caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > And the Oscar went to...
> And the Oscar went to... <

Mellor película, mellor director (Martin Scorsese), mellor guión adaptado (William Monahan) e mellor montaxe (Thelma Schoonmaker): The departed, de Martin Scorsese

Que a Academia de Hollywood premie a mellor das cinco candidatas é unha boa noticia. O único problema que ten o traballo de Martin Scorsese é o de ser un remake que non aporta grandes novidades respecto do filme do que é adaptación, o excelente Infernal affairs. En calquera caso, The Departed é un prodixio de ritmo e de forza, menos conciso e bastante máis verborreico e explícito que o orixinal, e posúe un deslumbrante reparto encabezado por ese magnífico actor que é Leonardo DiCaprio, un tipo ao cal algunha xente lle ten bastante manía por razóns que non entendo. Jack Nicholson está sobreactuadísimo, por suposto, pero é nesas ocasións cando nos gusta de verdade.

Mellor fotografía (Guillermo Navarro), mellor dirección artística (Eugenio Caballero e Pilar Revuelta) e mellor maquillaxe (David Martí e Montse Ribé): El laberinto del fauno, de Guillermo del Toro

Xa dixen varias veces que non sinto ningunha simpatía polo Fauno, que a súa mestura de fantasía e guerra civil non me parece nada ben conseguida e que o seu carácter de fábula non xustifica o seu maniqueísmo simplón. Os tres galardóns artísticos e técnicos -máis ou menos esperábeis, e á quiniela me remito- recibidos por unha película cuxo orzamento é inferior ao caché de Tom Cruise ou Will Smith son unha boa proba do mediocre nivel industrial da produción ianqui do 2006.

Mellor guión orixinal (Michael Arndt) e mellor actor de reparto (Alan Arkin): Little Miss Sunshine, de Valeria Faris e Jonathan Dayton

O filme sorpresa da tempada é unha hábil comedia soportada por un conxunto de estupendos intérpretes. Co andar do tempo irémola esquecendo, pero iso non impide que hoxe recoñezamos a súa admirábel capacidade de síntese (nos primeiros tres ou catro minutos temos a todos os personaxes perfectamente presentados) e a boa tarde que pasamos rindo coas andanzas desta familia pouco convencional unida pola vontade de cumplir a ilusión de ser miss que ten a filla pequena, a encantadora Abigail Breslin.

Mellor documental e mellor canción (I Need to Wake Up, de Melissa Etheridge): An inconvenient truth, de Davis Guggenheim

Hai uns meses escoiteille a Manuel Toharia na Coruña críticas moi ben fundamentadas contra o tratamento sensacionalista e un chisco mesiánico que do cambio climático dá Al Gore no documental Unha verdade inconveniente. Aínda comprendendo as razóns científicas que avalan ao divulgador español, non podo deixar de admirar a eficacia didáctica e a convincente enerxía que exhibe o ex-vicepresidente americano, porque a súa mensaxe non é a do pesimismo do "isto xa non ten remedio", senón un contundente "poñámonos correndo mans á obra" que acaba resultando tremendamente estimulante: non estamos afeitos a que nos digan que podemos facer algo.

Mellor actriz de reparto (Jennifer Hudson) e mellor son: Dreamgirls, de Bill Condon

No vieiro estético de Chicago, é dicir, con moitas luces e pouca imaxinación, pero aínda por riba infinitamente menos divertido que aquel, Dreamgirls é un musical arrevistado apto só para amantes da liña máis pastelona do R&B ultracomercial. Jennifer Hudson ten unha voz potente e iso desta vez foi dabondo para que lle deran o Oscar.

Mellor actriz (Helen Mirren): The Queen, de Stephen Frears

Desde que vimos a Helen Mirren encarnando á Raíña, é a verdadeira Elizabeth II a que nos parece falsa. A película de Stephen Frears non pasa de ser unha vulgar tv-movie de interese limitado e conxuntural, e é moi posibel que incluso esa interpretación tan unanimemente louvada estea dentro de cincuenta anos tan presente nas vidas de todos como hoxe a de Paul Muni facendo de Louis Pasteur, pero en calquera caso é innegábel o inmenso talento de Helen Mirren, xa demostrado en The cook, the thief, his wife & her lover ou en Gosford Park, e o ben que loce aos seus espléndidos sesenta anos envolta nun traxe de Christian Lacroix.

Mellor actor (Forest Whitaker): The last king of Scotland, de Kevin MacDonald

A primeira decepción con O derradeiro Rei de Escocia chega ao descubrir que o protagonista principal non é Forest Whitaker, senón James McAvoy, que interpreta con excesivo entusiasmo a figura ficticia dun doutor escocés que marcha para Uganda e despois dun encontro fortuito convértese én médico e asesor persoal do presidente Idi Amin. Fascinado inicialmente pola súa personalidade disque magnética, aínda que na película non o pareza tanto, pouco a pouco irá descubrindo a condición monstrosa e ridícula do tirano, e aí é onde a historia se torce por completo e deriva nun innecesario thriller con amoríos adúlteros cunha esposa do ditador e a suposta tensión final do fuxirá ou non fuxirá do país. Que Whitaker está ben, non o discuto, pero eu paso de traxedias terceiromundistas narradas a través de intermediarios brancos e occidentais. Para o caso, paréceme máis honesta Blood diamond, con iso fica dito todo.

Mellor música orixinal (Gustavo Santaolalla): Babel, de Alejandro González Iñárritu

Por segundo ano consecutivo, o arxentino Gustavo Santaolalla é premiado por facer a peor banda sonora das cinco candidatas, o cal non deixa de ter o seu mérito. Babel é un horror, o filme americano máis perigoso e indecente que vin no 2006; por iso non entendo a recén destapada polémica entre Alejandro González Iñárritu e Guillermo Arriaga a conta da súa autoría: deberían negala os dous, en vez de pelexarse por ela.

Mellor vestuario (Milena Canonero): Marie Antoinette, de Sofía Coppola

A estas alturas está claro que Sofía Coppola non quere ser o seu pai. O que non sabemos é o que quere ser. Gústalle exercer de dama indie culta e posmoderna, pero notáselle ben que se criou entre viñedos. Fixo unha María Antonieta que podía chamarse Paris Hilton sen grandes cambios, escapando do relato histórico, que non pasa de ser un fondo confuso, e limitándose a contarnos as súas festas e resacas cunha inxenuidade inapropiada e perversa. O transcurso do tempo está moi mal narrado, e as escenas de Kirsten Dunst paseando coa filla polo campo lémbranme demasiado a un anuncio de champú como para que poida tomarme a película en serio, pero o peor non é iso, senón a súa condición de artefacto luxoso e sen vida, efémero e inútil.

Mellor edición de son: Letters from Iwo Jima, de Clint Eastwood

Cartas desde Iwo Jima é profundamente americana, tanto que mesmo dous dos personaxes xaponeses principais afirman no filme ter estado nos Estados Unidos e gardar bo recordo diso. A película é simple, previsíbel (a secuencia do can é especialmente boba) e mesmo algo cutre, e penso que o seu tosco intento de "humanizar ao inimigo" só lle pode parecer atrevido a un afiliado ao Partido Republicano; pero de inmediato recibiu a etiqueta de "maxistral" por esa inercia habitual en moitos críticos diante da obra de Clint Eastwood, un director non moi dotado para as sutilezas que nos anos 50 ou 60 non destacaría especialmente en Hollywood (hoxe si, así que saquen conclusións). Nin nesta nin en Bandeiras dos nosos pais hai traza da beleza elexíaca de Unforgiven ou da emoción de Million dollar baby; máis perto de Spielberg que de Kurosawa e Ozu (influencias anunciadas que eu non detecto nin con lupa), este falso díptico sobre a guerra, que a priori parecía moi próximo ao seu mundo, revelouse ao final tremendamente frustrante.

Mellor filme de animación: Happy feet, de George Miller

Mellor película en lingua estranxeira: As vidas dos outros, de Florian Henckel von Donnersmarck

Mellores efectos especiais: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, de Gore Verbinski

2007-02-28, 03:21 | 2 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/47529

Comentarios

1
De: Fanny Brice Fecha: 2007-03-01 18:57

Mi Oscar favorito fue el del Alan Arkin, porque es un actor que admiro mucho, capaz de ser un malo malísimo (Wait until dark), un sordomundo, personaje salido de una de las grandes novelas de Carson MacCullers (The heart is a lonely hunter) o el padre adoptivo de Eduardo Manostijeras. A mí siempre me ha parecido versátil y el abuelo de la pequeña Miss Sunshine es uno de esos papeles tragicómicos en los que un buen actor puede lucirse. Me divertí especialmente con él y eso a pesar de lo que le sucede. Lástima que no den el Oscar al mejor vehículo, deberían hacer una mención especial a la VW amarilla, jajaja.

El Oscar que menos me ha gustado... of course, Jennifer Hudson. Yo no sé por qué todas estas generaciones de "triunfitos" all over the world tienen el concepto de que el que mejor grita es el que mejor canta... Dreamgirls es un bodrio de película, lo dice una apasionada del musical. Y como actriz, no aporta nada que no hayan aportado otros; estoy segura de que no habría sido capaz de transmitir la angustia de Adriana Barraza en la secuencia del desierto en Babel; y, por supuesto, ni imaginarla en el papel de sordomuda interpretad por Rinko Kikuchi. Ya sé, Pawley, que Babel no te ha gustado (a mí sí), pero hay que reconocer que estas dos actrices están impresionantes en la película. Para mí Hudson es la versión afroamericana de "nuestra" Rosa. ¿Os la imagináis recibiendo un Oscar? Uf, seguro que de pensarlo esta noche tengo pesadillas.



2
De: Pablo Fecha: 2007-03-04 14:45

Buen ojo con la quiniela... no vi todas pero coincido contigo en que Babel es un auténtico bodrio, qué decepción!!



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.225.19.255 (799359e1dd)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley