Seino, seino: estiven inexplicabelmente ausente do blog, eu que pensaba que desta volta disporía de moito máis tempo que en edicións anteriores. Non foi así, por suposto: levo no corpo máis películas que horas de sono, e a estraña sensación de que estes dez días de Festival duraron coma pouco un mes. De regreso á Coruña completarei como corresponde o meu diario donostiarra, pero xa que hai sitio na sala de prensa non quero desaproveitar a ocasión de facer algúns comentarios sobre o palmarés. Para empezar debo dicir que non ofende tanto coma outras edicións: os filmes de Wayne Wang e Hana Makhmalbaf son cousiñas correctas que esqueceremos pasadomañá, pero que dificilmente poden inspirar grande animadversión. Non é porén explicábel o galardón para Nick Broomfield pola nefasta Battle for Haditha, nin o de Blanca Portillo por Siete mesas... (ou era Siete vidas...?), e resulta alarmante a ausencia de David Cronemberg, o nome máis ilustre que había na sección oficial. Alégrame moito a presenza de John Sayles, porque faga o que faga deixa sempre claro que é un gran tipo (xa lles contarei o meu encontro con el no Altxerri, o emblemático local de jazz desta cidade), pero sobre todo entusiásmame a enorme lucidez do xurado Fipresci, que recoñeceu a que con moita diferenza é a mellor obra vista aquí en Donostia: a arxentina Encarnación, de Anahí Berneri.

No Kursaal recollen as cousas a toda presa. O Festival volveu ser en conxunto mediocre, coma no 2006 e no 2005, pero con certeza o vindeiro ano estarei aquí de novo. Por algo será. ¶