xosé Luis Barreiro Rivas, Luces y sombras del concurso eólico. Vexamos o que di:

"Todas las quinielas han fallado. Y, a expensas de una información más meticulosa, tengo la impresión de que la resolución del concurso eólico se hizo con unas bases de racionalidad que pueden reducir a un debate técnico -siempre opinable- la conflictividad que se auguraba (...) Los que más podían presionar -presuntamente- se han quedado con viento en los bolsillos, y pocos serán los gallegos que sepan explicar por qué entre los más decepcionados figuran nombres como Epifanio Campo, Manuel Jove, Amancio Ortega y Jacinto Rey, aunque a este le tocaron 142 megavatios que, sin dejar de ser una cifra importante, apenas roza de lejos las hipótesis con las que trabajaba hace dos días (...) Si juzgamos la situación en términos positivos, la resolución deja ver dos grupos energéticos gallegos que, frente a la decepción de Iberdrola, salen muy fortalecidos - Eólica Galenova y Norvento - y dos proyectos, también gallegos, que están relacionados con sectores considerados estratégicos en la economía de Galicia -Aucosa, que reúne a varias conserveras, y Feiraco, que representa el mayor intento de agrupación cooperativa de los productores de leche-, y que parecen representar los acuerdos sociales más extensos con los que se contaba en este concurso. Ello no obstante, a pesar de la certera lógica que asoma detrás de la resolución firmada por Fernando Blanco, nadie podrá evitar los daños ya causados a la imagen de la energía eólica -y de la propia Xunta- durante la tramitación del concurso..."

Un despiste, sen dúbida. E seguindo cos artigos de opinión, non perdan o de Carlos Luis Rodríguez en El Correo Gallego ("Gracias a aciertos propios y groseros errores ajenos, el BNG hace del concurso eólico su consagración") e o editorial dese mesmo xornal ("Es lo que los gallegos se merecen"). ¶

Aquí queda a entrevista que me fixo Xurxo González para a web da Axencia Audiovisual Galega:

Martin Pawley: ´O que non temos en Galicia é unha masa crítica que apoie con enerxía os produtos bos que aquí se fan´
26-12-2008

A Axencia Audiovisual Galga tamén quere indagar por outros fíos da institución cinematográfica e polo tanto dalle voz a un dos críticos de cinema máis importantes da actualidade que se poden seguir nos medios de comunicación galegos. A figura de Martin Pawley elévase con estoicismo fordiano reflexionando sobre aspectos que envolven á crítica cinematográfica. 16 preguntas na procura da disección do xuizo crítico.

1. Imos comezar polo abstracto, qué é para ti a crítica?
Pois o que di o dicionario: a actividade de xulgar e emitir un xuízo sobre unha obra, o cal implica facer unha recomendación sobre a mesma, do tipo "farías ben en vela" ou "alá ti". Facer crítica é expoñer opinións de maneira máis ou menos razoada e esas opinións son sempre subxectivas, por suposto que si (e o honesto é recoñecelo, desbotando ese absurdo mito da obxectividade). Outra cousa é que a crítica deba transcender o puro gusto persoal e esforzarse en intentar detectar virtudes e defectos no produto final á marxe de que dun xeito primario conecte connosco ou inspire en nós rexeitamento.

2. A crítica cinematográfica cres que ten algunha especificidade respecto a doutras artes?
Non, non creo. De feito eu tamén fago crítica de libros para Protexta e no esencial a miña actitude é idéntica. Coma nas outras artes facer crítica esixe un certo grao de coñecemento do seu pasado e tamén -e penso que convén insistir moito nisto- do seu presente. E canto máis diverso sexa ese coñecemento, mellor.

3. Diferenzas entre cinefilia e crítica cinematográfica?
Pois para iso o bo é acudir novamente ao dicionario, que é onde aparecen as definicións das cousas. Alí di que un cinéfilo é unha persoa moi afeccionada ao cinema e que ten moitos coñecementos sobre o tema. Atendendo a iso non todos os cinéfilos fan crítica, mais penso que é obrigado que todos os críticos sexan cinéfilos, da mesma maneira que se dá por feito que aos críticos literarios lles gusta ler e aos críticos musicais ir aos concertos. Curiosamente nos últimos anos e en certos ambientes culturetas a palabra "cinefilia" caeu nun absurdo desprestixio, como se fose unha actitude a combatir; é algo que levo escoitado en diferentes coloquios e tertulias, con público e sen el. O que nunca escoitei é unha xustificación clara de "que ten de malo a cinefilia". Eu son cinéfilo antes que crítico, e a moita honra, e cando deixe de escribir e falar sobre cinema seguirei alimentando a miña cinefilia igual que antes: con moitos filmes.

4. Que pode aportar a crítica á creación audiovisual?
A crítica axuda a marcar tendencias. Contribúe a afianzar certas modas ao servir de peneira da xigantesca e inabarcábel creación audiovisual do mundo. Os que exercemos a crítica temos acceso -uns máis que outros- a obras que á maior parte da poboación lle resultan inalcanzábeis e ás veces somos quen de detectar a importancia de determinados autores que logo chegan ao público xeral. Iso funciona para ben e para mal, pois tamén acontece o contrario: o desprezo que a crítica amosa ante certas propostas pode traer como consecuencia a súa total invisibilidade. No noso mundo hipercomunicado non existe aquilo do que non se fala. Pregúntelle aos críticos que coñeza que digan cinco ou seis títulos de filmes africanos sen buscar en Google, a ver cantos superan a proba...

5. Cal é o teu camiño de procedencia ata a crítica?
O punto de partida no meu caso é o blog días estranhos, que abrín en marzo de 2003. Como cinéfilo confeso que son empecei a deixar anotacións sobre películas e como naquela altura non había practicamente ninguén máis que escribira en galego e en Internet sobre, poñamos por caso, The searchers ou Sergeant Rutledge a miña páxina acabou sendo etiquetada coma un blog de cinema. O ano seguinte, en 2004, ocorreuseme ir ao Festival de Donostia; a cambio do seu apoio para acadar a acreditación ofrecinlle a miña colaboración gratuíta a un xornal coruñés de papel, cuxa resposta aínda estou agardando, e a Vieiros, daquela dirixido por Anxo Quintela. Dixérome que si e fixen crónica para eles desde o festival. O ano seguinte volvín ir acreditado a Donostia por Vieiros e estando alá recibín chamada de Belén Regueira, que xunto a Tomás Lijó estaba preparando un magazine de tarde para Radiofusión, Antípodas: pediume se non me importaba falar desde alá para o programa. Díxenlle que o facía encantado e despois á miña volta empecei a colaborar con eles os venres: entraba por teléfono para comentar as estreas da fin de semana. Cando Belén pasou a facer o Extrarradio na Radio Galega, vai xa para tres anos, ofreceume participar no seu novo espazo e alá marchei, encantado da vida, con ela e con Eduardo Herrero. Primeiro empecei facendo unha sección especificamente cinéfila e trala primeira reestruturación do programa sumeime ao que chamamos "tertulia cultureta", unha tertulia moi relaxada sobre a actualidade cultural que agora comeza os sábados despois das once da mañá e na que comparto mesa con Grial Parga e María Yáñez. A miña presenza no Extrarradio trouxo logo como consecuencia aparicións esporádicas no Diario Cultural, nomeadamente para falar de festivais de cinema, e de maneira puntual noutros espazos coma Punto de encontro, A lanterna máxica ou O tren do serán, e tamén no programa de televisión Planeta Cine da TVG. En medios de papel a miña actividade é moito máis reducida.

6. Ti falaches de cinema na televisión, na radio e na escrita. A crítica está condicionada polo medio no que se fai?
O maior condicionamento é a limitación de espazo e tempo de cada un deles: na radio podes dedicarlle quince minutos a cousas que en televisión non ocuparían máis de noventa segundos, e obviamente nun blog podes facer o que che pete. Alén diso eu non me sentín nunca condicionado en absoluto; na radio en particular nin Belén nin Eduardo puxeron xamais pegas a nada do que propuxen ou dixen, e se miro cara atrás hai unha morea de cousas das que me sinto moi feliz. Nun magazine xeralista coma o Extrarradio permitímonos falar sobre Jia Zhang-ke con Jaime Pena, ou sobre Apichatpong Weerasethakul con José Manuel López, e conversamos con Isaki Lacuesta ou co maior dos cineastas aparecidos nos últimos anos, Lisandro Alonso. E tamén estou moi satisfeito de termos chamado a Marcos Nine aos poucos días de presentar Pensando en Soledad e JEDN, ou de meter hai uns meses en antena a Ángel Santos e a Oliver Laxe poucas horas antes de que recollesen os seus premios no Filminho. Chegará o día en que poderemos rescatar esas gravacións e dicir con orgullo "nós xa nos ocupamos deles hai moito tempo".

7. Recibiches "presións"?
Ningunha, de ningunha clase. E ademais non teño tanta relevancia como para que alguén poida considerar útil presionarme.

8. Como é a crítica cinematográfica en Galicia?
Fundamentalmente escasa: a inmensa maioría dos medios prestan moi pouca atención á información cinematográfica e non consideran preciso dispor dunha persoa como referente para tratar eses temas e se a teñen apenas lle deixan espazo máis que para ocuparse das estreas comerciais, o cal é unha limitación moi grande pois nas cidades galegas a oferta cinematográfica en xeral é pavorosa coa única excepción da Coruña, co Fórum Metropolitano a encher algúns ocos e sobre todo polo luxo que supón termos a sede dunha institución coma o CGAI (aínda que o verdadeiro luxo non é o CGAI, senón os seus programadores). En calquera caso hai xente aquí en Galicia cuxa opinión sempre me interesa, aínda que como é natural os seus criterios non coincidan necesariamente cos meus. Penso en José Manuel López, en José Luis Losa, en Grial Parga, en Ángel Santos, por suposto en Jaime Pena... E aínda que non adoiten facer crítica, sempre resultan pertinentes as palabras de José Luis Castro de Paz ou José Manuel Sande.

9. Para facer crítica cinematográfica cres que é necesario ter formación, metodoloxía, estrutura…
Para facer crítica cinematográfica é necesario ver filmes, ante todo. Só vendo filmes, moitos e moi diversos, podemos ser capaces de discernir o que supón cada obra no contexto no que foi creada. É estupendo ter lecturas e formación mais o primeiro, o fundamental, son os filmes, e iso é algo que ás veces parecen esquecer os autores de textos que baten records de citas por centímetro cadrado. Por outra banda a crítica debe ser un oficio libre e creativo, non necesariamente atado a uns modelos e uns procementos prefixados coma se fose un comentario de texto escolar. Eu non necesito opinións robotizadas, quero que haxa nelas paixón e emoción. Non me importa que se vexan ben as filias e fobias, pois xa me encargarei eu logo de aplicarlles o filtro oportuno.

10. Que é o que máis valoras dun filme?
Eu admiro moito a Charles Dickens, a súa escritura xenerosa e optimista, a súa enerxía para combater as inxustizas, o seu esforzo por entender o outro, o seu amor polo xénero humano. Como espectador de cinema tamén son moi dickensiano e acabo decantándome polas propostas máis claramente humanistas, esas que demostran que nós e os moradores dun barrio marxinal de Lisboa somos no esencial idénticos: xente á procura da felicidade. Eu tampouco creo en Deus: creo en John Ford, en Ousmane Sembène, en Béla Tarr, en Pedro Costa, en James Benning. Gústanme as películas que nos obrigan a mirar e a escoitar.

11. Tes marcada algunha tendencia: cahierista, positif….
Esta pregunta vai en serio?

12. Tes algún crítico preferido?
Non, ningún en concreto.

13. Como levas o de criticar estreas cinematográficas?
Lévoo ben porque non o fago. Non teño obriga de opinar sobre todo o que chega ás salas comerciais e procuro falar só daquilo que por unha razón ou outra me parece relevante.

14. Non cres que os festivais son os últimos reductos de ver cinema en comunidade… Como afrontas un festival de cinema?
Para ver películas en comunidade xa están as salas de cinema e as cinematecas. Os festivais proporcionan unha oportunidade estupenda para ver uns cantos filmes que non chegarán nunca á cidade na que vivimos, mais ante todo un festival serve para poñer en contacto aos espectadores cos creadores. Esa condición de punto de encontro é fundamental, é o que verdadeiramente dá vida a un festival de cinema. Agora ben, para que haxa encontro deben existir razóns para encontrarse e a razón última sempre é unha boa programación. Se non hai unha programación con criterio non hai nada. Non se pode facer un bo festival sen boas películas, igual que non se pode empezar a facer unha casa polo tellado.
Eu non asisto a demasiados festivais -fóra de Galiza só a Donostia, Xixón e Lisboa- así que vou a eles cheo de entusiasmo, sobre todo a Xixón e Lisboa, onde o elemento de "encontro" e "comunidade" é especialmente intenso. Reencontrarse cos amigos e coñecidos nos festivais é unha experiencia moi agradábel.

15. Que opinas da polémica "Boyero"?
Eu son un dos asinantes do manifesto enviado ao xornal El País, que serviu para facer ruido e poñer sobre a mesa unha cuestión moi importante: a forma na que os grandes medios falan de cinema. Non é un manifesto contra Boyero, que ten todo o dereito do mundo a dicir que non atura os filmes de Kiarostami; é máis ben a reacción dun grupo de lectores que lle esixen a El País que atenda a información cinematográfica co mesmo respecto que lle dedica a outras artes, simplemente para estaren ben informados. Ningún medio mandaría a cubrir o Festival de Benicassim ao experto que habitualmente fala da actualidade operística, e co cinema debería acontecer o mesmo: non ten sentido mandar ao Festival de Venecia a alguén que desde o primeiro día estará esbardallando contra todas as películas que alí botan. O problema non é Boyero, pois, senón que El País o mande alí como único enviado, sabendo que vai dicir o que vai dicir.

16. Voute por nun compromiso, fai unha crítica da situación actual do audiovisual galego…
Ben, para empezar eu non sei que é o audiovisual galego, nin se me ocorre un criterio sinxelo para discernir o que é audiovisual galego do que non o é. O máis práctico deumo un amigo hai anos: audiovisual galego debería ser todo aquel que se defina como tal en todas partes, en Galiza e fóra dela. Se a Abderrahmane Sissako lle dera por dicir que el fai cinema galego eu estaría encantado con tal de que diga o mesmo en todo o mundo; non vale pois esa cousa tan nosa de ser galeguísimos en Santiago de Compostela e españolísimos en Madrid. En calquera caso esas cuestións identitarias non son en absoluto relevantes no que atinxe ás obras de arte, que basicamente son de dous tipos, boas e malas. Hai moitas películas galegas que me parecen malas, mesmo pésimas, empezando por Pradolongo; boas coñezo menos, mais algunhas hai. O 2008, de feito, foi razoabelmente bo: empezou coa participación en Sundance dunha marabilla rexeitada en dous festivais galegos, 1977 de Peque Varela, e acaba coa estrea da longametraxe documental de Ángel Rueda 50 anos en el andamio, que é un traballo ben interesante. Polo medio houbo dúas obras mestras que non acadaron a repercusión que merecen, O cazador de Ángel Santos e París #1 de Oliver Laxe, o cineasta galego que nos proporcionará máis alegrías no futuro. O que non temos en Galicia é unha masa crítica que apoie con enerxía os produtos bos que aquí se fan, ao contrario do que acontece en Catalunya onde aplauden incondicionalmente calquera trapallada que faga un Marc Recha deses. O autoodio é un vicio que non damos perdido.

