Detesto o cinema dos
irmáns Dardenne, e detesto aínda máis o de
Bruno Dumont. Detesto a todos eses entomólogos obsesionados con reflectir realidades sórdidas sen implicarse verdadeiramente nelas, contemplándoas con distante superioridade desde a súa atalaia hipócrita e eurocéntrica. Vin onte
Flandres, a cuarta e polo que a min se refire derradeira película do
premiadísimo francés, co seu discurso trosma sobre as maldades da guerra e o característico gusto polo feísmo. Nin sequera no retrato tópico da violencia bestial podo detectar un mínimo sopro de humanidade. Ao chegar a casa bótolle un ollo ao libro editado polo
Festival de Xixón con motivo da retrospectiva que lle dedicaron,
"Paisaje abstracto con hombre al fondo", de Nando Salvá, e atopo paridas coma esta:
"porque la guerra no es una cuestión regional, sino un estado mental". Hai moito
horror do que aprender sen necesidade de chapotear nese ridículo misticismo pequenoburgués. Como paseos polo mal e a abxección prefiro
Saló de Pasolini ou
The baby of Macon de Peter Greenaway, que desde unha estética barroca e artificiosa acaban por conseguir resultados infinitamente máis contundentes.
Eu admiro ao
Pedro Costa que se mete no
quarto de Vanda para descubrirnos as súas esperanzas, as súas frustracións, o seu desexo de non querer sufrir máis. O que nos deslumbra coa presenza estatuaria de
Ventura, tan inesperadamente
fordiana. Admiro ao
Lisandro Alonso que vai na procura de paisaxes e persoas para incorporalos con paixón e respecto nos seus filmes, facéndonos ver e entender que eles non teñen tempo para as grandes cuestións porque xa están moi ocupados con (sobre)vivir. Admiro tamén a
Bela Tarr e a simpatía polo débil que asoma nas súas
Harmonías Werckmeister, obra ben cercana a aquel
Ángel González que escribiu "Nada es lo mismo, nada permanece. / Menos la Historia y la morcilla de mi tierra: / se hacen las dos con sangre, se repiten". E por suposto admiro profundamente a honestidade crítica daqueles que non teñen necesidade de finxir, como
Ousmane Sembène ou
Abderrahmane Sissako.
Deixémonos dunha vez de estupideces e volvamos decididamente a
Dickens.
¶
