Sei que noutros portos hai xente moi partidaria da Caótica Ana de Julio Médem, pero eu debo dicir que había tempo, moito tempo, que non saía tan amolado dun cine; levo visto cousas peores, por suposto, pero non recordo ningún outro filme que me producise a mesma sensación de indignidade (nin sequera Hotel Tívoli). O alucinante é que xa desde a primeira e absurda escena cos paxarracos tiña a certeza de que a cousa non podía ir ben, pero Julio Médem foi capaz de superarse e conseguir que cada minuto me parecese peor que o anterior, até chegar a ese escatolóxico 69 que lle provocou ao amigo José Luis Losa unha risa liberadora. O reparto está á altura (ou á baixura) dos resultados, empezando pola protagonista, Manuela Vellés, facendo de artista hippie e naif como saída de "Los mundos de Yupi", e proseguindo por Charlotte Rampling (perdidiña de todo), Bebe (quero ser chica Almodóvar), o hipnotizador, o amante saharaui, e o homiño este que fai performances despelotado e que leva varias décadas encarnando a adolescentes en series de televisión. Unha verdadeira cagada, neste caso tamén en sentido literal. ¶