caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Estupor e tremores
> Estupor e tremores <



E o domingo tamén saímos á rúa, claro. En Cee, en plena Costa da Morte, territorio mítico recompensado polo goberno amigo coa promesa dun Parador de Turismo. O Parador Costa Negra, como dicía Vendell. Na mesma Costa da Morte que carece de autovías e de ferrocarril, na mesma Costa da Morte na que os apagóns son tan frecuentes despois de anos e anos de Plan Mega, esa xigantesca cacicada que algún día alguén deberá destapar con números ben detallados. Na mesma Costa da Morte que recibiu de cheo o vómito viscoso do Prestige por mor duns irresponsábeis que non asumiron nin asumirán xamais as súas culpas. Alí fomos, a ladrar. Coma as outras veces. Creo que van cinco ou seis. Se chegamos até Madrid, como non iamos ir a Cee.

Repoñemos forzas na Picota gracias a un solemne chuletón de dous dedos de grosor, acompañado das correspondentes patacas fritidas que agora os ianquis dan en chamar Freedom Fries. Dou en pensar no trío miserábel que anda reunido polos Açores, e imaxino que se estivesen alí perto de nós dificilmente acordarían bombardeo ningún. Aquela carne ten que aplacar os ánimos bélicos de calquera. No fondo, eu xa case penso que o único que pode acabar parando esta guerra é unha boa fonte de pementos de Padrón. Mágoa que non esteamos en temporada.

Logo, tarde en Muxía, a que deu en ser chamada Zona Cero. Ao pouco de baixar do coche lembro as palabras da flamante ministra de Medio Ambiente. Xa saben, veu por aquí e dixo que estaba todo mellor do que ela agardaba. Home, non sei o que ela agardaría, quizá pensara que o chapapote chegaba até os tellados dos edificios de cinco plantas. Será iso, ou ao mellor é simplemente que ela é igual de golfa e de mentirosa que os outros tipos da administración que seguen a tomarnos a todos por imbéciles. Catro meses despois, Muxía aínda é a imaxe da desolación. Negro sobre negro, as capas de chapapote se superpoñen as unhas ás outras, e segue entrando máis, en hilillos ou en galletas, como queiran chamarlle. Chámenlle merda, para acabar antes. Mancho as mans con fuel pringoso e fresco, arranco lapas das rochas rebozadas polo lixo negro, e vénseme á memoria o rostro de Arias Cañete, o home que decidiu polas boas autorizar a pesca. Sen estudios serios e fiábeis, sen consultar cos afectados.

Con estupor e tremores: así debía un sentirse e actuar ante o emperador nipón según as normas tradicionais. Estupor é tamén o que nos provocan todas e cada unha das decisións tomadas desde o trece de novembro. Tremor, a reacción máis natural ante o porvir que nos agarda.

2003-03-17, 09:09 | 4 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/6166

Comentarios

1
De: Roxedoiros Fecha: 2003-03-17 19:14

Alégrome, Sr. Pawley, da súa ¡independencia! redeira.
Saúde, República e Mar.



2
De: Martin Pawley Fecha: 2003-03-17 23:46

Sáude, República e Ciencia para todos.

¡Ultimátums, Nunca Máis!



3
De: ivan Fecha: 2003-03-18 07:54

os pimentos de padron "eses descoñecidos", como xa falaramos e a unica solucion a todo isto.
vexo que omitiches un pequeno detalle "o chupito de licor cafe"¿porque sera?, por certo lembrate do lema de "APADRINEMOS UNHA PEDRA"
Onte mentres estabamos na Comunidade Economica Europea(tal e como dicia o mariscal)descubrimos co que se fan os zapatos, contamos a bandeiras nas fiestras, atacamos o chuleton e visitamos a zona cero mais "esplendorosa" e os cura que nunca , que mais se pode dicir... so duas palabras
NUNCA MAIS!!!!



4
De: Martin Pawley Fecha: 2003-03-18 23:51

Do chupito de licor café, fale mellor vostede, que foi quen a bebelo enteiro....



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.147.237.64 (d9edc61e32)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley