A única vez que estiven completamente só nunha sala de cine aconteceu este mesmo ano no desaparecido Equitativa da Coruña, a tarde do trece de abril, Xoves Santo. O filme que disfrutei con paz e tranquilidade absoluta foi La casa de mi abuela, o pequeno e valioso documental de Adán Aliaga producido por IB Cinema, con Xosé Zapata a pé de obra. Ao acabar a proxección estiven falando un bo anaco por teléfono con Adán, o director, que sería o noso convidado dous días despois no apartado cinéfilo do Extrarradio. Infelizmente, o seu traballo non acadou en España a difusión que merecía, así que como tantas outras veces foi o seu grande éxito no exterior o encargado de poñelo no seu xusto lugar. Á crecente colección de galardóns recibidos en distintos festivais de todo o mundo hai que sumarlle a nominación como mellor documental nos Premios do Cine Europeo que se fixo pública hoxe; unha categoría esa na que en edicións anteriores venceron títulos tan estimábeis como Darwin's nightmare, Être et avoir ou Les glaneurs et la glaneuse. É momento de alegrarse e de desexarlles moita sorte para o próximo dous de decembro en Varsovia, data da cerimonia dos Premios, pero paréceme que o maior triunfo que pode ter La casa de mi abuela é que a vexan e falen ben dela agora todos os que no seu momento a ignoraron con olímpico desprezo.

para saber máis: o blog de Adán Aliaga ¶