caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > De profundis
> De profundis <

Acostumo a sentarme nos cines na fila catro ou cinco; na segunda se se trata da sala do CGAI. Onte asistín á preestrea de De profundis no Palacio da Ópera: tocoume estar na zona C1, butacas pares, fila 21, aproximadamente a setecentos cincuenta metros da pantalla, hipérbole arriba ou abaixo. Se a iso lle engadimos o feito de que as condicións de proxección non eran precisamente as idóneas, entenderán que non poida xulgar o labor pictórico de Miguelanxo Prado, que intúo xenial pois o debuxante e ilustrador non sabe facer as cousas doutra maneira.

Definida como un "poema visual", quizá a modo de advertencia/ameaza para os espectadores que puidesen agardar un relato de aspecto clásico, o verdadeiro problema que presenta De profundis é que non se decante con máis claridade polo atrevemento formal, de maneira que a película se sitúa finalmente nunha liña indefinida entre o produto con vocación artística e unha narratividade algo insulsa, mesmo caendo ás veces nunha certa cursilería. O experimentalismo non admite termos medios, e nese senso eu tería agradecido que buscaran inspiracións máis radicais, fosen cales fosen, desde unha actitude contemplativa como a de James Benning até o libérrimo frenesí dun Guy Maddin. A min en De profundis sóbrame a animación, porque é moi cutre, porque como di acertadamente berto cheira a PowerPoint, sobre todo nas horrendas transicións entre escenas, e exhibe eses movementos ríxidos e mecánicos máis propios do sofware 3D que empregan nas moblerías para o deseño de cociñas que do cine serio. Se non hai cartos nin medios para crear algo ao estilo de Aleksandr Petrov, un referente obvio e inevitábel nun produto coma este, en especial a súa versión de O vello e o mar, talvez a mellor solución fose facer La Jetée. Tamén me sobra a historia; sóbrame todo o que ten de convencional, de feito, e fico coa música composta por Nani García. Porque De profundis é un 30% imaxe e un 70% música; é esta última a que dota de verdadeiro corpo e estrutura a cada unha das partes do filme.

Con todas as súas imperfeccións e defectos, De profundis é unha obra que inspira entusiasmo, que me deixou cheo de satisfacción e orgullo, mesmo liberado, coa certeza de que este é un dos camiños a seguir. Hai que apostar polo risco, pola ousadía, polos produtos exportábeis que se entendan e admiren da mesma forma aquí e en Tokio. Esa é a única saída posíbel para o audiovisual nun país pequeno coma o noso; por iso hai que felicitarse da existencia deste De profundis, e tamén dese De bares de Mario Iglesias que se verá esta fin de semana na Seminci, unha película irregular pero digna, que se ve sen sentir vergoña allea e que marca un modelo de produción a repetir. E xa era hora.

2006-10-19, 16:34 | 5 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/43857

Comentarios

1
De: A Fecha: 2006-10-19 23:09

Algo oira do coro...disque son bos;



2
De: lucía Fecha: 2006-10-19 23:32


Nani García fixo a música de Pratos Combinados e iniciouse na música para audiovisual a través da serie Os Outros Feirantes.



3
De: O levantador de minas Fecha: 2006-10-20 00:50

Parabéns polo texto crítico: polido, penetrante e inspirado.



4
De: Xan Fecha: 2006-10-20 16:54

A película é mala, aburrida, lenta, sóbranlle 30 minutos, a veces é cursi, non se entende a historia, a animación é pouco menos que cutre, seguramente o cómic sí estea ben. O que non se pode pretender é facer cine do mesmo xeito que facer cómic. Miguelanxo, un dos mellores debuxantes de comic do mundo, non domina inda a linguaxe do cine, e un proxecto que prometía tanto, vaise quedar en nada. Unha mágoa.



5
De: Anónimo Fecha: 2006-11-08 02:19

Eu também assistim e penso que o mérito é da música. Quedaria mais digno se renunciassem a qualquer tipo de animação. Ou se optassem por animar debuxos recortados ao estilo das silhuetas de Lotte Reininger. Por quê o Miguelanxo não deixou a parte da animação em maos de profissionais? Umha mágoa.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.81.192.192 (62526a4191)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley