Como preludio dunha
longa noite de treboada o venres na Coruña foi día de moito bochorno, mais non tanto como o que sentín eu vendo a nefasta adaptación de
Los girasoles ciegos que dirixiu José Luis Cuerda a partir dun conto e pico dos catro que forman
o libro de Alberto Méndez. O
pico é a fuxida do poeta de esquerdas encarnado por
Martín Rivas coa súa moza, papel do que se fai cargo
Irene Escolar. A enorme potencia do relato orixinal desaparece no filme por completo polo escaso peso que os guionistas -Rafael Azcona e o propio Cuerda- decidiron outorgarlle a esa parte da historia, esnaquizada ademais por unha desastrosa narrativa que practica máis o
corte a machado que a elipse (e de aí os abruptos saltos que nos conducen dunha rapaza embarazada a un bebé xa nacido, e logo a un enterramento no monte), e que porén perde tempo en escenas innecesarias como a de Martiño arrastrando unha vaca, ou contándonos dúas veces a súa morte, primeiro coa nova publicada nun xornal (e con foto para que lle distingamos ben a cara, feito insólito na época), e logo coa visualización do encontro do personaxe cunha parella de gardas que o asasinan a balazos.
Se malo é o
pico, aínda peor é o resto, verdadeiro catálogo dos horrores habituais en certo cinema español, infelizmente o que está máis establecido e adoita recibir maior apoio dos medios e as institucións. A saber: unha ambientación tópica e acartonada, un desacertado uso da música, unhas interpretacións como mínimo esvaídas, con destaque especial para o atroz protagonista, Raúl Arévalo,
"o Sean Penn español"; un guión maniqueo e explícito, cuxa falta de sutileza acaba por ser avergoñante, e sobre todo a absurda vontade de querer dicilo todo con palabras e diálogos, renunciando a contar as cousas con imaxes, ou o que é o mesmo, renunciando a facer cinema.
¶
