caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Os sábados ao sol
> Os sábados ao sol <

Durante a primavera manifeirante do 2003 La Voz de Galicia publicou un moi interesante artigo de Francisco Domenech que intentaba responder a difícil pregunta "cantas persoas pode haber nunha manifestación". Nun exemplo de xornalismo serio e sensato, a reportaxe incluía fotografías de xente de pé simulando distintas densidades de ocupación, e un gráfico que tomando como exemplo o percorrido habitual das protestas grandes na Coruña, da Palloza até María Pita, indicaba até onde chegaría a cola da manifestación en función da proporción de individuos por metro cadrado. Infelizmente, daquel rigor non parece quedar xa nada, e se algo permanece pouco uso fan del, e así hoxe na Voz aceptan como boas as cifras de asistentes que dá un goberno do PP dunha manifestación convocada polo PP. O titular, decididamente marianil, fala de "serio revés" para Zapatero, cousa que non chegaron a dicir respecto de Fraga coas masivas e reiteradas protestas cívicas na época do Prestige. Menos mal que o director, Xosé Luis Vilela, é, disque, filogaleguista e de esquerdas; se chega a ser de centro non imaxino o que poría.

Atendendo ao manifestómetro, a confusa cifra de "centos de miles de persoas" redúcese a exactamente dous ou tres: entre 240 mil e 320 mil asistentes. Para min o raro é que non sexan máis. Que un partido entregado á confrontación enfermiza só poida mobilizar a unha porción ben pequena do seu electorado é un signo de normalidade: a esas horas, e ao mesmo tempo, millóns de cidadáns paseaban polos parques, andaban de viños ou preparábanse para ver o Barça-Madrid. Varios deses millóns son os que deciden logo o resultado das eleccións, e poden estar ben seguros que entre o sosego e a furia permanente sempre acaban optando pola primeira opción; e máis hoxe, que entre os dous grandes partidos non hai grandes discrepancias ideolóxicas de fondo: as diferenzas máis destacadas parecen ser de orde moral, xa saben, o matrimonio homosexual e as células nai e asuntos coma eses que en calquera cabeza medianamente ben amobrada ficaron resoltos hai moitísimo tempo. Distinguímolos por iso e polas formas, e aí hai algún que vai de vitoria en vitoria cara a derrota final. Verémolo dentro dun ano, cando as urnas dicten sentencia e ao día seguinte Rajoy saia nos medios anunciando a súa demisión.

2007-03-11, 19:02 | 2 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/47847

Comentarios

1
De: Anónimo Fecha: 2007-03-12 10:42

Eu xa non aposto nada, despois de ver o que vexo cada día pónseme a pel de galiña so de pensar con quen convivo, quen é o meu veciño e o meu compañeiro de traballo... espántome, en serio.



2
De: Gusa Fecha: 2007-03-13 09:05

Anímese, anónimo. Eu tamén flipo coa cantidade de "hutus" que andan por aí soltos, pero confío na derrota do "dos hilillos" e seus mariachis. Gozo pensando na cara que se lles vai quedar!! :-))



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.225.16.10 (f23115c6d6)
Comentario
¿Cuánto es: mil + uno?









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley