Quero pensar que a fascinación que sinto polas persoas siamesas vai alén da natural curiosidade morbosa. As súas vidas constitúen un exemplo de tolerancia e respeito polo outro, nun pacto permanente definido polas renuncias e os sacrificios. Como xa saben, as siamesas iranianas Ladan e Laleh non puideron sobrevivir á complexa separación dos seus corpos. Vimos moitas veces estes días os seus rostros sorrintes e esperanzados, asistindo a aulas universitarias de dereito ou correteando con inocencia para situarse diante do obxectivo dunha cámara. Son imaxes que me transmiten unha insólita sensación de serenidade, cun pouso inevitábel de tenrura. A mesma tenrura que sentín onte ao ler na prensa unhas declaracións súas nas que expresaban o desexo de poder mirarse aos ollos sen necesidade de empregar un espello. ¶