caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Caza de rojos
> Caza de rojos <

Nos inesquecíbeis días que pasei en Donostia asistindo ao seu Festival de Cinema levei sempre comigo Caza de rojos, o libro de José Luis Losa que entretivo as miñas viaxes no Euskotren desde Zarautz até a estación de Amara e viceversa. Adquirido xa hai tempo o costume de ler mentres camiño, mesmo aproveitaba os quince minutos de paseo até o Kursaal para ir adiantando algunhas páxinas. Durante esas datas tiven o pracer de falar moito co autor, crítico de cinema de El Correo Gallego e seguramente o único da prensa galega que merece ser tido en consideración; coincidiamos na maior parte das proxeccións do certame, compartindo con crecente sarcasmo cada nova entrega dunha sección oficial que este ano foi indiscutibelmente mediocre. Nun festival coma este pasas o día enteiro atopando á mesma xente en todas partes, xente que está vendo as mesmas películas que ti e ás mesmas horas e coa que logo coincides recollendo os folletos dos buzóns ou facendo cola para conseguir un ordenador libre na sala de prensa. Se aínda por riba introducimos o poderosísimo efecto socializador que caracteriza a bodrios como La vida perra de Juanita Narboni ou Before it had a name, filmes cuxa soa mención fai que asome na cara do interlocutor un inevitábel sorriso de complicidade, poden entender que ao cabo de tres ou catro días un acabe sentindo que coñece de toda a vida a Inma, a de El Punt, ou a Juan Zapater e Blanca Oria, cos que te pos de cháchara unha noite calquera e descobres que son amigos de El Pez, o admirado e encantador blogalita que ten a media humanidade a non mais de tres ou catro graos de separación. O tempo dá moito de si nun festival de cinema, créanme.

En fin, non era diso do que lles quería falar. O que quería era recomendarlles, esixirlles case, que lean Caza de rojos, unha obra que eu devorei con xenuino deleite, coa sensación de estar descubrindo unha parte da historia que para os que nos criamos xa en democracia fica tremendamente distante. Caza de rojos constrúe un retrato da clandestinidade comunista española nos seus anos mais activos, e faino con verdadeiro pulso narrativo, coa solidez e a tensión dunha novela apaixonante. Pero o que nos conta José Luis Losa non é unha historia de fición, senón un relato real e honesto duns feitos que algúns quererían esquecer. O fío central é a detención e condena a morte de Julián Grimau, un asasinato de estado que Jorge Semprún puxo no debe de Santiago Carrillo na súa premiada Autobiografía de Federico Sánchez. As voces destas dúas estrelas do antifranquismo, agora algo confusas e teatreiras, están presentes no libro, e tamén as de Javier Pradera, Simón Sánchez Montero, Domingo Malagón "o único insubstituíbel" ou Eduardo Haro Tecglen, nomes estes imprescindíbeis para entender un periodo complexo e fascinante.

Fronte á reinvención sistemática do pasado, Caza de rojos é un exercizo brillante de recuperación da memoria, escrito desde un punto xusto de equilibrio que se afasta tanto de facer un axuste de contas vingativo como de caer na revisión haxiográfica ou nunha desas absurdas operacións nostalxia infelizmente tan de moda.

2005-10-13, 02:58 | 5 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/33755

Comentarios

1
De: Martin Pawley Fecha: 2005-10-13 12:48

Comencemos por lo evidente. A Julián Grimau quien lo ejecutó fue un régimen dictatorial que seguía imponiendo su autoridad, en 1963, recurriendo a las fuentes de su "ilegitimidad de origen": el derramamiento de sangre. Lo ejecutó el general Franco, con la complicidad de todo su gobierno, sin excepciones; pero con las intervenciones especialmente activas del almirante Carrero Blanco y de Manuel Fraga, cuya campaña propagandística para convertir a Grimau en un monstruo -campaña que despejó el camino hacia el pelotón de fusilamiento- pasará a los anales de la iniquidad.

José Luis Losa, Caza de rojos, página 492.



2
De: Capitam da nave Fecha: 2005-10-14 16:35

VAites!! Para que depois digam que nom há blogs em galego!! Este é o segundo que atopo hoje emtre enlaço é enlaço. Gostei muito do seu blog e agrego-o a favoritos. Aguardo estar mais por cá
Um saudo!!



3
De: 21 japonesas Fecha: 2005-10-18 11:56

Sobre Caza de Rojos decir que é un libro que acerca unha parte da historia de España ao lector convencional. Sorprenderá aos lectores que nunca buscarían este libro coa súa propia man, polo tema, polos personaxes... sen embargo o ritmo narrativo, a secuencia dos capítulos, a información fan que segas lendo enganchándote pouco a pouco e non deixando soltar o libro ata o derradeiro final. Son reveladores algúns dos datos que aporta sobre o acontecer dos sucesos, sobre a calidade humana, sobre as fidelidades, sobre a amistades...Cómo non coller cariño a todos eses vellos comunistas anónimos, todavía avós nosos algúns deles?.
Hoxe un día triste onde todos esperamos que Eduardo Haro Tecglen salga do seu coma e sega a escribir con toda a súa forza, non podo máis que recordar como contríbueu coa súa memoria a que a historia de Caza de Rojos pudera ser contada xunto con outras memorias. Por eso esperamos que non te vaias Eduardo, todavía tes moito que contar e nós moito que lerte.



4
De: Martin Pawley Fecha: 2005-10-18 16:20

Concordo con vostede, 21 japonesas. A min dábame algo de medo o volume do libro, e porén acaba sucedendo xustamente o contrario: un fica con ganas de saber mais, tan grande como é a empatía que un acaba establecendo cos personaxes. En fin, non con todos... ;-)



5
De: Ruth Fecha: 2006-02-13 20:30

Quizá la confirmación del acierto "histórico" de CAza de Rojos sea que, por más que se busque, ni Carrillo, ni Semprún, ni Tamames, ni ningún otro de los secuaces ha afirmado o ha desmentido nada. El capítulo de la defenestración de Grimau me arrancó las lágrimas. Gracias, señor Losa.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.224.184.33 (69dce31260)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley