Que lle ve, amigo Pawley, ás pelis de Albert Serra? Honor de cavalleria, con todos os meus respectos, é moi difícil de rematar (outros seguro que apuntarán que resulta insoportable). E mireina varias veces (por obriga académica): non lle dou atopado nada.
Un saúdo, mentres sigo atento aos seus comentarios sobre o festival de Donosti.
Pois eu "Honor de cavalleria" xa a vin tres veces, dúas delas en pantalla grande, así que como comprenderá non me parece en absoluto difícil de rematar. De feito, a cada visionado foime parecendo un filme máis accesíbel e alegre, alén da súa evidente beleza. Que que lle vexo? Pois véxolle o que dixen aquí. E atopar, eu atopo unha morea de cousas, por exemplo a secuencia entre Albert Serra e Lluis Serrat, que me parece apoteósica.
Si eu rematar remateina. Co propósito sobre todo de poder comentar con detalle as impresións causadas:
1. Unha sucesión de planos fixos, sustentados durante varios minutos interminables.
2. Unha escenificación sen clase algunha de dramatismo.
3. Unha suposta poesía, derivada da contemplación ao parecer mística (aínda que custa crelo) do protagonista.
4. Un son directo que, en ocasións, impide comprender as poucas palabras que emiten os protagonistas.
5. Un suposto viaxe circular, laberíntico, por unha paisaxe natural, sen asomo de vida humana. Non sei se isto pode ter un compoñente simbólico e mesmo trascendental, pero non é doado chegar a adiviñalo (non o sentido do símbolo, senón a propia existencia de elementos simbólicos ou metafóricos).
Para min calquera proposta artística ten a lexitimidade de parecer inaccesible, rarita, extravagante e audaz na súa monotonía. Eu como espectador (interesado e mesmo preocupado por ir máis alá do pouco que ofrece a película) adoito a poñer moito da miña parte. Pero neste caso foime imposible: será esa miopía que temos os que non vemos as cousas igual ca outros.
Dareille, non obstante, unha nova oportunidade á nova película.
Un saúdo moi cordial.
Que problema teñen os planos fixos, mesmo aqueles que duran varios minutos? Ausencia de dramatismo? O que non hai é moita peripecia, mais si hai dous grandes personaxes cargados de ecos que o cineasta sabe aproveitar (son o Quixote e Sancho, non fan falla máis presentacións).
Eu non penso que sexa unha película inaccesíbel, dígollo honestamente; paréceme chea de vida, moi libre, afastada de tópicos e convencións e non por iso fría e hermética. Albert Serra colle de El Quijote o que necesita. Non pretende facer unha mera descrición en imaxes das palabras que escribiu Cervantes, senón que quere facer cinema, da man da novela, en paralelo á novela, acompañando á novela, e sen traizoala. Porque "esa es una de las capacidades secretas del cine: ser para la literatura no una ilustración sino un complemento, una extensión que la mantiene viva", como dixo Quintín na súa crítica ao xenial filme de Albert Serra.
Corrixo: no comentario 3, onde escribín
E atopar, eu atopo unha morea de cousas, por exemplo a secuencia entre Albert Serra e Lluis Serrat, que me parece apoteósica.
Quería dicir:
E atopar, eu atopo unha morea de cousas, por exemplo a secuencia entre Albert Plà e Lluis Serrat, que me parece apoteósica.
Concuerdo con "arume". Yo iría un poco más lejos, creo que cualquiera (sin exagerar) podría hacer un "Honor de caballeria". Lo mismo ocurre con "Crespiá..." y muy probablemente con "Els cant...". Los valores señalados por Pawley son totalmente subjectivos, no están realmente en el film. Es un ejercicio de vagancia cinematográfica extrema a todos los niveles. Serra nunca ha tenido nada que contar, se argumentará que aún así se puede hacer cine, yo lo dudo. Eso sí, hay que reconocer que ha sabido colocar sus pajas mentales aquí y allá y de paso convencer a esa cierta crítica (para algunos visionaria y exigente), la más facilmente contentable y previsible de la historia del cine.
Acaban de anunciar os títulos que completan a Sección Oficial: Maman est chez le coiffeur da canadiana Lea Pool e Louise-Michel dos franceses Gustave Kervern e Benoît Delépine.
The other man de Richard Eyre será o filme inaugural, con Liam Neeson, Antonio Banderas e Laura Linney. Para a clausura, The brothers Bloom, o novo de Rian Johnson despois de Brick.
A min que teña pouco ou nada que ver con Cervantes (aínda que figura como inspiración alomenos oficial, xa que así aparece nos títulos de crédito) non me interesa o máis mínimo. Eu miro a película como tal, exenta de calquera vencello literario, como fago, por certo, con todas. Que as persoaxes parezan don Quixote e Sancho é fortuito, a menos que entendamos a película como un diálogo intertextual co libro, que, ao meu xuízo, resulta frustrado ou que consideremos a calidade do filme en virtude da súa capacidade suxestiva con respecto aos modelos dos protagonistas que, tamén ao meu xuízo, acaba por resultar dubidosa.
Eu creo que, admitindo a proposta ousada e vangardista, é dicir, poñéndose de lado de Albert Serra e das súas inquedanzas, hai que pedirlle algo ou moito máis. Non é unha crítica desde fóra, senón desde dentro da experimentación. Tampouco se lle pide que extreme ou radicalice os seus propósitos, senón que resulte atractiva, convincente. E creo que o resultado non merece a pena.
Agradecendo este interesante intercambio de pareceres, reciba un saúdo moi cordial.
Nota: os problemas dun plano sostido é que aburre e distrae ao espectador. E, moi seguidos, pode conseguir o supostamente indesexado efecto de que marche pola porta do cinema. Se o cinema é expresión e pode haber película sen que haxa ninguén nunha sala, entón calo.
Ausencia de dramatismo: non hai diálogos, nin esceas. Só descripción, pintura. E algo de peripecia si que hai porque andan dun lugar a outro sen sentido, rumbo, nen meta. Pero, en fin, son cuestións terminolóxicas, sempre tan enoxosas.
Está claro que o filme dialoga co libro, mesmo para plantexar grandes cuestións (o diálogo de Albert Pla con Lluis Serrat, insisto, é fundamental).
Un plano sostido aburre e distrae ao espectador? Será vostede o que se aburre e distrae... Non faga xeralizacións: a min hai planos fixos de dez minutos que me parecen incribelmente excitantes (o que me distrae, máis ben, son os planos moi breves e a montaxe videoclipeira, eu aí si que perdo a atención). E non son o único, créame. Varios dos filmes recentes que máis admiro caracterízanse xustamente porque están resoltos cun número moi pequeno de planos ("La hamaca paraguaya", por exemplo, un exemplo de cinema verdadeiramente superior). E o Abbas Kiarostami de "Five", ou o eximio James Benning, nin lle conto...
"Un plano sostido aburre e distrae ao espectador? Será vostede o que se aburre e distrae". Xa vexo que non lle gustou o comentario (que, por certo, non le enteiro, porque o suxeito da frase é "os problemas dun plano sostido" e non "o plano sostido") e xa entendo que molesto de máis. Non insistirei. Eu non acostumo a facer xeneralizacións: é o que ten a miopía.
arumes, non se me faga o ofendido, ho. E se quere entender que molesta, é cousa súa: aquí nesta taberna cos que veñen molestar non se dialoga, borránselles os comentarios, é así de simple. Non é que non me guste o comentario, é que non o comparto en absoluto. E si, si que o lin enteiro, aínda que non vexo grandes diferencias entre dicir "un plano sostido aburre..." ou "o problema dun plano sostido é que aburre..." (por certo, revise a concordancia entre suxeito e verbo).
Supoño que os riscos da comunicación por internet consisten en malinterpretar as frases porque falta a presencia, a matización e probablemente o ton da lingua oral. Pero ten que recoñecer que a frase "Será vostede o que se aburre e distrae" soa a enfadosa. "Non faga xeralizacións" tampouco non entra (se cadra por unha falta de interlocución que podería aliviar o seu sentido) nunha frase digamos cordial entre dúas persoas que debaten. Ofendido non estou: estrañado si do ton con que me respostou, pero xa digo que debe de ser problema de internet. Revise as miñas intervencións e verá que nunca puxen cousas semellantes.
Nota gramatical: c) Cuando el sujeto y el atributo son dos sustantivos que difieren en número, lo normal es establecer la concordancia con el elemento plural: «Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla» (Machado Campos [Esp. 1907-17] 491); «Todo eso son falacias» (Ott Dientes [Ven. 1999]); «La primera causa de regresión de la especie son las alteraciones de su hábitat» (DNavarra [Esp.] 20.5.99). No obstante, en algunos casos es posible establecer la concordancia también en singular, en especial cuando uno de los dos sustantivos tiene significado colectivo, o cuando, siendo un plural morfológico, se refiere a un concepto unitario: «Quienes desarrollaron la cultura de La Venta era gente de habla maya» (Ruz Mayas [Méx. 1981]); «El sueldo es tres mil dólares al mes» (Donoso Elefantes [Chile 1995]); «Las migas ruleras es un postre que se reserva para la cena» (Vergara Comer [Esp. 1981]).
Pois non, arume, non lle recoñezo que a frase sexa "enfadosa". Vostede dixo que o problema dos planos sostidos é que o espectador se aburre e distrae. Eu como espectador xúrolle que non me aburro nin distraio cos planos longos en xeral (con algúns si, con outros non, depende o que leven dentro). O de non facer xeralizacións vai por aí, tamén: foi vostede, insisto, quen dixo "os problemas dun plano sostido é que aburre e distrae ao espectador". Así, como norma. A min iso paréceme unha xeralización como unha catedral, mais ao mellor é que estou equivocado, non lle digo que non.
Grazas polo apuntamento gramatical, aínda que non teño claro que sexa aplicábel a este caso.
Me gustaría recordar para el caso un comentario del eximio Lisandro Alonso acerca de sus motivaciones para el uso de planos largos, fijos y estáticos. Venía a decir ,más o menos, que a él dar las cosas "bien picadas" (las expresión entrecomillada es mía) era una manera burda de manipular al espectador, que tras un plano amplio pasasemos por corte a un plano que muestra en detalle una taza, por ejemplo, le parecía dirigir la mirada del espectador. El prefiere retratar un friso inmóvil y que ahí el espectador eliga donde mirar.
Esta idea generalizada de que un plano general estático se utilice para que el espectador se sirva a gusto a la hora de elegir qué mirar es una táctica bien pobre. Sobre todo porque los que eligen esta vía se suelen caracterizar por eliminar además toda acción interna ya sea argumental o meramente física dentro del plano. Esto enlaza con lo apuntado en mi anterior comentario, cuando decía que el no tener nada que contar lleva al "autor" a parapetarse tras estrategias tramposas y escapistas. Una sublimación injustifiacada del "menos es más". Una mala interpretación o uso de técnicas bressonianas. Falta de personalidad en la mirada. Homogeneidad estilística. Predecibilidad. Huída del conflicto dramático argumentado el no interés en la narratividad clásica y un largo etcétera de justificaciones.
Mientras se siga queriendo por parte de algunos meter el cine en el museo, mal vamos.
Se me acaba de ocurrir una posible adaptación del Buscón de Quevedo con un gitanillo limpiacristales que solamente sería mostrado en grandes descampados de aire pasoliniano mientras come fruta en tiempo real ¿Esto también podría "dialogar" con un clásico desde la más rabiosa modernidad fílmica? Voy a venderle la idea a Luis Miñarro, el que se aburre tanto en las salas de cine.
Pois non vexo que ten de pobre deixar que o espectador elixa onde mirar, aínda que fose ese o caso (é preciso que nos sinalen onde mirar en "Las Meninas"? E si, xa sei que a pintura e o cinema son cousas diferentes. Pregúntello a Rohmer!). E tampouco comparto iso de que adoiten "eliminar toda acción interna". Que non haxa unha narración de corte clásico, con presentación, desenvolvemento e desenlace, non quere dicir que non haxa acción, que non haxa personaxes. Acaso "non sucede nada" en Los muertos, de Lisandro Alonso? Non hai nada neste Honor de cavalleria, nin sequera un bo reflexo dos dous personaxes, sobre a súa relación, sobre como un fai ao outro e viceversa (o diálogo de Albert Plà, insisto)? E por outra parte, aínda que non houbera nada de acción, absolutamente nada -e eu creo, coma James Benning, que sempre hai algo-, ou se a que hai non lle interesa, non abonda a beleza que poida ter o filme, chegado o caso?
"Lancelot du lac" sí "dialoga" ( tranqui, snobs, de ahí las comillas) con la Materia de Bretaña. En su peli Serra podría manipular a Hansel y Gretel o a Josema Yuste y Millán Salcedo, el efecto sería el mismo. Es más, creo que es una versión nada encubierta del Quijote de Avellaneda...
El ejemplo del Buscón es genial...
En efecto, Albert Serra podería ter escollido a Hansel e Gretel, e o filme con certeza sería outro diferente.
Se lles parece tan doado facer películas como as de Albert Serra, se de verdade cren que calquera poder facer películas así, o que non entendo é como non as hai a moreas, tendo en conta, ademais, que se pode vivir razoabelmente ben facéndoas (e ademais serve para coñecer mundo, de festival en festival).
Interesante o comentario de willard no post co vídeo de 13 Lakes:
"Esta claro que o aburrimento é unha característica que a sociedade contemporánea está lonxe de valorar, polo tanto case que hai que consideralo como unha provocación. Para min hai direferencias entre os planos sostidos de Serra e de Bennig, máis os dous aos seus distintos niveis, narrativos e contemplativos, teñen refachos de arte con maiúscula. Que é que pasa co espectador actual, pois que está condicionado polo estres posmoderno e é incapaz de de analíticas modernas. A xente hoxe ten complicado ver (leer) a Godard. Mais, asustense!, dentro de unha década será Spielberg o incomprendido. A play-station causa estragos..."
La verdad es que sí...permite conocer las categorías que ha puesto en juego:
"O aburrimento é unha característica que a sociedade está lonxe de valorar". No sé si entiendo esto...Obviando la extraña definición de "aburrimento" como "característica que a sociedade contemporánea non valora" intuyo que se refiere al hecho de que el efecto buscado por Serra et alli es el de provocar el mismo en un público postmoderno?? irremediablemente esclerotizado, de ahí la provocación??. (Dada la militancia católica de Serra quizás no sea provocación sino otra cosa).Si le he malinterpretado, sr. Willard, ruego me disculpe.
Me encanta "Good bye Dragon-Inn" tanto como a Lisandro Alonso, Martin. Lo bueno de rodar películas casi invisibles es que, en el caso de "Fantasma",son recibidas como una "valiente relectura del universo de Ming-liang" por los críticos modernos y no como un calco de papel carbón. Si la rodase George Lucas como continuación de su saga galáctica tendría que presentarse en el tribunal de la Haya.
En cualquier caso, y vaya por delante que Albert es un tipo genial , hay un fragmento de un artículo suyo anterior, si me permite... :
"... O abafante predominio do cinema norteamericano nas salas comerciais do noso país fai que agrome ás veces un certo “desprezo global” pola industria ianqui -mesmo desde voces autorizadas e intelixentes, caso do cineasta Albert Serra-contra o que se pode combater expoñendo unha longa serie de brillantes exemplos ".
El aparente resentimiento con el que Serra despacha el cine yanqui no creo que venga de ahí. O al menos eran otras las razones que esgrimió en el CGAI hay un tiempo...( además de..."pero que yo soy muy proamericano en todo, eh, no me malinterpretéis"). Incluso recuerdo que sabía exactamente la fecha concreta del origen de toda esta decadencia .
A lo que iba. Que sea un tío razonable o autorizado lo será porque sus comentarios lo son, a menos que creas en una especie de teoría animista de las cosas.En este caso concreto, Martin, ¿recuerdas los comentarios del razonable señor Serra ? Algo sobre la tecnología...creo...Como las he olvidado te agradecería que me refrescases la memoria.
Felicidades por el blog sin asomo de ironía. No es fácil hablar de estas cosas en la red o fuera de ella.
Non lle vou negar as conexións de Goodbye Dragon Inn no filme de Lisandro Alonso, mais eu creo que en Fantasma o arxentino fai máis unha relectura de si mesmo que de Tsai Ming-Liang (por outra parte, e non o digo por este caso en concreto, xa lle teño escoitado a algún que outro director negar rotundamente ter visto películas cuxa pegada a min me parecía evidente).
En canto ao outro, si e non. É certo que o desprezo de Albert Serra polo cinema ianqui debe ir por outro lado (se lle son sincero, non sei cal), mais naqueles días do CGAI si afirmou explicitamente unha sorte de "esgotamento" polas imaxes alí fabricadas e mesmo polas paisaxes (chegou a dicir que alí xa non se podía rodar nada), e iso en boa parte é consecuencia dese "abafante predominio" ao que aludía. No fondo, o actual apoxeo nalgúns ámbitos dunha vontade multiculturalista (tamén na música ou na literatura) vén de aí, da necesidade de buscar uns referentes distintos (vexa que nin sequera digo mellores, digo distintos).
Albert Serra é un home intelixente e "moi capaz", como dicía Arsenio Iglesias, o cal non quita que diga tamén moitas parvadas (por exemplo, todo o que di sobre o cinema ianqui, e mesmo a súa maneira de falar do cinema español, aínda que poidamos concordar no desinterese que nos produce a práctica totalidade da produción do estado, e que recoñeza que algo de marcha ao sistema non lle vén mal. Non lembro o que dixo sobre a tecnoloxía, a verdade). Coma en todas as figuras públicas supoño que unha cousa será "a persoa" e outra "o personaxe", neste caso un chisco barulleiro e arroutado (sei que a experiencia propia non serve como argumento, mais debo dicir que as dúas ou tres ocasións que falei con Albert Serra actuou de maneira exquisita e cordial).
querido mito dos Pacers de Indiana:
a verdade é que resulta complicado non entender. O aburriento é máis unha circunstancia da modernidade que da posmodernidade... De aí que ao dia de hoxe un plano sostido ou filmes como os de Serra reulten doutro planeta...
sobre a provocación non ten nada que ver co talocismo... Os maiores provocadores do cinema son de formación fortemente católica: Buñuel, Hitchcok, Oliveira... Para criticar unha cousa hai que coñecela a fondo...
Ahhh, e por certo, como tipo humano Serra non é que sexa un acopio de virtudes mais si que creo que é necesario para remover miradas, perspectivas, críticas acomodadas...
saúdos desde Do Lung!
O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.
