caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > De Simposio: Arte e sistema Visual, 2
> De Simposio: Arte e sistema Visual, 2 <

Retrato de Ernst Mach (1838-1916) feito por Nicholas Wade. Afástense un pouco e poderán velo mellor.

O domingo empeza ben, moi ben, con Nicholas Wade facendo un exhaustivo repaso da historia da ciencia visual. A súa conferencia aporta moitísima información, quizá excesiva, pero non chega a cansar nunca e está excepcionalmente traballada. Nicholas Wade maravíllanos coas súas ilustracións dos personaxes mais importantes na investigación da percepción humana. Recoméndolles que collan unhas tesouras e impriman este PDF que fixo en colaboración con Patrick Hughes e que serve para xogar co concepto das perspectivas inversas.


Da charla de Semir Zeki non lles podo contar nada porque nada entendín. Pasamos mellor á seguinte, a de Margaret Livingstone, verdadeiramente arrebatadora (e a conferencia tamén). Margaret Livingstone domina o escenario á perfección; móvese dun lado cara o outro micrófono en man, con enerxía e poderío, indicando aos asistentes o que deben facer en cada momento con certa autoridade. Diserta sobre a luminance (luminosidade), que non debemos entender estrictamente como "cantidade de luz" xa que unha mesma cantidade de fotóns pode ser recollida de xeitos moi diferentes polas células do noso sistema visual, que teñen preferencia por certas lonxitudes de onda. Os distintos niveis de luminosidade son aceptados polo cerebro como proba de tridimensionalidade. No cerebro é o chamado Where system (sistema onde, común a todos os mamíferos) o responsábel de procesar a luminosidade, tirando dela informacións de tipo espacial (profundidade e movemento). A parte que sabe recoñecer a cor (o What System, sistema que) é dentro dos mamíferos específica dos primates e permítenos ademais identificar obxectos e rostros. No procesamento separado da cor e da luminosidade agáchanse claves que explican o traballo de moitos grandes pintores, por exemplo os impresionistas, tal e como nos indica a neurofisióloga. Das diferencias entre a visión periférica e a visión central e a súa explicación da ambigüidade no sorriso da Mona Lisa xa nos contaran algo onte, pero nunca está de mais escoitalo de boca da autora do estudo.

Pola tarde vén Al Seckel e a súa espectacular colección de ilusións. Cincuenta minutos que pasan como nun suspiro, pegados ás butacas mentres observamos as fascinantes imaxes do piano deconstruído de Shigeo Fukuda ou o cubo imposíbel de Matheau Haemakers. Mención especial para o colosal Akiyoshi Kitaoka, presente na sala, o autor desas irresistíbeis serpes xiratorias. Á intervención de Seckel nácelle un prodixioso e inesperado abrollo: a proxeción do vídeo Bolsas de Din Matamoro, espectador das sesións do domingo do simposio que houbo de subir ao estrado para dicir unhas palabras. Ovación de gala para unha creación xenial; conclusión: hai que ir ver a súa exposición no CGAC antes de que a quiten.

Despois duns intres así calquera cousa que viñera despois había de resultar por forza menos estimulante. Baingio Pinna falou sobre a watercolour illusion ou "ilusión da acuarela", que combina un efecto de propagación de cor e o establecemento da condición de figura (fronte á condición de fondo) dunha superficie polo feito de rodeala por un contorno escuro que ten a carón liñas de cores mais suaves. Iso dalle pé a tratar a forza das técnicas do chiaroscuro e o sfumato na pintura italiana do Renacemento. De Biangio Pinna é, por certo, unha das ilusións ópticas mais difundidas:

Achéguense á pantalla mirando fixamente para o punto negro e verán. Coa charla de Denis Pelli titulada Visual Crowding and Picasso's Cubism acabou o simposio. O mellor, a pregunta/comentario/suxestión final de Margaret Livingstone: se a visión periférica é esencial para captar obras artísticas, por que os museos se empeñan en forzar aos visitantes a unha visión das obras unicamente frontal (mesmo ás veces cometendo esa burrada de poñerlles un cristal diante)? Xa saben: no sucesivo miren para os cadros desde moitas posicións diferentes, fitando neles directamente e tamén un pouco de lado, chiscando o ollo.

2005-08-22, 01:39 | 2 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/32424

Comentarios

1
De: Herbasco Fecha: 2005-08-22 10:46

Wow!
Leerlle é como ir as conferencias... Por certo, ¿leeu o artigo de onte de Vargas Llosa no País?



2
De: Martin Pawley Fecha: 2005-08-22 15:46

Pois non, onte case non lin nin sequera a prensa autóctona. Que dixo Vargas Llosa? Volveuse de esquerdas?



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.211.79.150 (3c89e56345)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley