Unha vez recoñecido e festexado o labor de Xosé María Alvárez Blázquez, é tempo de pensarmos na figura a homenaxear o ano que vén. O meu candidato segue sendo o poeta chairego Xosé María Díaz Castro, autor dun libro, Nimbos, cuxa extrema fermosura feriume hai moitos anos para sempre.

No resplendor do día

Quero morrer de música nunha tarde de pinos
sen sentir o martelo dun recordo no sangue
e caer a modiño na sombra como a lúa
enterra as súas cornas tras de Arxán.

Que o sol siga o seu rego deica o mesmo cadullo,
a derradeira rella do tempo en carne viva,
que os paxaros non calen no oco quente da tarde,
que non paren os bois de remoer.

Que o meu carro se entorne cheo de lume e soño
sen axotar as troitas nin as alas dormidas,
e que a Deus me encomenden os ventos vagabundos,
as lebres que se riron do meu can,

os camiños que andiven e as árbores con niños,
os ollos, inda cheos da lus de Deus, dos nenos,
as voces escondidas que teman deste mundo,
as bágoas puras que non ve ninguén,

namentras en falopas cai a imaxe do mundo
e as voces son adeuses da xente no peirao
e eu estrela da noite que se perde no día,
no resplendor do día que busquei.

Nimbos, Xosé María Díaz Castro.



¶