caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > María Casares
> María Casares <

No proceso de construción mítica dun pasado glorioso para o audiovisual galego non resulta difícil atopar xente disposta a dicir que Carlos Velo é tan bo cineasta como Dziga Vertov ou Robert Flaherty, ou a louvar até extremos ruborizantes películas como Mariñeiros que infelizmente ninguén viu porque se perderon hai medio século. Estamos habituados a esas e outras excentricidades, e ao mesmo tempo vemos como se ignoran figuras que noutros lugares inspiran mesmo un certo culto. Calquera conselleira estaría encantada de santificar ao defunto Chano Piñeiro, director tan voluntarioso como limitado, pero dubido que haxa algunha capaz de ler un discurso en honor a Amando de Ossorio, que evidentemente non chegou a ser Orson Welles, pero si gaña nas comparacións con Jesús Franco ou Paul Naschy. Nos Estados Unidos venden por cen dólares catro filmes do director coruñés nun pack en forma de ataúde que se completa, por certo, cun documental creado por Xosé Zapata; en España, as películas de Amando de Ossorio disponíbeis en DVD son unha ou ningunha.

O pasado mércores cumpríronse dez anos da morte de María Casares, que se produciu xusto un día despois de que celebrase o seu aniversario. O seu nome non é desde logo descoñecido, pero non podo deixar de sentir que este país aínda non lle fixo xustiza. Falo de xustiza artística, do recoñecemento verdadeiro á súa espléndida traxectoria como actriz, porque para a outra xustiza xa é demasiado tarde. Setenta anos tarde, para ser exactos.

Fálase sempre do seu labor teatral, do que temos referencias distantes, pero eu quero destacar hoxe a súa excelente filmografía para proclamar con rotundidade que non hai ningunha persoa galega vencellada ao cine que teña unha carreira comparábel. Nin sequera Fernando Rey, que ten varias obras mestras pero tamén unha morea de subprodutos puramente alimenticios. Tan só oito anos despois de chegar á París fuxindo do horror da guerra, Vitola, como a chamaba o seu pai, debutaba na gran pantalla no que acabou por ser o clásico dos clásicos do cinema francés, Les enfants du paradis, de Marcel Carné, ao que lle seguiu Les dames du Bois de Boulogne ás ordes dun xenio indispensábel, Robert Bresson. Foi unha sublime Sanseverina na adaptación que Christian-Jaque fixo de La Chartreuse du Parma, acompañada polo sempre excelente Gerard Philipe, e unha Morte enigmática e sofisticada no Orfeo de Jean Cocteau, con quen recuncou unha década despois. Nos oitenta vímola en La lectrice, de Michel Deville, e despediuse do cine nunha interesante película de Goran Paskaljevic, Someone Else's America. Antes diso tivera tempo de escribir un apaixonado volume de memorias, Residente privilégiée, que recibiu xenerosos eloxios por parte de Alejo Carpentier. O libro está cheo de páxinas memorábeis, empezando polas lembranzas sensoriais da súa infancia galega (a chuvia fina, as corredoiras, as fontes, os lavadeiros, o esterco) e continuando polo emocionante retrato da súa relación con Albert Camus. Editado en español en 1981, leva anos descatalogado e non coñeceu xamais unha edición galega, o que resulta unha proba contundente do ananismo do noso sistema cultural.

2006-11-24, 02:51 | 11 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/44859

Comentarios

1
De: folerpa Fecha: 2006-11-24 10:33

Certo que non se lle fixo aínda xustiza máis O´Rivas fixo dela xa un personaxe lendario no seu Os libros arden mal.



2
De: Barakha Fecha: 2006-11-24 10:47

Moi certo: publicar en galego as extraordinarias memorias da Casares, e botar un pouco o freo na beatificación dun director de tan escasa valía son dous labores pendentes.
E xa postos a reivindicar galeguidades varias, ¿por que non a de Mur Oti, o vigués que dirixiu Cielo Negro?



3
De: Don Erre que Erre Fecha: 2006-11-24 12:41

Estoy de acuerdo con Barakha. Es más, ya puestos, no estaría de más añadir que Mur Oti es no sólo y de manera objetiva el único y más grande cineasta gallego sino que además es uno de los más grandes de la historia del cine español. Y nólo por haber realizado "Cielo negro" (su única película justamente reconocida) sino porque realizó alquna que otra obra maestra más: "Fedra" y "El batallón de las sombras" por ejemplo. Evedentemente sería mucho pedir que este hombre fuese reconocido como se merece en Galicia ya que ni siquiera lo es en España. El lugar que ocupa Mur Oti en la historia del cine español no viene dada por su obra sino sobre todo por su persona. Además de católico militante, cargaba contra todo y contra todos (no hay más que ver sus películas) y eso a la hora de figurar en los libros y por extensión en las palabras y en la mente de los demás cuenta considerablemente. Al menos su mayor valedor es curiosamente el mejor hisoriador de cine gallego: José Luis Castro de Paz.



4
De: shs Fecha: 2006-11-24 14:26

Pawley, cantos dedos ou dedas daría por un video de María Casares lendo a Curros Enríquez? Non sei se teño en existencia tamén unha entrevista de hora e pico con Mur Oti



5
De: mourullo Fecha: 2006-11-24 18:54

E se eu lle fago chegar eses dedos ou dedas, levo o vídeo? XD Campaña pro cuarteo de Pawley ;-)



6
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-25 00:56

Barakha e Don Erre Que Erre, concordo nunha necesaria reivindicación masiva do cine de Mur Oti, que xa se produciu noutros ámbitos grazas ao esforzo entre outros do citado José Luis Castro de Paz, que conta coa miña admiración/adhesión incondicional.

shs, esas cousas xa nin se preguntan. Pase eses vídeos xa, ou cólgueos no YouTube!



7
De: ghanito Fecha: 2006-11-25 10:45

Mr. Pawley, faltoulle contestar a alguén.
¿Non vai poñer nada de seu para a pública difusión deses videos?



8
De: Fagot Fecha: 2006-11-25 14:23

O caso de María Casares e da súa "non loubanza", en comparación con outras figuras, é un tanto peculiar.
O caso é que se trata dunha muller que non é especialmente "querida" por certo sector da intelectualidade galega que tivo moito poder no seu día e que probablemente siga a ter peso na actualidade. De feito coñezo a xente que afirma que María Casares pretendeu volver ós teatros galegos pero botouse para atrás por culpa dalgunhas enemistades.



9
De: Outeiro Fecha: 2006-11-27 13:52

Moi animado o tema. Concordo coa idea de lemrar a María Casares.



10
De: cinemática Fecha: 2006-12-22 21:07

Produce magoa topar nunha paxina tan "exquisita" tamaña falta información e rigor..."Mariñeiros" foi vista, valorada, comentada e agasallada por Luis Seoane, Blanco Amor, Martinez Lopez e por numerosos críticos cinematográficos arxentinos e latinoamericanos que a compararon reiteradamente con "Hombres de Arán". Todo eso está nas hemerotecas... Non hai mais que miralas. Algúns si que tiveron a oportunidade de falar con xente que veu e as opinións son unánimes.. Podería vostede informarse algo antes de opinar tan alegremente. Ademais da insólita aventura persoal que atravesou o filme para poder finalizarse, ... Enfin, o rubor e meu ante a descalificación gratuita e sobre todo a intolerancia que destila sempre a ignorancia. O mesmo se podería decir ante o seu "descubrimento" de Maria Casares, que ao parecer vostede está a "reinventar" como un inmenso D quixote contra do "ananismo cultural" do pais. O de Maria casares está latente dende hai anos e agroma constantemente: Hai varias publicacións en galego e español sobre ela. E son varias persoas e institucións que están a reivindicala ano tras ano (ou acaso os premios institucionais do teatro galego non se chaman Maria casares?). Por favor precisa vostede un pouco de humildade e sobre todo rigor.



11
De: Martin Pawley Fecha: 2006-12-27 02:49

Cinemática, paréceme moi ben que a moita xente lle molase mazo hai sesenta anos o filme Mariñeiros, pero o caso é que hoxe non queda copia del, así que non podemos xulgalo nin positiva nin negativamente. Paréceme bastante ridículo dedicarlle espazo e tempo a un filme que "non existe"; se aparece algún día, verémolo e comprobaremos se, en efecto, imítalle en algo a Flaherty. Porque para falar dunha película hai que vela, preferibelmente nunha sala de cine; as hemerotecas, para o caso, serven de ben pouco.

Coñezo perfectamente a existencia de textos sobre María Casares, pero non me parece que estea tan "reivindicada" como vostede cre, por moito que os premios de teatro leven o seu nome. Se así fose, o seu excelente libro de memorias estaría disponíbel en calquera libraría e biblioteca galega, e os seus filmes terían sido emitidos varias veces na televisión e coñecerían edición en DVD (cóntanse cos dedos, nalgún caso en exclusiva para unha coñecida cadena internacional). Non sucede tal, gústelle ou non.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.197.75.83 (ccf77fbda8)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley