caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Premios Goya 2006
> Premios Goya 2006 <

Tiña pensado colgar aquí a lista completa de premiados, pero deume pereza. As catro horas de cerimonia puideron comigo, e non sei cando me darei recuperado. Non é unha sorpresa: sempre foron así. Mesmo aquel ano tan manifeirante, con todos berrando Non á guerra e Nunca máis. Tamén aquela foi unha gala penosa.

Penosa, si, pero descriptiva. As cerimonias serven para iso: un pode compartir ou non os gustos das diferentes academias e organizacións que entregan premios, que en xeral non soen arriscar moito nas súas eleccións e apostan por un certo conservadurismo estético e temático. Pasa aquí e alá, e así se explica que hai uns anos Ron Howard gañase un Oscar ao mellor director por aquela birria da Mente maravillosa superando ao Robert Altman de Gosford Park e ao David Lynch de Mulholland Drive. Con esas cousas xa contamos, pero alén diso é innegábel que este tipo de actos son un bo menú degustación do que cada cinematografía pode ofrecernos. Do que hai de bo e do que hai de malo. Xogando, en xeral, sobre seguro, pero permitíndose de cando en cando algunhas liberdades. No 2005 o cinema español alardea dunhas cifras máis ou menos positivas, cun pequeno crecemento na recadación e no número de espectadores, e sobre todo cun significativo aumento na cota de pantalla, causada pola espectacular variación na cifra de entradas vendidas do cine americano, 25 millóns menos no 2005 que no 2004. Todos eses números son moi discutíbeis, porque moito cine ianqui chega a nós con pasaporte europeo, grazas ás coproducións, e porque, no fondo, para o espectador medio que Match Point sexa británica en vez de americana non lle afecta nada: percíbea, con boa lóxica por outra parte, como unha obra "de autor", e dun autor americano, neoiorquino por máis datos. Os franceses tamén acostuman a considerar como propio a Almodóvar, pero o certo é que é tan manchego coma o queixo.

As cifras españolas tamén teñen moito que roer, pois dos algo máis de cen millóns de euros obtidos nas billeteiras polas películas producidas nesta parte do planeta, case un terzo foi recollido por dous únicos filmes: o inevitábel Torrente 3 (18 millóns) e a españolísima O reino dos ceos (12 millóns), de Ridley Scott, aquela historia das cruzadas protagonizada por Orlando Bloom. Seguido delas vén Princesas, de Fernando León, un exemplo de filme de longo percorrido que recadou uns fantásticos seis millóns de euros. 7 vírgenes foi un éxito sorpresa (perto dos cinco millóns), sacándolle boa vantaxe a La vida secreta de las palabras (2,6 millóns) e á ridícula Obaba, con 2,2 millóns, vencidas estas dúas tamén por Camarón e Habana Blues.

Iso é o que temos, e iso foi o que reflectiron os Goya. Podemos queixarnos da inexplicábel ausencia de El cielo gira, de Mercedes Alvárez, nin sequera presente na categoría de documental, pero, en esencia, o que amosaron os Goya foi o que había. Se non hai máis, haberá que aguantarse. O absurdo, o demencialmente absurdo, é que Academia volva perder a ocasión de achegarse a novos espectadores facendo da gala de entrega de premios un bo "spot publicitario" dos seus produtos. Porque ¿quen pode sentir o máis mínimo interese polo cine español vendo unha cerimonia coma a de onte, cun guión lamentábel, por non dicir que inexistente, cunha presentadora, Concha Velasco, completamente perdida, cunha realización torpe en grao máximo, que amosaba uns rostros calquera tiveran ou non algo que ver co que acontecía no escenario? Quen pode ter confianza nos actores españois cando os que amosan máis naturalidade na entrega de galardóns son xustamente dous directores, Álex de la Iglesia e Santiago Segura, e os demais actúan como se lles acabaran de explicar o que teñen que facer? Como é posíbel, vinte anos despois, que as galas se estendan sen necesidade até as catro horas, relegando os premios relevantes para a madrugada, cando a maior parte dos espectadores xa están durmindo? O divertido é que logo lle botan as culpas aos discursos de agradecemento, e sae Juan Luis Galiardo facendo unha piada e pedindo brevidade. Acaso que a gala sexa soporífera ten que ver con que os técnicos de son, ou os autores de cortos, aproveiten lexitimamente os seus segundos de gloria televisiva para dicirlle ás súas familias que as queren moito? Os premios outorgados non chegan a trinta; supoñendo dous minutos de agradecementos -que é unha barbaridade que case nunca chega a darse-, sae unha hora en total, como moitísimo. Quen é o culpábel das outras tres? Quen é o responsábel de que haxa infinidade de tempos mortos, de absurdas baixadas polas escaleiras? Non viron nunca as galas dos Oscars? Terémoslles máis ou menos simpatía, odiaremos máis ou menos a Banderas esnaquizando unha canción de Jorge Drexler (e a Beyoncé destruíndo a lingua francesa), pero hai que recoñecer que o acto está impresionantemente ben medido. Pode ter, ás veces, un pésimo gusto, pero a realización é exemplar, sen un só minuto perdido: todo está no seu sitio, todos parecen saber ben os seus guións, todo parece ter sido ensaiado moitas veces. E aquí? Aquí, que?

E os premios, pois iso, que lles vou contar que aínda non saiban? Que gañou Isabel Coixet, que é ao cine o que Amaral á música, e que Obaba, a elixida polos académicos para representar a España nos Oscars, saeu do Palacio de Congresos cun só premio, do que se deduce que co paso dos meses foi deixando de gustarlles. E pouco máis. Os vestidos e iso xa os verán logo no Hola.

2006-01-30, 12:48 | 11 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/37005

Comentarios

1
De: ictioscopio Fecha: 2006-01-30 13:12

Pensas como dixo Gasset (o de Días de Cine) que algúns dos premios había que declaralos desertos, logo? :P



2
De: Martin Pawley Fecha: 2006-01-30 13:19

O que deberían, sobre todo, é eliminar moitas categorías. Non ten sentido ter permanentemente un Goya ao filme de animación cando só se fan dous en todo o ano, por exemplo. Tamén son moi discutíbeis categorías como as de maquillaxe, ou de efectos especiais, tendo en conta o tipo de películas que ao final saen candidatas. Premian a "cantidade de perrucas" ou á calidade do seu traballo?

E isto tamén pasa nos Oscars, é certo, pero ¿cantos académicos están capacitados para xulgar tecnicamente "o son" dunha película? E que é iso da "direción de produción"? Como se sabe, unha vez feita, que a produción estivo moi ben guiada?



3
De: Vendell Fecha: 2006-01-30 18:20

100% dacordo. Coma inversión publicitaria un desastre. Se era outra cousa non merecía espacio na tele pública.



4
De: emereci Fecha: 2006-01-30 18:32

xenial, a crónica. eu só engadiría que o son da deste ano foi como para levar ao responsable ao otorrino directamente dende o palacio de congresos. é posible que non oíse os aplausos dos presentadores no micrófono?



5
De: peke Fecha: 2006-01-30 19:14

MOi ben a súa crónica, Martin. Gocei léndoa.



6
De: Nilde Fecha: 2006-01-30 19:23

Non vin esta de Coixet, pero comparala con Amaral paréceme unha miga incomprensible (eu detesto a música de Amaral, autores de pezas moi desafortunadas) , sobre todo cando entendo por un post anterior que a vostede lle gustou "Seda", que é á literatura como La oreja de Van Gogh á musica. Ten vostede un criterio moi irregular ao meu entender, pero felicítoo por esto. A regularidade, para os ciclistas do Tour.



7
De: Martin Pawley Fecha: 2006-01-30 21:51

Nilde, pois comprender non comprendería a comparación entre Amaral e a Coixet, pero saeulle unha ben bonita entre La Oreja de Van Gogh e "Seda", que eu non comparto, dito sexa ao paso ("Seda" gustoume no seu día, aínda que non é a clase de libro que me quita o sono).



8
De: Hai Cada Fecha: 2006-01-30 23:00

Eu non vin a gala... ¿é certo que León de Aranoa levaba camisa? Dixéronmo esta mañán e pareceume superinteresantísimo.
Boa crónica.



9
De: Martin Pawley Fecha: 2006-01-30 23:14

Pois se lle digo a verdade non reparei na roupa de Fernando León (nin sequera na da ministra, e iso que era ben colorida). Pero en fin, xulguen vostedes mesmos:



10
De: jorge Fecha: 2006-01-31 08:31

Amén, de acordo con todo:
Que vergoña!!
Este ano vou chorar eu, secadra así fanme coma ós Almodóvar e danme un premio ó mellor espectador ou algo así.
NADIE ME QUIERE Y NO ME PREMIAN. MIS PELIS SE MERECEN PREMIOS PORQUE LO DIGO YO UHUHUH ¿haberá alguén máis cheo de si mesmo ca ese manchego?
Onte no telediario da noite falaron dos premios xa na cabeceira pero nada de cine, non se engañen, falaron solo de "vestidos", si si, no telediario da 1, esa cadea que ía apostar pola calidade de contidos, sen importarlle o índice de audiencia. Que porquería de sociedade estamos a construir, e que conste que eu non son un catastrofista coma esa escritora famosa chamada sara mago.
Por certo, ¿a vostedes gustoulles tanto "gosford park" coma a min?



11
De: Edu Fecha: 2006-01-31 12:42

Totalmente dacordo coa súa crónica. Parece mentira ata que punto se pode desorganizar unha gala. Resines e Velasco daban pena, pero moito me temo que a culpa non era deles, senón da dirección.

A comparación Coixet-Amaral non a comprendín, non sei que papel lle atribúe vostede ós maños no panorama musical (supoñendo que exista) hispánico. Pero que Seda é á literatura o que os Van Gogh á música, iso si que o suscribo, hehe.

E xa sei que non ven a conto, pero xa que o menciona, menuda parvada montaron os medios o ano pasado con esa suposta aldraxe a Drexler nos Oscar.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.145.101.33 (5f7326eaf9)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley