caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > No meu nome, non
> No meu nome, non <

Os artigos de Xosé Manuel Pereiro, o mellor columnista de prensa de que teño noticia, son sempre moi bos, mais algúns en concreto son certamente memorábeis. Este de onte é de lectura obrigada. A aprobación por parte do parlamento europeo dunha directiva que autoriza a detención sen autorización xudicial e por un periodo de até 18 meses de seres humanos "sospeitosos" (sospeitosos de seren inmigrantes) é un fito na historia universal da infamia. Un elo máis na cadea do noxo tecida por individuos con nome e apelidos que preferen a inxustiza ao desorde. No meu nome, non.

Se esta é a Europa aquela...
Xosé Manuel Pereiro

O desengano forma parte da vida, e mesmo hai quen asegura que a porcentaxe de felicidade está en relación directa coa capacidade para asumilo. Que tanto che teñan as cousas cando non veñen dadas como querías, noutras palabras. A min iso de Europa non é que me parecese unha panacea, pero tendo en conta de quen estivemos dependendo toda a vida, agradecíase un certo grado de a civilización e de educación no que ten collida a vara por onde non manca. Pois considérenme non como un desenganado, nin tampouco como un deses chamados euroescépticos (que, no fondo, o que son son uns pailáns atrincheirados). Métanme directamente no saco dos cabreados. Nestes momentos non teño a man os ensaios de Camilo Nogueira Galiza na Unión. A porta atlántica, ou Europa, o continente pensado (nin a paciencia precisa, caso de telos) para que os argumentos do optimismo eurocamilista contrapesen as ganas de mandar ás institucións europeas a rañala por aí. Desapúntenme, vamos.

Por esa infame medida decidida polos gobernos europeos e sancionada polo Europarlamento, cos votos de conservadores, liberais e parte dos socialistas (os únicos españois que non, os cataláns Josep Borrell e Raimon Obiols). Esa “directiva de Retorno” chamada igual, mira que gracia, que as operacións de traída de emigrantes. A que autoriza, sen decisión xudicial ningunha, a ter detido ano e medio a quen entre irregularmente en Europa (18 meses nos que algúns quizais decidan que xa que teñen a estigma de delincuentes, porque non ter tamén os beneficios). Que poden aplicar, como dixo a socialista francesa Martine Roure, a persoas que xa están instaladas aquí, que teñen os seus fillos, que pagan os seus impostos (os nosos, vamos). Que permite devolver a menores a países distintos dos de orixe (unha cousa é a atrocidade de mandar a un inglés de 11 anos de volta a Polonia, pero se son negros ou aindiados, xa se entenderán entre eles, sexan de onde sexan).

Poucas veces algo evidenciou tantas mostras de estulticia e/ou hipocrisía, e despuntou tanto parvo. “El acuerdo pone fin a que en la UE haya lugares donde los inmigrantes pueden ser retenidos indefinidamente”, dixo o eurodiputado do PP, o ex responsable da policía e intoxicador do 11-M, Agustín Díaz de Mera. Non é certo. No Reino Unido e Irlanda non había límites, e seguirá sen habelos porque ó non ser territorio Schengen, a norma non lles afecta. Javier Moreno (PSOE) xustificou: “hemos intentado hacer un texto más garantista, acercándolo al máximo a las legislaciones europeas más avanzadas. Con nuestro empeño, los socialistas hemos logrado la asistencia jurídica gratuita a los inmigrantes”. Supoño que si. Con avogados que traballarán as 65 horas semanais “voluntarias” que tamén propuxeron os gobernos e tamén aprobarán eses europarlamentarios que soen contratar de axudantes ás mulleres ou ós cuñados, como se publicou hai pouco.

O problema quizais sexa que, como se di sempre, a UE non reuniría as condicións democráticas bastantes para ingresar na UE, e os gobernos e os parlamentarios propoñen e deciden cousas (as 65 horas, cobrar por recibir chamadas de móbil) que na casa non se atreverían a suxerir. Así que, no que a nós respecta, deberemos recordar para a historia europea da infamia ou de tragar rodas de muíño os nomes dos cinco galegos -tanto ten de que partido- que votaron que si: Daniel Varela Suanzes, Francisco Millán Mon, Carmen Fraga (a filla de seu pai), Rosa Miguélez e Antolín Sánchez Presedo. Ah! e tamén o daquela deputada riojana que lle quitou o posto a Camilo Nogueira porque no PP se puxeron a remexer nas urnas como cartoneiros. Como diría o deus de Curros: “Se esta é a Europa que fixemos, que o demo nos leve”.

Faro de Vigo/La Opinión, 21 de xuño de 2008

para saber máis: Decisións infames (Ian en De paso) / Europa aprueba la directiva de la vergüenza (Juan Varela en Periodistas 21) / Europa ten medo (Manuel Bragado en Brétemas).

2008-06-22, 14:08 | 0 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/58141

Comentarios

Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.92.180.46 (3720b17153)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley