Miren: podería dar unha morea de razóns para recomendarlles que asistan hoxe venres ás sete da tarde no Palexco ao concerto que pecha o obradoiro de cancións A Coruña Son. Podería describirlles o marabilloso ambiente que se vivía o xoves pola tarde durante os ensaios, cos cantantes facéndose coros os uns aos outros e uns músicos (que grande, o Sergio!) en estado de graza, e o da graza vai tamén polo humor. Explicarlles a enerxía que lle mete Pablo Díaz á súa deliciosa canción, que acaba sendo unha verdadeira festa; a emoción rockeira de Tonhito de Poi para falarnos da viúva dun morto (ou quizá da viúva dun vivo), ou a ironía de Iría Pinheiro ao mesturar sensualidade e inocencia a conta dun violoncello. Debería contarlles que hai unha banda que quere facernos bailar a ritmo de reggae verbeneiro, e outra que canta cando lle peta coa que é imposíbel ficar parado, e uns de Laxe que manexan con xeito os sons electrónicos. Podería falarlles de Chus, de Mrcaracter ou de Diskordia, mais, para min, a razón principal pola cal deben acudir ao concerto ten un nome e apelido moi concreto: Santiago Auserón. Pola súa abraiante entrega ao longo de toda esta semana, polo seu esforzo xeneroso, pola súa amabilidade e xentileza, pola súa intelixencia e simpatía. Polo seu incríbel talento. Por todo iso eu irei hoxe ao concerto. Por ser coma el é: un fenómeno. ¶