caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Indielisboa 2008. Capítulo 1: Uma crônica do acaso
> Indielisboa 2008. Capítulo 1: Uma crônica do acaso <

A primeira mensaxe que recibo ao aterrizar en Portugal trae noticia da felicidade dos amigos. "O André ja nasceu", di, e despois engade información sobre pesos e medidas, o habitual nestes casos. Recollo a acreditación e o catálogo no Fórum Lisboa e deixo a maleta no quarto; boto unha soneca que compensa parcialmente o escaso tempo que pasei na cama na véspera, e a iso das dúas, hora local, vou xantar (dourada á grelha con ensalada e patacas, leite crema de postre e vinho da casa). Para chegar ao Cinema São Jorge tenho que coller o metro, a linha verde até Baixa-Chiado, e logo a azul cara a parada da Avenida, despois de Restauradores. A rúa está chea de cravos vermellos: unha manifestación actualiza os anceios libertarios do 25 de abril (sempre). Ás catro e cuarto asisto a unha sesión de curtametraxes a competición: vexo unha ben curiosa, The Apology Line, sobre unha linha telefónica destinada a recoller confesións anónimas de culpas, e unha peza documental sobre un dos detidos pola ditadura chilena, Roberto Saldívar, que agora vive sozinho por decisión propia no mesmo campo de concentración onde estivo prisioneiro. A mellor de todas é 1977, da galega Peque Varela, un imaxinativo traballo de animación que fala da construción da identidade e destaca polas súas espléndidas solucións visuais.

Ás seis e media, The mother, documentario de Antoine Cattin e Pavel Kostomarov que xira arredor dunha nai coraxe rusa, encargada da crianza de nove fillos e traballadora nunha granxa. Benintencionado mais convencional, é a clase de produto que adoita levar os premios do público nos festivais de cinema. Para compensar, e despois dun jantar un chisco desmedido no que atinxe á relación calidade/prezo, regálome un terceiro visionado de En la ciudad de Sylvia (a boa, non a das fotos), pase no que coincido con Catarina Simão. José Luis Guerín fala devagar co seu engaiolante estilo de poeta lánguido; cando afirma que a súa é unha película sobre mirar e escoitar, eu acórdome de James Benning.

Ao saír da proxección achegáseme un rapaz que me pregunta se eu son Martin Pawley. Respondo que si lixeiramente aturdido pola perplexidade, e a seguir explícase: el é de Lugo, leva vivindo uns meses en Lisboa, e conhece desde hai anos a minha páxina e moitas outras do blogomillo. Imos tomarlle algo a un local de jazz que fica perto, pero hai concerto e finalmente decidimos non entrar, así que aproveitando que eu tenho convite para dous suxiro irmos á festa de inauguración do festival na discoteca Lux, da que disque é copropietario John Malkovich (empezo a crer que é unha lenda urbana). Facemos unha escala técnica na súa casa e aínda conseguimos coller o derradeiro metro do día con destino a Santa Apolonia. A Lux queda a poucos metros; a discoteca é cool de máis, pero ten unha terraza con vistas ao Tejo que é perfecta para bater papo e tomar unha imperial. Alá polas tres tenho a segunda sorpresa da noite: unha rapaza saúdame polo nome no medio da discoteca. Pertence á organización do festival e acórdase de min do ano pasado (!). Coméntolle a anécdota ao meu companheiro galego de festa, ao que denominaremos por abreviar Daniel. Vou con el ao encontro duns amigos seus, unha moza portuguesa e un neocelandés de nai holandesa que fala portugués estupendamente, e repetimos a historia do meu último encontro fortuito. A moza di que ao mellor a muller en cuestión era a súa irmá. "Chámase Marta?", pregunteille; xa case nin é preciso que lles confirme que a súa resposta, en efecto, foi afirmativa.

2008-04-26, 15:40 | 0 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/57024

Comentarios

Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.204.71.19 (f78779fd3b)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley