Pretty woman fixo famosa a Julia Roberts e recolocou no mercado a un Richard Gere que naquela altura xa ía camiño de se convertir nunha ex-estrela. Recadou catrocentos sesenta e tres millóns de dólares en todo o mundo, unha cifra certamente fabulosa, aínda que algo inferior ao que levou ese ano outro pastelón bastante máis insufríbel, Ghost. En España lévase emitido por televisión unha ducia de veces, e en todos os seus pases foi sempre a emisión máis vista. Onte mesmo a película de Garry Marshall permitiu que TVE fose líder de audiencia, cunha media de catro millóns de espectadores e dous millóns máis no "minuto de ouro".
Certo que Pretty woman é un filme feito para gustar, un conto agradábel resolto coa eficacia típica da industria ianqui, mais a súa imbatibilidade televisiva ao longo dos anos fica alén de toda explicación. Para TVE é un chollo, desde logo, así que poden estar ben seguros de que pola primavera de 2009 volverán pasar a película no prime time dun martes ou un mércores, algunha noite na que poidan coller á competencia despistada.
¶
A risco de parecer un pouco machista:
Un tipo de muller bastante numeroso soña con que lle fagan a pelota nas tiendas polo moito (e caro) que compra, para elas esta película e puro onanismo, penso que non hai misterio. Pensémolo ben, é a historia dunha "perdedora" que acaba case en Audrey Hepburn. Nin siquiera vexo unha historia de amor ahí.
Aínda non encontrei ningún XY ó que lle gustara esta telenovela de un capítulo.
Xa, Jorge, pero para min o misterio non está no seu éxito, senón no seu "persistente éxito": leva doce emisións, doce, pola tele, e en todos os casos marcou uns índices de audiencia espléndidos. Por que iso pasa con Pretty woman e non con outras, igual de telenovelescas e igual de pastelonas?
a parte de que ainda que pareza incrible creo que esta peli é unha peli de culto, saindose do molde do que todos entendemos por pelicula de culto, creo que hai que engadirlle a parte de morbo que ten que neste caso a cenicienta se convertira dun xeito directisimo nunha puta moi riquiña...
Cada quen ten os seus ídolos.
O sistema de comentarios está á disposición dos leitores de "días estranhos" exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.
(texto copiado hai anos do Carta aberta, que á súa vez llo agradecía ao Inagaki)
