CINCO ANOS BLOGUEANDO! (if you've got a blacklist, I wanna be on it)
Inicio > Historias > Presenza galega no IndieLisboa 2008
> Presenza galega no IndieLisboa 2008 <



Publicouse esta semana a programación do IndieLisboa, tan completa como adoita ser habitual. Alén das retrospectivas de Johnie To, José Luís Guerín e o novo cinema romeno, agochadas nas diferentes seccións hai unha morea de cousas interesantes; farei en breve unha primeira escolma, para ir peneirando os filmes a non perder durante os catro ou cinco días que bote alá (a videoteca do Fórum é unha axuda utilísima para ir enchendo ocos na axenda). A noticia a destacar hoxe é a presenza galega no festival máis importante do país veciño, que acolle na competición internacional de curtametraxes 1977, a peza de animación de Peque Varela que xa participou no Festival de Sundance. Na sección Laboratório, que explora "os novos territórios do cinema", hai sitio para Picnic, do director nacido en Meira Eloy Enciso. A arriscada proposta de Picnic, sobre o papel tan suxestiva, alenta unha alta expectativa que o brillante comezo do filme parece confirmar. Infelizmente, non son necesarios moitos máis minutos para decatármonos de que a película non vai dar chegado a ningures. O resultado final paréceme fallido, mais evidencia tamén a condición de Eloy Enciso como cineasta a seguir nos próximos anos. O seu traballo é, sen ir máis lonxe, bastante máis honesto e menos irritante que a tontísima trapallada de Pere Vilà i Barceló que vai a concurso, e que por certo gústalle bastante a Jaime Pena. O lote galego complétase con A flor máis grande do mundo, de Juan Pablo Etcheverry, que forma parte do apartado IndieJunior de cinema para nenos na categoría para maiores de seis anos.

2008-03-30, 03:28 | 5 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/56550

Comentarios

1
De: jaime pena Fecha: 2008-04-02 15:32

"Una película como la que firma el joven Pere Vilà, otro de los discípulos de Jordá, Pas a nivell, abunda en ese estilo desnarrativizado de La línea recta, que se estrenó el año pasado en Gijón, también con un protagonista pasivo inspirado por el Bartleby melvilliano. El principal problema de la película de Vilà quizá radique en la obviedad de la metáfora del título —repetida con demasiada insistencia en las escenas del paso a nivel que el protagonista ha de cruzar a diario—, ese impasse en la vida de un joven que, después de la universidad, no tiene muy claro hacia dónde orientar su vida. Es como una puesta al día de uno de los títulos más significativos de aquel viejo nuevo cine español de los años sesenta, El próximo otoño, pero, al mismo tiempo, nos encontramos con alguna de las escenas mejor resueltas del último cine español, escenas como la de la muerte de la abuela o alguna de las que puntúan la relación del protagonista con la prostituta de la Europa del este, rodadas en plano fijo, con un control de la profundidad de campo y del espacio de raíz wellesiana que demuestra que Pere Vilà, hoy por hoy, es mejor director que guionista. O que quizá precisaría de otro tipo de personaje e historia para estar a la altura de todo su potencial"
Esta es la única opinión que he manifestado (publicado) hasta el momento sobre la película de Pere Vila (en El Amante, en el número del mes de enero, a raiz de su presentación en Gijón). Creo que expresa con más claridad mi verdadera opinión que esa frase "que por certo gústalle bastante a Jaime Pena" que no se sabe muy bien a cuento de que viene. En cualquier caso, que a mi me guste más o menos no deja de ser anecdótico. Pero tampoco es una excentricidad. Esa "tontísima trapallada" ha estado en Gijón, Rotterdam, Las Palmas y este mismo mes estará en Buenos Aires y Lisboa, festivales todos ellos con una línea de programación muy definida y rigurosa. Puedo entender que, desde otras perspectivas, llegue a resultar una tanto irritante, pero de ahí a dudar de su honestidad...



2
De: Martin Pawley Fecha: 2008-04-03 01:01

A min o que me irrita, realmente, é a reiteración nunhas fórmulas -a ausencia de narratividade, as estéticas do baleiro, etc- que nalgún momento parecían querer significar algo e que van acabar por convertirse nun puro cliché (e aí é cando eu empezo a dubidar da honestidade, autoral por suposto). Tamén me irrita o retrato dese mozo desnortado, un retrato que a min me parece lixeiramente reaccionario (ao mellor é que eu en Xixón para daquela xa estaba hipersensíbel, non sei).



