caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Encol da morte do blogmillo: comentarios ás palabras de Xabier Cid en "Tempos Novos"
> Encol da morte do blogmillo: comentarios ás palabras de Xabier Cid en "Tempos Novos" <

1) Di Xabier Cid que o número de blogs é agora tan alto que non se pode xa falar de “comunidade”. O que acontece, máis ben, é que hai tres anos os blogueiros podiámonos xuntar nun bar e collíamos todos nunha mesa, e agora precisaríamos varias carpas como as das vodas. Todo depende da definición que deamos de “comunidade”: se pensamos nela como nun grupiño no que cada un coñece os teléfonos dos demais, ou se admitimos un significado algo máis aberto, sempre partindo da base de que é imposíbel facer un seguimento das dúas mil bitácoras que hai na nosa lingua (nin falta que fai, por outra parte).

2) Non serei eu quen minimice a figura de María Yáñez na pequena historia do blogmillo. O seu blog foi un polo de atracción que fixo que se achegase a Internet xente que até daquela non lle prestara demasiado atención. Todo nada serviu para constatar tendencias, argallar festas e xantanzas e proporcionarnos horas e horas de diversión pola inmensa capacidade de María para peneirar a actualidade con graza e intelixencia. A dirección de Vieiros quitoulle tempo para bitacorear, pero iso non supuxo a acta de defunción dun blogmillo cada día máis vizoso, antes polo contrario: nos seus (magníficos) meses ao mando dese xornal María deulle aos blogs unha maior visibilidade por outorgarlles unha presenza fixa na portada do medio e reparar neles como fonte de información e de reflexión, algo que xa acontecía antes pero que se viu significativamente reforzado neste ano.

3) Afirma Xabier a modo de queixa que o blogmillo “formalmente é cada vez máis papel”. Non comparto esa visión, pero non negarei un certo cambio nalgúns hábitos. Explícome: uns máis e outros menos, todos empregamos o blog para “mandar recados”, dar avisos ou dar a coñecer noticias e convocatorias por medio de posts que acaban consistindo nun link e media frase. Iso faciámolo antes enviando unha batería de correos electrónicos, pero descubrimos que poñelo no blog era ben cómodo e servía para que chegase a quen tiña que chegar e a outros moitos polo mesmo prezo. Hai simplemente dous anos para que algo se fixese notar tiña que aparecer en dez ou doce blogs; agora bástanos con colgar unha referencia en Chuza! A medida que atopamos ferramentas máis prácticas para difundir contidos, empregámolas; nese senso, é probábel que unha determinada maneira de facer blog atopase agora alí o seu espazo idóneo (pregúntenlle a mourullo, por exemplo, que duns meses para acó apenas lle dá uso á súa páxina) e que en consecuencia o blogmillo perda en conxunto a brevidade do apuntamento urxente e gañe algo de peso, sen que iso esixa unha renuncia aos recursos específicos da rede.

4) Xabier insinúa unha crecente “literaturización” do blogmillo na que eu non creo. Non son tantos os escritores que abriron blog e tampouco son en xeral tan relevantes, así que alén do feito de que sexan eles os sistematicamente citados en todas as aproximacións que o papel fai ao fenómeno (por aquilo de que cada un fala do que sabe) a pegada real dos literatos nesta e noutras partes da Internet xuraría que é minúscula. Polo demais, eu considero un acontecemento transcendental para a historia da literatura galega o feito de que Jaureguizar aprendese a poñer ligazóns, e non o digo de broma.

5) Hoxe por hoxe a min xa case me resulta preferíbel poñer no blog un vídeo de YouTube que colgar unha foto. Encher as páxinas de contidos multimedia é algo doado; empregalos ben, con sentidiño, servíndonos deles para crear pezas fermosas, xa é outro cantar. É probábel que aínda non aprenderamos a sacarlle verdadeiro proveito creativo a estes novos recursos. Dito isto, creo tamén que non hai que perder a perspectiva e colocar no seu punto xusto o debate sobre o choio ese da “nova literacidade”. Porque o ser humano leva contando historias desde que é tal, e o que foi cambiando foi o soporte. O soporte ten importancia, por suposto, e implica ás veces modificacións formais e estruturais; cando os relatos eran orais, por exemplo, as historias non duraban o equivalente a novecentas páxinas. Xa falei aquí algunha vez da capacidade expresiva que ten a linguaxe dos blogs e da potencia metafórica que pode ter un uso atrevido do hipertexto (liña As tuas balas); pero non por iso deixo de entender que o esencial, hoxe e hai mil anos, é ter cousas que dicir e dicilas ben. Para que teña valor o “como” primeiro ten que haber un “que”, e tamén un “para que”, pregunta esta cuxa resposta atopo cada vez máis valiosa.

2006-10-31, 02:45 | 41 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/44167

Comentarios

1
De: Martin Pawley Fecha: 2006-10-31 02:47

Se viña vostede aquí coa intención de ironizar sobre a ausencia de imaxes e hipertexto nun post que nega a conversión do blogmillo en papel, saiba que foi algo premeditado: fíxeno coa intención de que alguén viñese aquí ironizar sobre a ausencia de imaxes e hipertexto nun post que nega etc etc etc.



2
De: ghanito Fecha: 2006-10-31 07:27

Ten a súa coña almorzar un día co conto da endogamia, para dous días despois xantar ca morte do blogomillo.
Paréceme interesante a reflexión que fai Xabier Cid, pero eu concordo en que mutou (porque medrou) era un ovo e agora é un pito.
Os que antes tiñan visibilidade agora teñen mais (por sorte existe o RSS) pero agora non todos teñen visibilidade como tiñan antes, porque é moito mais rico (por plural).
A súa queixa podíase traducir como que agora é mais difícil ser autenticamente endogámico.
Respecto ó que di de Jaureguizar, non o sigo porque non me interesa (e tampouco é broma, ainda que podería cambiar de idea)



3
De: leco Fecha: 2006-10-31 09:55

Touché! :P
Era unha comunidade que tiña só en común un instrumento. Até os coleccionistas de Barbies me parecen mais cohesionados como comunidade, porque xa hai que ser dunha caste especial para facer tal colección, natureza que non creo que se lle poida atribuír desde hai anos aos usuarios da Internet. Por aí ía co do Jaureguízar, non?
Saúde



4
De: makeijan Fecha: 2006-10-31 09:56

Por alusións ;-). Digoo porque son un recén chegado e semella que responsable (xunto con outros 1800) da desaparación do blogomillo.

Penso que é marabillosa esta explosión de xente falando en galego, e aumentando a súa presenza en internet. Que xa non sodes 4 gatos e non podedes facer xuntanzas?. Quizáis iso sexa a normalidade, o día que o vencello non sexa só a lingua, e que se poidan facer xuntanzas de blogueiros cinéfilos, ou informáticos ou do que sexa estaremos a rir mentras lembramos esta esteril polémica.



5
De: jorge Fecha: 2006-10-31 10:42

Fai algún tempo asistín a unha boda (voda) dunha galega cun manchego; un dos asistentes fixouse en que estabamos colocados máis ou menos coma en tódalas festas deste tipo, os invitados do noivo por un lado e os da noiva por outro. Moi acertadamente dixo: "os do repolo estamos por aquí e os do MILLO están por aló".
O "Highway 61 revisited" era igual de bo disco cando se editou e foi despreciado por crítica e público que agora que é considerado un "clásico" e leva máis de dous millóns de copias vendidos, pero claro, non queda igual de ben citalo, por obvio.
Eu creo que esaxeran, eu tería vido por aquí fose cal fose o idioma no que se falara do cereal, porque veño polo cereal.
REFLEXIONEN



6
De: folerpa Fecha: 2006-10-31 10:50

Medido e certeiro coma sempre Mr. Pawley. De todos os xeitos e sen concordar con Xabier eu si que noto certo esmorecemnto nos contidos, eu mesmo o sufro. Supoño que será cousa do tempo. Trás aquel estoupido incial e aquela voracidade por postear, ler e comentar as augas volven ao seu cauce, apousentase e peneiramos máis o noso tempo. E doulle a razón a Makeijan: cando o vencello das xantanzas sexa o contido máis que a lingúa acadaremos a nosa plenitude.
Unha aperta



7
De: Jaureguizar Fecha: 2006-10-31 11:28

Por alusión: Ha, ha, ha. Xa verá o día me dea amañado para meter fotos no meu blog en francés. Son incapaz ( e non é coña). Unha aperta



8
De: ascárida Fecha: 2006-10-31 12:27

1. metabloguear es lo puto peor

2. o que faltou, falta, e polo viso faltará sempre é eso que chaman "conversación". o día que teñamos catro blogs falando do mesmo asunto, posteando e contraposteando, mandándose ligazóns e tirando trackbacks... daquela igual si hai algo máis no blogomillo ca números. de momento, nada. para exemplo este post. así que da igual que estea morto ou vivo porque non funciona.

3. decir que aquí o único que nos unía é unha ferramenta e determinado idioma... pois home, si, pero houbo máis, e para darse conta recomendo que pasen polos arquivos dos blogs, miren os posts de antes das eleccións e boten contas.



9
De: ultra_marinho Fecha: 2006-10-31 12:56

Eu tamen son un recen chegado, coma quen di. Ás veces parece que os pioneiros que empezaron a bloguear en galego fai anos sintense atacados, coma se cada novo blog que se abre fose un pequeno roubo da sua parcela.
Un blog non deixa de ser unha ferramenta para comunicar, outro medio igual que un xornal, que unha radio, que unha tele... ao final o único que sigue importando son os contidos... e a ferramenta é secundario (ou debería selo).



10
De: Uz Fecha: 2006-10-31 13:05

Estou de acordo contigo, Pawley. Subscrevo ao 99,97 por cento as tuas reflexões, que (prometo) PLAGIAREI devidamente ;-)



11
De: syldavija Fecha: 2006-10-31 14:42

Mudemos o de blogomillo polo blogoeucalipto. Seguirá a ser galego, porque a lingua vehicular é o galego.
Eu concordo co Pawley en liñas xerais.



12
De: Martin Pawley Fecha: 2006-10-31 15:19

Do comentario de ascárida, coa que por certo teño que falar non urxentemente pero si en breve, recollo con interese iso de "miren os posts de antes das eleccións", e póñoo en oposición a esa crenza xeralizada, que tamén comenta Xabier Cid, de que onde si hai un certo elemento de comunidade hoxe por hoxe é nos blogs de "dereita liberal", digamos.

Si penso que antes das eleccións houbo un funcionamento máis compacto "de oposición", por así chamalo, e era lóxico: Internet era o único espazo alternativo no que era posíbel a expresión crítica (sen ir máis lonxe, as reflexións que agora emprende "La Voz de Galicia" sobre a Cidade da Cultura hai só dous anos eran inexistentes). Pasaba no ámbito galego, e tamén fora del: Internet era o terreo natural do "Non á guerra" e do "Nunca máis", e a propia ascárida ten contado varias veces que os que blogueaban en novembro de 2002 recibiron moitos correos de xente preguntando onde podían informarse para axudar a limpar praias, por exemplo, porque eran esas páxinas as únicas que atopaban con referencias ao tema. Eu creo que o primeiro gran cambio notouse en marzo do 2004, tralas eleccións xerais, cando houbo un bo feixe de cidadáns que baixou o volume das súas reivindicacións; en Galiza a cousa mantívose en alto outro ano máis (fenómenos como o de "Hai que botalos" existen grazas a que existía unha verdadeira cohesión redeira), pero recoñezo, empezando por min mesmo, que desde entón todo iso foi algo a menos. Pode entenderse que é debido ao cambio de governo, e en parte é evidente que é así, pero tamén penso que se tal non sucedese a rebaixa acontecería igualmente, pois non temos tanto ánimo como para pasarnos toda a vida de manifestación en manifestación. O aumento espectacular no número de blogs inflúe tamén para que a presenza inicial de moitos puntos ideolóxicos en común hoxe fique significativamente diluída.



13
De: Xabier Cid Fecha: 2006-10-31 15:43

Prezado Pawley:
Canto disinto de vostede e canto concordo con ascárida, e non son só comenencias, ;)
Non creo, nin deixen en ningún momento, que a morte do blogomillo como comunidade fose un problema, nin unha perda. Agora hai máis blogs, e creo que unha das causas de que haxa menos comunidade é que haxa máis blogs. Se hai que escoller entre blogs e comunidade eu asbtéñome, pero teño un curmán que seguramente preferiría blogs.

A comunidade non quere dicir número, quere dicir cohesión. Antiguerra ou para celebrar un encontro gastronómico. Sobre gómez noia ou sobre a cidade da cultura. Ou sobre metabloguear, anque sexa o puto peor.

Relendo os seus comentarios, coincido en máis cousas das que me gustaría, quizais porque vostede coincide comido en máis cousas das que lle gustaría. :)

A jorge e a jaureguizar non os entendo :O



14
De: Martin Pawley Fecha: 2006-10-31 15:56

E quen dixo que vostede dixera que a morte do blogmillo como comunidade era un problema? E que comunidade quere dicir cohesión, parece claro, pero agora "defina cohesión". Empregar un idioma e facelo en Internet non marca, acaso, unha certa forma de cohesión? Logo existirán cohesións temáticas puntuais, que inspirarán comunidades, ou chámelle X, máis específicas; pero xuraría que cando empezamos a falar de "blogmillo" do que falabamos era de "todos os que escriben en galego en Internet", coa lingua non como sinal excluínte, senón como caracter identificativo para facer clasificacións taxonómicas. Nin peores nin mellores, simplemente clasificacións.



15
De: goretoxo Fecha: 2006-10-31 17:18

si, parece claro que o sindrome de "xa non somos os catro amighotes que somos modernos i guais por ter un blogue" estalle causando crise a mais de un...
o mundo eche o que lle ten, que esta cheo de xente.



16
De: jorge Fecha: 2006-10-31 19:06

Tentarei de explicarme:
Agora que o de escribir un blog en galego xa non é definitorio porque hai moitos, un que antes os visitaba todos agora só visita os que teñen algo que dicir (coma este) ademáis de dicilo en galego (algúns necesitamos ler unha porcentaxe de texto en galego ó día, que se lle vai facer) e ademáis do nunca máis, non á guerra ou vaíanse os liberais.
Agora ben, se alguén pretende que falar, excribir ou ter un blog en galego e motivo para establecer unha canle máis aló das estadísticas eu creo que se equivoca. En poucas palabras, que nin creo agora nin cría daquela no "blogomillo", no que por certo había moito "arribista" que agora xa está arrimado, cría e creo nos blos nos que está escrito algo que me interesa, mentres sexa nun idioma que entenda.



17
De: ana garrett Fecha: 2006-10-31 20:42

Já não é uma comunidade.
É uma aldeia global (Ou blogal, para brincar com as palavras)
Beijos de Portugal



18
De: Paco Penas de DoRViSou Fecha: 2006-11-01 03:49

Unha das grandes cualidades da blogosfera é a libertade que ofrece a quen a use, a todos aqueles que teñan mais ou menos,a necesidade de comunicar algo.Hai moita xente que apostaría por un certo encasillamento, por un determinado perfil dos blogueiros, un maior eletismo... nunha palabra, unha criba e non me parece acertado. Ante a falta de interés dun blog tamén cabe sempre a posibilidade de mirar para outro lado.
Eu, como aquel can de palleiro que dicía guau, guau e resoaba no agro un eu, eu...non protesto contra ninguén, só proclamo a minha vontade esistencialista.



19
De: Calidonia Fecha: 2006-11-01 12:45

Ben, eu xa dixen noutor lugar que os rolos tipo Fukuyama non me van. A necesidade de sentenciar en alto a morte de algo normalmente é sinal de que a cousa ou non está morrida de todo ou desexo de criticar algo co que non se está de acordo ou a gusto.

Eu achegueime aos blogues nesa tempada á que se refire Pawley no comentario #12, unha tempada na que el e Césare (Ascárida, Postcriptum e outros acho que tamén, aínda que non foi até despois que coñecín os seus blogues) eran algúns dos principais referentes (non moitos) que había no blogomillo.

Como entón sigo agora mantendo un nivel de actividade semellante se ben, concordando novamente con Pawley, aforro de expresar moitas críticas sociais, políticas e metablogueiras que se me ocorren (por diversos motivos que non veñen ao caso), aínda que, como todo o mundo, acho, cando algún tema ultrapase a liña de aguante proliferarán máis reivindicacións e denuncias.