Xurxo González ¶

O domingo 14 de decembro de 2008 a Fundación Manuel María tributou unha merecida homenaxe a Agustín Fernández Paz na súa Vilalba natal, no Muíño do Rañego. Comezou o acto coas palabras do editor Manuel Bragado, que repasou a traxectoria docente de Agustín e a súa implicación cos movementos de renovación didáctica na procura desa utopía da escola galega das pombas:



Fina Casalderrey empezou contándonos un pesadelo horroroso para logo fabular sobre a infancia que (non) compartiu co escritor:



"Agustín é un amigo da alma". O'Mestre condensou nesta frase trinta e cinco anos de amizade e camiños compartidos:



Chairego de honra, Paco Martín atencionou ao autor dos Contos por palabras cun texto pulido e fermoso:



Pechou o acto o propio Agustín Fernández Paz, que agradeceu a presenza das súas tres tribos e afirmou que as súas palabras sempre estarán vencelladas dunha maneira ou doutra a Vilalba, porque foi alí onde aprendeu os nomes das cousas:

¶

No blog A Coruña Cultura poden ver algunhas das actuacións do concerto participativo de Cantos de Reis que se celebrou onte na Coruña no Fórum Metropolitano: as de Xacarandaina, Donaire, Eidos, Maghúa, Mini, Mero e Raúl Galego e Os Gaiteiriños. Deixo para o final aos participantes nos obradoiros que desenvolven as (modélicas) Bibliotecas Municipais, que guiados por Marta Pumares, Pablo Díaz e Olga Kirk fixeron esta estupenda demostración:



Canto de Nadal de Bembibre

Esta noite de Nadal / por ser noite de alegría,
camiñando vai Xosé / e mais a Virxe María.
Camiñan para Belén / a ver se chegan con día,
cando a Belén chegaron / a media noite sería.
- Abre as portas porteiro / a Xosé e a María.
- Como as vou abrir? dilles, / porque chaves el non tiña.
Se non as teño de ouro / nin tampouco prata fina,
eu só quería saber / cando a Virxe paría.
A Virxe non pare hoxe / nin a noite que xa viña,
mais, á media noite en punto, / a Virxe parido tiña.
Trouxo un neno tan fermoso / que ao mundo resplandecía,
tanta era a súa pobreza / que pano para el non tiña.
Botou man ao seu cabelo / ao paniño que traía,
rompeuno en tres anacos / ricamente o envolvía.
Baixou un anxo do ceo / que ricos panos traía,
uns que eran de Holanda / e outros de Holanda fina.
Subiu o anxo ao ceo / cantando o Ave María.
Preguntoulle o Pai Eterno: / - como queda a parida?
- A parida queda ben / na camiña recollida,
cuberta con mantos de ouro / bordados de prata fina.
Déanos o aguinaldo, / anque sexa pouco
un touciño e medio / e a metade doutro. ¶

¶

Atinadísimo o post de onte de Jaureguizar:

"As entidades financieiras galegas pídennos os aforros porque son galegas, os medios de comunicación galegos pídennos que lles sirvamos de audiencia porque son galegos, as librarías do país pídennos que merquemos nelas porque son galegas. Eu teño os meus cartos en entidades financeiras galegas, eu consumo información de medios galegos, eu merco nas librarías galegas e non por internet como podería. Logo miro que as entidades financieiras e algúns medios de comunicación convidan (e pagan) para dar conferencias a escritores españois de terceira rexional, logo miro que moitos medios de comunicación enchen páxinas con entrevistas e críticas eloxiosas a calquera primeirizo editado a catrocentos quilómetros do país e tratan o libro galego coma "recurso" (eses anuncios de oenegués que enchen baleiros ou silencios), logo miro que moitas librarías non teñen un só libro galego no escaparate. Pregúntome se entidades, medios e librarías son galegos, e o que non é galego é o libro galego".

¶

Todo isto comezou hai máis ou menos dez anos. Arxentina, un dos alicerces da creación fílmica latinoamericana xunto a México e Brasil, comezaba a superar os ecos da ditadura e dos seus mitos tradicionais, de Gardel a Perón, para amosarlle ao mundo unha faciana máis viva e moderna que rachaba cunha produción “obsoleta no estético, falsa no temático e ineficiente no económico”, en palabras do crítico Quintín. Non se trataba de esquecer as miserias do pasado senón de recoñecer tamén os monstros do presente, caso da corrupción e das diferencias sociais asumidas polo sistema, para retratalos cunha concepción formal contemporánea, que non ignora o paso do tempo. Rapado de Martin Reitjman adiantou os sinais de cambio alá por 1992, mais aínda tardaría seis anos en chegar un dos títulos fundacionais, Pizza birra faso, filme codirixido por Bruno Stagnaro e Adrián Caetano que reflectía de maneira naturalista a vida cotiá dun grupo de mozos que sobreviven a forza de cometer pequenos delictos. As magníficas Bolivia e Un oso rojo -e mesmo Crónica de una fuga, aínda que teña unha factura máis convencional- consolidaron a Israel Adrián Caetano coma un dos cineastas arxentinos máis importantes.



Case en paralelo avanza a carreira de Pablo Trapero, que debutou a finais dos noventa con Mundo grúa e continuou a facer con El bonaerense ou Familia rodante un cinema áspero e duro de temática social que non cae no erro de transmitir mensaxes moralistas. O seu último traballo, Leonera, competiu no festival de Cannes este ano; compartiu sección oficial cunha película extraordinaria de Lucrecia Martel, La mujer rubia, máis densa e sutil que as anteriores La ciénaga e La niña santa, e quizá por iso moito peor entendida.



Trala estimulante Balnearios, Mariano Llinás recibiu críticas ditirámbicas pola monumental Historias extraordinarias, que se verá no próximo Festival de Las Palmas. A bonaerense Albertina Carri sorprendeu en 2003 con Los rubios, un brillante exercicio de reconstrución e representación que explora o horror da ditadura e a traxedia dos desaparecidos a partir da experiencia persoal da directora, que perdeu os pais sendo unha nena. Moito máis decepcionante foi Géminis, un vulgar melodrama sobre o incesto. Sucede o contrario con Anahí Berneri, que despois da prescindíbel Un año sin amor dirixiu en 2007 a sublime Encarnación, sobre unha actriz madura cuxa época de esplendor xa pasou e a relación que mantén coa súa sobriña, fascinada polo glamour que aquela representa. Unha alfaia repousada e audaz chea de exquisita sensibilidade e ironía que conta entre os seus guionistas con Sergio Wolf, actual director do BAFICI e autor tamén dun interesante documental, Yo no sé qué me han hecho tus ojos.



A pletórica Nueve reinas creou grandes esperanzas sobre Fabián Bielinsky, que faleceu dun ataque ao corazón uns meses despois de presentar o seu seguinte filme, El aura, acollido con disparidade de opinións. Podería ter representado unha vía intermedia entre o cinema de autor máis rigoroso e os pasteis de Juan José Campanella tipo El hijo de la novia, igual que XXY de Lucía Puenzo ou as películas de Daniel Burman, que nos últimos tempos parece ter perdido a frescura da deliciosa El abrazo partido e demostra unha preocupante tendencia á repetición de certas fórmulas. A mesma frase é aplicable para Carlos Sorín, gabado sen moita xustificación a conta de Historias mínimas e que desde entón non volveu facer nada medianamente valioso, no caso de que aquela o fose. Os filmes de Sorín e Burman adoitan ter distribución comercial no noso país, de maneira que para moitos espectadores eles dous han ser os directores arxentinos máis recoñecíbeis. Non deixa de ser curioso que do novo cinema arxentino o que se coñece en España é xustamente o máis vello e impersoal, en boa medida porque é o que máis se parece ao audiovisual que se fabrica no estado. Iso explica tamén o escaso coñecemento que aquí hai das catro obras mestras de Lisandro Alonso, La libertad, Los muertos, Fantasma e Liverpool, un autor cuxa aparición é o mellor que lle pasou ao cinema no que vai de século.



Publicado o sábado 13 de decembro en "Nós", suplemento de cultura do Xornal de Galicia ¶

Hoxe mércores 17 de decembro ten lugar a quinta edición da xornada anual de divulgación científica organizada pola AIRS, Asociación de Investigadores Ramón de la Sagra. A sesión celébrase en horario de tarde, de 17 a 21 horas, no Centro Sociocultural Caixa Galicia (rúa Médico Rodríguez, A Coruña), con entrada libre até completar a capacidade do recinto. Este é o programa da xornada:

-Presentación da xornada por Xosé Antón Fraga, presidente da Asociación de Investigadores Ramón de la Sagra.

