Entre os comentarios ao post titulado Blogs na Voz asomou xa a idea de ir pensando nunha próxima xuntanza da comunidade blogueira galega, a ser posíbel a maneira de xantar, a imaxe e semellanza da que tivo lugar a primeiros deste 2005, é dicir, con bo humor e licor-café caseiro. Xa sei, xa sei, aínda falta moito para o Nadal, pero dado que nesas festas multiplícanse os almorzos e as ceas coas máis inverosímiles escusas, algo de previsión nunca sobra. Sobre todo este ano, abofé, tendo en conta que non imos poder aproveitar os sábados e os domingos por estaren ocupados coa Noiteboa, o Fin de Ano e as conseguintes xornadas de resaca. Existe a posibilidade de trasladalo a unha fin de semana anterior (a do 17/18 de decembro), pero imaxino que eses días en particular van estar inzados de ceas e celebracións varias para case todos; podemos trasladalo á fin de semana seguinte, a do 7/8 de xaneiro, pasado o día de Reis, pero quizá para esas datas xa non estean aquí os blogueiros na diáspora. Existe a posibilidade de transformar o xantar en cea e facelo un venres, pero iso seguramente dificultaría a participación dos blogueiros con fillos pequenos...
A cousa está complicada, pero confío en que a intelixencia colectiva do blogmillo poida ir aportando alternativas viábeis.
¶
A primeira vez quedamos na Coruña, e este ano fixémola en Santiago. Quizá fora bo cambiar de escenario, pero imaxino que Santiago é un lugar relativamente cómodo para a maioría.
Goretoxo, con xantanza ou sen ela, se vai estar por aquí a primeiros de decembro avise e quedamos para un café.
Eu apúntome. Calquera das datas baralladas vaime ben. Tamén me vale calquer lugar :-), a pesares dous meus fillos, a súa nai é xenerosa.
Grazas polos consellos e a promoción.
Eu voto polo 18 de Dezembro (formato ceia) ou o 19 (o formato que seja, mesmo brunch). Melhor em Compostela, ainda que também molaria em Mondonhedo, para comemorar o 522 aniversário da decapitaçom do Marechal (rolho friki-patriótico).
Se se escolle esa finde, propoño o sábado 18, formato xantar-café-cea-rachí.
Desa maneira a xente poderá escoller, dependendo da procedencia, do tempo e do presuposto que teña, o que lle vai mellor: se o xantar, o café, a cea ou o rachí. Outros viciosos como Pawley e servidora ben lle damos atendido a todo. ;)
Parece que a esta tampouco...
Por dicir algo, voto por Santiago e o 3 ou 5 de decembre...
Pouca maniobra teño...
En todo caso, que o pasen ben e colguen moitas fotossssss.
confirmado: o domingo 4 de decembro hei estar na corunha, nun evento chamado nxconecta montando un obradoiro sobre introduccion aos blogs, e pode ser que unha linux install party. O seu seria despois xantar, nonsi?
Mais eu quería falar da ausencia de debate, diálogo e intercambio intelixente de ideas no mundo cultural e literario galego. Neste eido da nosa realidade o asunto resulta preocupante. No único territorio onde "bule" algo a exposición de temas unida ao diálogo e ao debate é nos chamados "blos". Mais neste medio adóitase practicar –coas consabidas e honrosas excepcións– un sospeitoso anonimato que di moito da psicoloxía persoal dos expositores e debatentes. As descualificacións, o desprezo ruín a un contrario, o anonimato onanista, a debilidade argumental, os pequenos odios e outras patoloxías individuais choutan no universo blogueiro con suprema facilidade. Aí tampouco hai debate. O debate esixe a cara descuberta, o nome transparente e a palabra lúcida e limpa.
O debate tamén esixe interese no que se di, supoño. Se Monsieur Fernán-Vello quixera ver a algúns blogueiros a cara descuberta, tíñao moi doado: bastáballe con ter acudido á mesa redonda de primeiros de mes. Preferiu non facelo, con todo dereito: el chegou xusto despois, para a conferencia de Seoane. Mágoa que nós, daquela, xa marchabamos.
Eu aposto por cea o sábado 17. E ainda que prefiro Santiago sen dúbida sería moito mellor variar a respecto das veces anteriores. E para comer nada mellor que Lugo. Váleme Ourense tamén. (Séntese polos da Coruña)
A unica vez que fun a Santiago un sabado pola noite todo pechou moi cedo, non sei se sempre é asi.
Os que non aparecemos no blogomillo estamos convidados?
É que son nova nisto.
A falta de que Ascárida dea a coñecer o censo, dáme que o número de censados vai obrigar a contratar un salón de vodas para a ocasión. Propoño o Scala de Padrón.
Eu non sei de qué vai nada. Esto é un rollo aberto, pechado, semipechado, semiaberto, divertido, serio....? e logo, teño dúbidas, un encontro (atopo) físico non é escorrentar á máxia dun blog? non mata o misterio?..... logo, de qué se fala ou só se bebe? e cómo lle vou a mirar aos ollos a xente da que sei íntimos conflictos e escuros desexos pero nin sei o seu nome? vai de eso? é un rollo porno espiritual? ......
un mundo de dúbidas
Admítese asesoramento cualificado.
Desorde, é un rollo obviamente aberto (diga o que diga o alegre poeta), divertido (por suposto) e serio (tamén, claro). Se non quere escorrentar a maxia do blog, pode falar connosco sen preguntarnos pola bitácora, e xa está. Beber, beberemos, e falar, falaremos, e seguramente non de blogs, polo menos durante as últimas dez horas.
Teño tan mala sorte coas datas das xuntanzas que sempre me pillan de camiño de ida ou volta.
Estarei por aí arredor do vinte para aproveitalas sobras se quedan.
¡Sexan bos e xenerosos!
O sistema de comentarios está á disposición dos leitores de "días estranhos" exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.
(texto copiado hai anos do Carta aberta, que á súa vez llo agradecía ao Inagaki)