Agora ben, non sou antisistema nin ando todo o día a criticar algo, entre outras cousas porque o corpo e a cabeciña non o resisten. Isto, coido, explica a caída de tensión. Tamén o mundo exoblogueiro, que algo incide no virtual no endoblogueiro (e viceversa). En realidade, segue habendo blogues que realiza esa labor crítica mellor ca calquera dos que estamos a discutir neste fío. Non teñen unha posición tan central no blogomillo porque efectivamente somos máis.

Entendo que nun ámbito lingüístico de tamaño relativamente reducido como o galego, é difícil que haxa público (eu sou dos que escribe para os máis non só para min) suficiente para un determinado tipo de blogues especializados nun tema ou visión. A maioría dos blogues máis referenciados son mixtos, misturas de todo un pouco (malia a que sempre se poida detectar neles unha cosmovisión ou ideoloxía determinadas). Se eu me propuxera facer un blogue sobre celtismo e xenética, por exemplo, acho que non tería moita trascendencia.

Ese carácter mixto desa maioría dos blogues (sei que hai excepcións) tende máis a unha columna xornalística ou firma de opinión, se ben transcendendo o xénero impreso para mesturarse con cousas da rede, tecnoloxía e notas persoais varias. Con esta natureza os fíos e discusións que se poden establecer (com esta) non poden por forza ter moita continuidade, aparecen e desaparecen, e son substituídos por outros, e máis adiante quizá volven xurdir.

Para min a comunidade segue existindo haxa estes fíos ou sen eles, e se ben é claro que o debate axuda a mellorar a comunidade e ás persoas que hai nela, o que parece é unha evidencia (vital, entrópica, ou como se lle queira chamar) é que a canto máis se discute máis descubrimos as nosas diferenzas, e se cadra é aí onde parece que a comunidade se desfai. Porén, eu acho que por cada persoa que se desmarca hai 4 ou 5 que se recoñecen na opinión doutro blogue ou persoa. Ao final, que temos? Que a comunidade se conforma ou se sustenta nalgunhas cuestións básicas, nunhas poucas premisas fundamentais, e todo o que hai despois son individuos, enténdaseme ben, a parcela de individualidade que todos/as temos dereito a ter. Até agora o idioma foi, quéirase ou nun, unha delas. No pasado puido ser tamén a movimentación social e política. No futuro quizá sexa, por exemplo, a organización de eventos socioculturais. Non sei, se cadra o blogomillo evolúe como a sociedade, politicamente (no sentido de polis, non partidariamente) e é normal que onde antes había un ente logo haxa dous ou máis que partillen algunha característica pero difiran noutra (por exemplo, isolos e reintegratas).

Este proceso que envolve ao blogomillo é dinámico (está vivo!) e pode aparentar caos, pero lembremos que a comunidade e a protocomunidade (moitos blogues con escasas e limitadas conexións) está medrando, en expansión coma o Universo. Pode que antes o centro do Universo fose o Universo todo e moi perto houberan varios blogues . E puor si muove! Hoxe, con certeza, no centro non hai máis que comunidade, e darredor, máis perto ou máis lonxe, un número maior e crecente de entes.

E aos que lestes até aquí felicidades por pensar que metabloguear si serve para algo.



20
De: Uz Fecha: 2006-11-01 13:41

Para começar, dissinto de Ascárida ("metabloguear" não é "lo puto peor", mas, em todo o caso, "metabloguear sobre um próprio").

A seguir, direi que não creio que o Blogomilho seja em si uma 'comunidade', ao menos entendida esta como associação de pessoas com interesses comuns.

É certo o que diz Pawley: quando começaram os blogues, éramos 4 gatos (quase de forma literal), e pouco ou nada sabíamos uns dos outros naqueles complicados inícios.

Pouco depois, ao sermos um número mais ou menos 'palpável' (menos de 100), começamos a conhecer-nos (mesmo pessoalmente). Hoje em dia isso resulta impossível devido à enorme quantidade de blogues galegos que há.

Continuando, dizer que não existe 'comunidade' como tal, já que a maior parte dos blogues do chamado 'Blogomilho' apenas têm em comum duas cousas:
1) o uso da língua galega (em quaisquer variantes normativas)
2) o carácter 'progre' dos seus autores ou autoras.

Poderia haver uma terceira característica (certo nível de 'friquismo'), bastante estendida, mas que tampouco é algo geral ou absoluto.

Realmente, com apenas duas características comuns pouca 'comunidade' como tal pode haver.

Acho que, por sorte, o chamado 'Blogomilho' (o universo dos blogues galegos e em galego) é muito plural, porque plurais e diversas são as pessoas que o compõem.

E disto saem sinergias, dinâmicas, iniciativas que contribuem para o progresso da internet na Galiza e para a prosperidade (tempo ao tempo) do nosso país.

Quando eu próprio me inscrevo no 'Blogomilho' faço-o de forma consciente na acepção de 'blogues em galego'. Porque ser galego e usar o idioma nacional é também uma forma de ver o mundo.



21
De: Uz Fecha: 2006-11-01 13:55

Esqueceu-me comentar uma outra questão sobre o que diz Pawley (#12).

//Internet era o terreo natural do "Non á guerra" e do "Nunca máis" (...). Eu creo que o primeiro gran cambio notouse en marzo do 2004, tralas eleccións xerais, cando houbo un bo feixe de cidadáns que baixou o volume das súas reivindicacións; en Galiza a cousa mantívose en alto outro ano máis (fenómenos como o de "Hai que botalos" existen grazas a que existía unha verdadeira cohesión redeira) (...) O aumento espectacular no número de blogs inflúe tamén para que a presenza inicial de moitos puntos ideolóxicos en común hoxe fique significativamente diluída.//

Tem a ver com o que dizia eu antes sobre os elementos coesionadores: língua, 'progressia' e certo nível de frikismo. Sobre o último, apenas perguntar: quem é que usava internet daquela? Pois eram sobretudo determinados sectores profissionais (jornalistas, informáticos, desenhadores) e sociais (estudantes, activistas).

Eu botei as minhas primeiras redes no Blogomilho pouco tempo antes do 'Prestige' (num blogue colectivo), e após a Maré Negra criei o meu próprio blogue.

Foi naquela altura (com o segundo blogue) que comecei a entrar en contacto com outros blogueiros (precisamente naquela época conheci Dias Estranhos), e via neles os mesmos elementos identificativos: língua, orientação político-social e afeição pola tecnologia. Os interesses comuns foram os que me levaram para conhecer os blogues (e nalguns casos também os autores).

De facto, um estudo que o Grupo de Investigação Novos Meios apresentou no Enblogs'06 aponta no mesmo sentido. E ali também se alviscava a necessidade de procurar novas definições para falarmos de 'comunidade'.

Somos uma comunidade no sentido de oposição ao resto ("somos nós porque não somos eles"), mas isto só faz sentido entendendo a Rede na sua dimensão global. Em âmbitos mais locais, é evidente que nem todas as bitácoras elaboradas na Galiza se categorizam no 'Blogomilho' (http://juanles.blogspot.com), e algumas outras, embora estarem em castelhano (http://xaime.net) casam com o 'espírito' blogomilheiro.

A indefinição é a prova mais palpável de que não há homogeneidade nem, portanto, tal 'comunidade'. O que há são pessoas com alguns interesses comuns (e outros divergentes) que se cruzam esporadicamente e dão fruitos tão belos como chuza.org, conseguem influir em meios como vieiros.com e mesmo concentram o interesse de empresas de instituições!



22
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-01 17:02

Cando se fala de blogs temos unha certa insistencia en referirnos a aspectos formais (links, multimedia, etc) e en destacar a presenza ou ausencia de retroalimentación entre uns e outros (a "conversación" na que sempre insiste ascárida).

Penso que o verdadeiramente relevante dos blogs é o seu carácter independente e gratuito, e o que iso vai implicando pouco a pouco sobre unha nova percepción do concepto da "autoría" e da libre disposición dos contidos. A xente que bloguea faino "sen reservarse", co talento pequeno ou grande que teña; a maior parte dos posts que eu leo non serían mellores se aparecesen nunha publicación de pago (máis ben, o que melloraría de apareceren serían esas publicacións).



23
De: In_love Fecha: 2006-11-01 17:40

Botádelle un ollo a isto, a ver qué vos parece ;)
http://www.youtube.com/watch?v=x9D4ofmwXhk



24
De: ascárida Fecha: 2006-11-01 18:01

Si, si... moito rollo co idioma, a nación e as novas formas de literatura, pero aquí os blogs seguen sendo illas e non nodos. E volvo decilo, para exemplo este post. Sobre a morte do blogomillo, de momento, conto: este post, un de Juan Varela, outro de Enrique Castro e o asuntiño de Xabier en Tempos Novos; bonus: un par de "Chuzadas" e o blog de Xabier. Eu dende aquí non podo chegar a ningún deses sitios, e sabe dios se haberá máis. Como enterarse?, ah!, buscando, tendo sorte ou as dúas cousas xuntas.

Si, volvo insistir na "conversación". Un blog xa non pode ser "etiquetado" coma tal só por usar unha ferramenta ou un formato, ferramenta e formato foron absorvidos por unha morea de cousas que nunca chamariamos blogs (a non ser que sexamos Technorati ou Calidonia, hehe), un blog ten que ser sobre todo un xeito de comunicación (edición autoxestionada, reciprocidade e participación), e aquí é onde falla o blogomillo. Eu non concordo cos que usades o termo "comunidade", eu non creo nun teito baixo o que albergarse (sexa idioma, tendencia ideolóxica ou frikismo), eu creo nunha rede que se sustenta a si mesma con ligazóns, comentarios, trackbacks, iniciativas, difusión de ideas... e se queren, que carallo, un pouco de autorreferencia. No seu post, Enrique Castro pregúntase por que nunca foi considerado blogomillo (tag:nadiemequiere), tonterías a parte, pra min a cousa está clara: nunca participou. E coma el, mil.

Ese texer a rede existiu nun momento dado, e non era pola lingua (que había moito blogueiro en español participando) nin pola homoxenidade ideolóxica (que tanto na epoca Prestige coma na pre-electoral era moi variada de dios), o que había era un fin. Interesaba que a "conversación" se distribuise para chegar o máis lonxe posible. Por desgracia, esa manera de facer morreu ai. E non é porque non haia obxetivos, agora a "conversación" podería ser esta, a morte do blogomillo, e non se está facendo. Non hai rede.

Para rematar. Agradézolle a Calidonia que me inclua nesa lista de "referentes", tomareino coma un sinal de aprezo persoal, pero está errado.



25
De: ascárida Fecha: 2006-11-01 18:07

E como son alto tonta, metin o comentario sen mirar se había aportacións novas. Moi mal.

Independente e gratuito?, vamos Pawley... a estas alturas eso o cree nin dios.



26
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-01 18:10

É dicir, un blog é aquilo que ascárida identifique como tal?



27
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-01 18:12

ascárida, paga vostede algo por ler blogs? cobra algo por facelo?



28
De: ascárida Fecha: 2006-11-01 18:28

#26 eu non digo o que é un blog, e se tal cíteme algunha parte dos meus comentarios nos que eu diga tal cousa, ou me aproxime.

#27. Gratuito utilizao como sinónimo de libre acceso?. Porque facer un blog si pode costar cartos, dominio, hosting... pregunte en Microsiervos, que sei que ten man :)



29
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-01 18:40

"Un blog xa non pode ser "etiquetado" coma tal...", "unha morea de cousas que nunca chamariamos blogs..." Pareceume intuír aí unha certa vontade de definir o que é e o que non é un blog.

Gratuito emprégoo co sentido de "acceso gratuito". Para o lector, vaia. Pode costar cartos mantelo, por suposto; non é o meu caso, grazas á xenerosidade de Víctor R. Ruiz. E lugares onde abrir blogs de balde hainos a feixes.

Por certo, creríame se lle digo que nunca falei con ningún dos de Microsiervos?



30
De: ascárida Fecha: 2006-11-01 19:07

Non me colla só o cacho que lle interesa, con dúas palabras máis xa se entende, "Un blog xa non pode ser "etiquetado" coma tal só por...". Decir que un blog non é tal só pola ferramenta ou o formato non me parece definir nada, hai moitísimas webs construidas con ferramentas e formatos de blog que non son blogs. Tecnhorati "pensa" que a web do Concello da Coruña é un blog, o diario dixital Clarín cambiou fai pouco de deseño e tomou formato blog. Pensaba que se entendería.

