caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > The baby of Macon (Cineuropa, 4)
> The baby of Macon (Cineuropa, 4) <

um (telegráfico)

Un filme indescriptibelmente parvo, ideal para ser proxectado en xeriátricos de todo o mundo (The world's fastest Indian). Un prodixio de emocións case abstractas, a derradeira obra mestra de Carl Dreyer, un dos máis grandes cineastas da historia (Gertrud). Un título mítico de Robert Rossen cun Jackie Gleason impagábel (The hustler [O buscavidas]). Unha mala película do Vietnam que non fala do Vietnam senón das Malvinas (Iluminados por el fuego). Un documental escalofriante que é, sen dúbida, unha das mellores películas estreadas neste 2005 (Darwin's nightmare [O pesadelo de Darwin]). Unha obriña menor que disfraza de multiculturalismo a súa alarmante ausencia de ideas (Sud Express). Unha comedia indie que eu considero moi decepcionante e Cesare un clásico moderno (Me and you and everyone we know). O novo de Kim ki-duk, un director disque xenial cuxa grandeza eu non acabo de pillar (Hwal [O arco]).

dois

Quizá sexa eu o raro, pero posto a escoller entre ver a unha nai facendo queixos ou, por exemplo, a uns adolescentes trosmas facendo de adolescentes trosmas, eu fico coa primeira opción. A cova do can amarelo, o segundo traballo da directora Byambasuren Davaa, a mesma que hai uns meses foi nominada ao Oscar na categoría de documental por A historia do camelo que chora, retrata de maneira case documental a vida dunha familia nómade que pasa os veráns nun val illado de Mongolia. No filme, é certo, non sucede case nada, cousa que lles amola un chisco a algúns partidarios dos pastelóns, pero deixa unha agradábel sensación de verdade, en boa parte polo extraordinario traballo coa nena protagonista, un prodixio de naturalidade e graza que xustifica por si só a visión dunha película ben valiosa.

tres

O mellor filme de Peter Greenaway é, tamén, un dos máis interesantes e profundos da historia do cinema. The baby of Macon (O neno de Macon) narra a escenificación, barroca e deslumbrante, dun auto sacramental, sen que cheguen a quedar claras as fronteiras entre o que é realidade e o que é representación. O fío argumental da obra é a explotación dun neno cuxo nacemento é considerado un milagre nunha vila convertida desde hai anos nun ermo de miseria e desesperanza. A riqueza visual característica no cineasta británico acada nesta peza uns resultados especialmente brillantes, cun tratamento formal que por unha vez non resulta gratuíto e que encaixa como unha luva cos temas a tratar. O neno de Macon é unha película incómoda que fala de cuestións incómodas, un ensaio sobre o mal en todas as súas formas: a cobiza, a hipocresía, a violencia inútil, o fanatismo. Hai nela un feixe de momentos inesquecíbeis, pero eu elixiría o máis célebre e comentado de todos, a longa secuencia das 208 violacións da protagonista, Julia Ormond, un castigo suxerido polo personaxe de Cósimo Médici (Jonathan Lacey) nunha demostración de perversa inxenuidade. A violación, que debera ser simulada pois forma parte da representación pero acaba sendo brutalmente real, fica fora dos ollos do espectador por mor dunha pudorosa cortina, e a partir dese intre o plano empeza a afastarse ao compás duns berros de dor. Greenaway desvía a atención cun sofisticado movemento de cámara milimetricamente medido que nos leva por outras partes do escenario; crea distancia entre nós e a criminal tortura, convertíndonos en espectadores pasivos dun acto violento, algo que nos sucede en moitas ocasións pero do que non sempre somos ben conscentes. Cando a cámara volve ao punto de partida, a muller xa está morta, e así ficará para sempre, como sucede tamén co fillo do bispo (Ralph Fiennes), encarnación do pensamento crítico arrastrado pola paixón, presentados ao final os seus corpos aos asistentes á obra que á súa vez víranse para saúdarnos a nós mesmos, os asistentes ao filme, nun xiro definitivo especialmente revelador.

O neno de Macon é unha película non sempre comprendida, atacada ferozmente xa desde a súa primeira proxección no Festival de Cannes do 93, algo ao que parecen estar condenadas todas as obras que asumen riscos fuxindo dos atallos convencionais.

2005-11-27, 23:20 | 7 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/35135

Comentarios

1
De: Vendell Fecha: 2005-11-28 00:10

Anoto, anoto, anoto, esquezo, anoto, anoto, esquezo, esquezo... gracias.



2
De: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 00:14

Ei, Vendell, e as dúas últimas, que? Que me di da Cova do can amarelo e do excepcional Neno de Macon?



3
De: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 00:22

Fica por presentar unha última entrega sobre Cineuropa, que falará de Vinicius e repescará unha crónica de hai uns meses sobre Moolaadé.



4
De: Vendell Fecha: 2005-11-28 09:59

A de Greenaway é un problema, porque non hai peli del que me gustase.



5
De: Martin Pawley Fecha: 2005-11-28 12:48

Pois entón nin o intente: "O neno de Macon" é Greenaway elevado ao cubo. Téñoa en VHS, se a quere. E se é que aínda ten un aparello deses antigos, claro (o meu xa non funciona, pero serve de reloxio).



6
De: Pedro Lemos Fecha: 2005-12-02 03:28

Quando chegar ao Brasil .. na próxima década .. pretendo assistir O Pesadelo de Darwin .. até para conferir se há de fato alguma abordagem evolucionista ou o título é apenas uma apropriação. Se bem que deve ser possível baixá-lo na internet, não? .. Viva o E-Mule! =)



7
De: Gabriel Fecha: 2006-12-31 17:12

necesito el correo electrónico de Vendell para hacerle una pregunta sobre la colección de cascos históricos. Muchas Gracias.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.158.80.117 (3bd2e8136f)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley