> A Morte e a mestra < Este blog ten unha certa querencia pola Morte, que asomou coma personaxe en dous pequenos contos -mínimos, mais ben- cuxa autoría non me avergoña demasiado. Non lles é tampouco descoñecida a miña profunda admiración por algúns textos de Mariasun Landa, en especial ese relato sublime, un dos mais fermosos que eu lin nunca, chamado Herioa eta Maistra (A morte e a mestra). En vésperas de Santos e Defuntos, mais unha vez, comparto aquí con todos vostedes esa excepcional celebración do poder da palabra e a imaxinación: A Morte e a mestra Mariasun Landa A Morte entrou paseniño naquel cuarto. A tarxeta que levaba na man era moi sucinta e dicía así: Muller de sesenta e oito anos. Foi mestra noutrora. Viúva. Non ten fillos. Tranquila, teimuda e apaixonada pola leitura. Vive soa. Traballo sinxelo. A Morte andaba depresa e vendo que se trataba dun caso sen dificultades dispúxose a cumprir canto antes coa súa obriga. Contodo, estrañouse ao se achegar cara a súa vítima: estaba na cama, por suposto, mais arrodeada de libros e dicionarios; estaba pálida, por suposto, mais escribindo con moito coidado algo nun caderno. Custáballe respirar, por suposto, mais no seu ollar aínda asomaba o resplendor da vida... Ben, non era a primeira vez que tiña que levar alguén contra a súa vontade, así que se puxo diante dela e empregou a fórmula habitual: -Ven comigo. Chegou a túa hora. Aquela muller ergueu a vista do caderno e non fixo ningún xesto de abraio diante da Todopoderosa Morte que se presentara alí para cortarlle o alento definitivamente... -Vexo, si, que vén vostede na miña procura, Todopoderosa Dama, e diríalle que estou preparada se soubera dar cun final para este conto que inventei. Ese é o delgado fío que me ata á vida e debo confesar que para min sería moi benvida a súa axuda para cortar por fin esa ligazón... Á morte non lle pareceron raras aquelas palabras. Moitos eran os que ao final imploraban a súa axuda e a súa piedade. Ía responder cando, de súpeto, a que fora mestra dixo desde a súa cama: -Trátase dunha muller que en tempos foi mestra e que ao recibir a visita da Todopoderosa Morte pídelle que a axude a rematar o conto que estaba escribindo... -Vaites, vaites! -sorriu a Morte amosando os seus dentes negros negros. -A Morte pensa que é unha cousa sinxela, mais ela tampouco é quen de acabar o conto... -E logo pódese saber por que?-preguntoulle a Morte á mestra sarcasticamente, mentres afiaba a súa terríbel gadaña. -A resposta é moi delicada. E hai moitas versións, Respeitabilísima Dama. Se cadra é que a Morte non leu libros abondo, nin escoitou contos abondo. -Xa veremos!-moumeou a Morte desafiante. Arrancou o caderno das mans da mestra de xeito groseiro e torpe. E púxose a ler: "A Morte entrou paseniño naquel cuarto. A tarxeta que levaba na man era moi breve e dicía así: Muller de sesenta e oito anos. Foi mestra noutrora. Viúva. Non ten fillos. Tranquila, teimuda e apaixonada pola leitura. Vive soa. Traballo sinxelo. A Morte andaba depresa e vendo que se trataba dun caso sen dificuldades dispúxose a cumprir canto antes coa súa obriga... Contodo, estrañouse... Mais no seu ollar aínda asomaba o resplendor da vida... Ben! Non era a primeira vez... Así que se puxo diante dela... Ven comigo. Chegou a túa hora. Vexo, si, que vén vostede na miña procura, Todopoderosa Dama, e diríalle que estou preparada se... Á morte non lle pareceron raras... Trátase dunha muller que en tempos foi mestra e que ao recibir a visita da Todopoderosa Morte ... Vaites, vaites! Amosando os seus dentes negros negros. Ela tampouco é quen de acabar o conto. E logo pódese saber por que? Sarcasticamente. Non leu libros abondo, nin... A Morte arrancou o caderno... E púxose a ler... "A Morte entrou paseniño naquel cuarto... A Morte andaba depresa. Á Morte non lle pareceron raras. Foi mestra noutrora. Ao recibir a visita da Morte pídelle... Sorriu a Morte. A Morte pensa que é unha cousa sinxela. Vaites, vaites! Ela tampouco é quen de acabar o conto. Afiando a súa gadaña. Non lera libros abondo... Non escoitara contos abondo... Xa veremos! E púxose a ler. "A Morte entrou... Paseniño... (Tradución elaborada a partir do orixinal euskera e a súa versión en español) ¶ 2005-10-31, 16:42 | 5 comentarios

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/34269

1	De: Xosé Antón Fecha: 2005-10-31 17:00
Incrible e inxeñoso conto. Grazas polo achádego. Faime lembrar aquel "Conto da boa pipa" que me contaba miña nai de pequecho. Como se chamarían agora... contos en bucle?...

2	De: mourullo Fecha: 2005-11-01 19:56
Un contiño ben fermoso e axeitado.

3	De: Jaio la espía "blogosa" Fecha: 2005-11-02 00:03
Pues a mí me ponía furiosa cuando era pequeña y me contaban cuentos inacabables. No me gustaba la certeza de que me estaban tomando el pelo.

4	De: Martin Pawley Fecha: 2005-11-02 00:34
Por sorte, Jaio, hai moitos anos que vostede deixou de ser pequena.

5	De: IaRRoVaWo Fecha: 2005-11-02 01:12
Grazas a esta bitacora coñecín este conto, e a canción Txoria Txori de Mikel Laboa. Un conto e unha canción do mellorciño de Euskal Herria. Sigue descubrendonos cousas daquela fermosa terra. Saúdos

cuestionario Proust

chuza!

cinco anos do prestige