-A actividade científica de Ramón de la Sagra, por Ascensión Cambrón, profesora da Universidade da Coruña.

-A divulgación cientifica en Internet a través dos blogs. Experiencias cun blog sobre evolución, bioloxía e paleontoloxía: "El PaleoFreak", por Ernesto José Carmena Riesco, licenciado en Bioloxía pola Universidade Complutense de Madrid. Autor do libro El Creacionismo, ¡vaya timo! (Ed. Laetoli).

-Unha editorial da divulgación científica, Le pourquoi pas?, por Julio Casal e Óscar Sánchez, quen comentarán a súa experiencia ao longo destes últimos dous anos como editores de libros de divulgación científica. Le pourquoi pas? é un selo editorial nacido na Coruña en 2007.

-Un xeito de divulgar ciencia, Neurocom, por Xurxo Mariño, Profesor Contratado Doutor do Departamento de Medicina da Universidade da Coruña; membro do grupo de investigación Neurocom.

-Giacomo Casanova e as subprime. Unha experiencia de divulgación da economía e as matemáticas, por José Luis Fernández, profesor de Análise Matemática da Universidade Autónoma de Madrid, director da Revista Matemática Iberoamericana. A Teoría da Probabilidade permite xestionar (razonablemente ben) o azar nas compañías de seguros e nas entidades de crédito e asemade úsase para deseñar estratexias de apostas en xogos de azar e inversións en mercados financieiros. A conferencia explicará a maneira, e analizará tamén o papel das Matemáticas e os matemáticos na crise financieira que se iniciou en xullo de 2007.

-O reto de divulgar. Ciencia e literatura para o século XXI, por Martí Domínguez, Universidade Valencia, director de Métode, revista de divulgación científica. ¶

Hoxe martes 16 ás 20:30 no Centro Galego de Artes da Imaxe preséntase a copia restaurada do filme El andamio, escrito e dirixido en 1958 por Rogelio Amigo coas interpretacións de José María Pujalte e Marisa Naya e fotografía de Carlos Docampo, unha curtametraxe dramática de produción amateur rodada en diferentes localizacións da cidade da Coruña. A sesión complétase coa estrea do documental 50 años en el andamio, escrito e dirixido por Ángel Rueda con produción de Lili Films, sobre a recuperación da fita e o proceso de investigación paralelo na procura das claves dun filme certamente suxestivo e dos seus autores. O acto, de entrada gratuíta, contará coa presenza de Rogelio Amigo, José María Pujalte, Antonio e Carlos Docampo, Ángel Rueda e Silvia Longueira. ¶

A revista Cahiers du Cinema. España solicítanos aos seus lectores que votemos polos dez mellores filmes estreados en salas comerciais españolas (e este é un matiz certamente importante) ao longo de 2008. Aquí lles deixo a miña selección:

1. Encounters at the end of the world (Werner Herzog, 2007) [Vídeo]

2. There Will be Blood (Paul Thomas Anderson, 2007) [Vídeo]

3. L'heure d'été (Olivier Assayas, 2008) [Vídeo]

4. La mujer rubia (Lucrecia Martel, 2008) [Vídeo]

5. Encarnación (Anahí Berneri, 2007) [Vídeo]

6. Ne touchez pas la hache (Jacques Rivette, 2007) [Vídeo]

7. Coeurs (Alain Resnais, 2006) [Vídeo]

8. Stellet licht (Carlos Reygadas, 2007) [Vídeo]

9. El cant dels ocells (Albert Serra, 2008) [Vídeo]

10. La question humaine (Nicolas Klotz, 2007) [Vídeo]

dos arquivos estranhos: a listaxe de 2007 ¶

Esta marabilla participa no concurso de beléns que organiza Caixanova. Non estou moi posto en imaxinaría cristiá, mais penso que Mark Peranson é o do tapón verde. Poden vela até o 6 de xaneiro na Casa de Cultura Salvador de Madariaga, na rúa Durán Loriga, no edificio do CGAI. ¶

¶