3
De: jaime pena Fecha: 2008-04-04 12:02

Es cierto que hay una moda de esa llamada "estética del vacío". No creo que sea especialmente mala, vamos, que las hay peores. Un amigo ya entradito en años habla de estas películas como "de jóvenes catatónicos" y ahí entrarían también "La línea recta" o "Body Rice", entre, es cierto, otros muchos títulos, todos ellos, más o menos coetáneos (que "Pas a nivell" se haya difundido un poco más tarde es circunstancial y en ningún caso una consecuencia de la falta de honestidad de su director). Entonces pregunto: ¿la de Pere Vila te parace más o menos reaccionaria que la de José María de Orbe o la de Hugo Vieira da Silva?



4
De: Martin Pawley Fecha: 2008-04-04 14:35

A de José María de Orbe non me parece nada reaccionaria, antes polo contrario. A protagonista de "La línea recta" é, ela si, herdeira directa do Bartleby que ti citas: a súa tendencia a excluírse da sociedade na que vive ten algo de acto de resistencia. O prota de "Pas a nivell", porén, é un mozo máis de clase media que non sabe o que quere; a súa confusión e a súa dificultade post-adolescente para relacionarse coa xente interésanme tanto como as tramas de Al salir de clase. En canto a "Body rice", non é que me pareza máis ou menos reaccionaria; sinxelamente, non me parece. Fixen por esquecela xusto ao saír do CGAI.

A moda a favor desas estéticas, en si mesma, non me parece nin ben nin mal; coma ben dis, hainas peores. O que non entendo é esa especie de entusiasmo xeralizado por calquera cousa que encaixe dentro desa etiqueta, porque coma en todo logo hai cousas boas, regulares e malas. A min gústame moito "La línea recta", en boa medida pola forza do seu personaxe principal, e pouco "La soledad", a de Rosales, que á marxe da súa coidada estética e da polivisión de marras podería pasar por un filme español "con personaxes humanos" prototípico; e menos aínda "La influencia", que é como o resultado dun cóctel entre a de José María de Orbe e "Ninguén sabe" de Koreeda.

Da mesma maneira, interésame moito o que fai James Benning e nada "Milky way" de Benedek Fliegauf, un supoñer.



5
De: jaime pena Fecha: 2008-04-04 16:46

si sobre gustos no hay nada escrito... pero, más allá de los gustos personales de cada uno, pienso que habría muchas razones para condenar toda una tendencia que, nunca lo sabremos, o bien ya estaba ya ahí o bien fue potenciada por la crítica y los festivales (una vez que gente como Gus van Sant la puso de moda). Por eso mismo no me creo que unas sean maravillosas (a mí también me gusta más "La línea recta"), otros una trapallada y las terceras ni lo uno ni lo otro sino todo lo contrario. Vamos, que en mi opinión la vara de medir no es su reaccionarismo, simplemente porque ninguna me parece reaccionaria. Es más, de todas ellas para mí la más ingenua es la de Pere Vila, hasta cierto punto la más honesta y también a la que se le notan más las costuras, quizá porque es la menos rigurosa y la que, si se quiere, responde menos a una fórmula. Sinceramente, creo que la tesitura con la que se ha encontrado su director es la misma que la de su protagonista y que su película tiene mucho de "paso a nivel" en su relación profesional con el cine. Ya sé que no es una obra maestra. Alguna te encontrarás en Lisboa (particularmente la de Gianvito), pero también muchas peores (no doy nombres: tú mismo...)



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 38.103.63.18 (90d586d65a)
Comentario







doa os teus órganos!



axenda cultural

están vivos!



os arquivos estranhos



cuestionario Proust




a coruña
Click for La Coruna Airport, Spain Forecast

correo:diasestranhos()gmail.com

um livro

e um filme

There will be blood
(Paul Thomas Anderson, 2007)

...ou dois

Stellet Licht
(Carlos Reygadas, 2007)

chuza!

Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet

cinco anos do prestige

O sistema de comentarios está á disposición dos leitores de "días estranhos" exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.
(texto copiado hai anos do Carta aberta, que á súa vez llo agradecía ao Inagaki)



Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

© Martin Pawley