Sobre a gratuidade do acceso, non sei, a min a palabra "gratis" non me concenve, e menos falando de webs. O pago aquí non teñén que ser os cartos que eu dea, eu podo estarlle dando cartos ó dono dunha web coas miñas visitas ou os meus clics. Eu e outros moitos coma min podemos facer que determinado sitio adquira un valor inmenso, saindo un pouco do asunto blog o exemplo máis recente pode ser o de YouTube. Creo que libre acceso é máis axeitado.

Se non falas con un de Microsiervos é porque non queres.



31
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-01 19:18

Moi ben, pois ¡defina blog! ;-) Acepto que é mellor, e máis completo, o concepto "libre acceso".

Aproveito para aclararlle que estou ao mesmo número de graos de separación dese "un" de Microsiervos no que vostede está pensando que de Manuel Toharia ou Víctor Erice. É dicir, a miña man por aí é máis ou menos tan grande como a súa :-)



32
De: Vendell Fecha: 2006-11-01 23:22

Pois se morreu, haberá que enterralo!



33
De: shs Fecha: 2006-11-02 14:00

É curioso, fáiseme ben complicado discutir por escrito...



34
De: Mifune Fecha: 2006-11-02 17:26

Perdón, ¿quiénes son los "microsiervos"? Parece el nombre de dos cosas:
a) Grupo de personajes de un microuniverso Marvel.
b) Enanos - gente pequeña - aficionados al masoquismo.

Estoy con Vendell. Aquí tras los funerales hacemos comilonas.



35
De: eeepa Fecha: 2006-11-03 16:13

Pawley,
Tentar facer frases bonitas para rematar os textos ten o seu risco. Este escrito teu remata con "Para que teña valor o 'como' primeiro ten que haber un 'que', e tamén un 'para que', pregunta esta cuxa resposta atopo cada vez máis valiosa".

De verdade pensas iso??? Eu penso que en realidade non, de feito estadeslle dando voltas a este asunto sen aterrar nel. O medio é a mensaxe. As innovacións formais son ás veces tan ou máis importantes que o propio contido. E iso é máis palpable que en moitos ámbitos nos teus: o cinema e os blogs, non? O valor dos blogs coma "ente abstracto" reside no propio feito de seren blogs.



36
De: Fagot Fecha: 2006-11-04 15:22

Non sei se esta discusión ten moito sentido.
Mirádea extrapolandoa a calquer outro sector. Non creo que ninguén vise "a fin de nada" na sobreproducción. Se o blogomillo existiu como comunidade pode seguir a existir, igual que poden surxir novas comunidades. O que igual é máis complicado é integrarse nese blogomillo.
En todo caso, que máis terá? O crecemento dos blogs implica directamente unha maior presencia do noso idioma, da nosa cultura, e do noso pensamento na rede. Son necesarios máis "para ques"?
Eu creo que non.
Cando se fala de metabloguear, ou de conexión como comunidade dáme a sensación de que pretende convertirse ó blogomillo nunha especie de "Sexto poder". Ollo, paréceme moi lícito, pero fora desto hai outra realidade que é a necesidade de todo pobo de expresarse como parte do propio espíritu de supervivencia.
A crecente presencia en internet significa entre outras cousas que existimos e que facemos por existir.



37
De: Xosé Antón Fecha: 2006-11-05 14:25

O blog está tan vivo ou máis que antes, o que sucede é que os tempos cambian, a xente tamén e a nova realidade non pode ser medida cos mesmos parámetros de hai uns anos cando todos nos coñecíamos.



38
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-06 00:53

eeepa, non concordo en absoluto niso de que as innovación formais sexan máis importantes que os contidos.



39
De: eeepa Fecha: 2006-11-07 13:26

Pois a importancia do blog está no como: a súa inmediatez, liberdade e o seu caracter multimedia e interactivo.

Críticos de cinema xa os había antes. Críticos de cinema galegos tamén. Friquis galegos tamén. O medio é a mensaxe.



40
De: Martin Pawley Fecha: 2006-11-07 15:07

A inmediatez, a liberdade e a interactividade están moi ben, pero sen contido non hai nada.



41
De: pepelui Fecha: 2006-11-10 08:35



Esto, é a primeira vez que paso por este trance: comentar.
Seica non define o medio señor pawley?
O continente é efectivamente definitivo; o contido simplesmente caracteriza. E se non aí temos como exemplo o magnífico manuelbaltar.com

Be like water, my friend.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.158.80.117 (3bd2e8136f)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley