caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Thirty-nine steps
> Thirty-nine steps <

1. Estación de autobuses de Bilbao, sábado 19, cinco da manhá: Pawley e sobrinho chegan a Europa.

2. Primeira imaxe: a nova estación intermodal, que proporciona acceso directo ao metro, o tren, o tranvía e os autobuses urbanos. Segunda imaxe: o monumento fálico do Sagrado Corazón segue rodeado de andaimes, mas xa non me recorda tanto a un condón.


3. Un pequeno sono, aseo e almorzo en Olabeaga Jauregia, o paraíso.

4. O Guggenheim inaugura exposición sobre os aztecas. Estupenda, aínda que eu persoalmente prefiro a provocación de Yves Klein, o home que inventou un azul. Mentres fago as compras de rigor na tenda do museo recibo unha chamada amiga: é Oier, que me di ¡Hola! por teléfono.


5. spiders are singing in the salty breeze
spiders are filling out tax returns...


6. Puppy, o colosal chuquelo creado por Jeff Koons, convertido xa nun icono hortera e pop absolutamente imprescindível. A min ségueme deixando sen palavras.


7. A impresionante instalación de Hiro Yamagata é hoxe por hoxe un dos maiores atractivos do Guggenheim. Dous enormes cubos construídos con paneis holográficos e cun revestimento que descompón a luz visível, xerando alucinantes e complexos xogos de cores que resultan especialmente sorprendentes pola noite.

No seu interior o espectáculo elévase á enésima potencia: o visitante fica sacudido e perplexo ao asistir a unha versión desmedida, silenciosa e lisérxica dunha discoteca setenteira. Que deixen eses cubos aí, por favor. Non nolos quiten.


8. Jaio, sempre tan trangresora e carrolliana, lévanos a non-comer a Plentzia. Entre cervexa e cervexa ten tempo de medio-inventar unha novela, protagonizada por un marinheiro do Brasil que se retira a unha vila vasca para facerse cargo dun bar de pintxos.

9. Encontrámonos con Xabier Docampo e Xosé Cobas a poucos metros do Euskalduna. Venhen vestidos de persoas maiores, lucindo xerseis escuros nun día luminoso no que os termómetros marcan, ao sol, trinta e un graos. Como xa dixen aquí moitas veces, Xabier é o mais grande escritor vivo en lingua galega. Cobas é un ilustrador máxico, capaz de crear desenhos de arrebatadora e suxerente fermosura; cada novo trabalho seu supera ao anterior. Levan varios anos facendo xuntos obras espléndidas, entre elas o melhor libro do 2004 na minha modesta e moi imparcial opinión. Están perpetrando un proxecto fascinante con Madame Jaio, disque.

10. Marchamos para Gasteiz a media tarde. Paramos nun hostal na Rúa da Paz, como aquela de Charlot. Descansamos un anaco mentres na televisión botan un partido de pelota. Dentro dun par de horas estaremos na Sala Azkena, que colgou o cartel de "non hai entradas".

11. Que bon, que bon, que bon o concerto de Wilco. Para empezar, Hummingbird, a clase de canción que eu regalaría aos amigos. Para terminar (case), Poor places e Kidsmoke, dous temas complexos, longos, moi experimentais, a demostración de que Wilco é sen a mais mínima dúvida o melhor grupo do mundo. A seguir, unha hora mais de rock cun Jeff Tweedy de creatividade e enerxía inesgotável. Verémolo de novo moi pronto na Sala Capitol de Santiago, esta vez como membro de Golden Smog.

12. Saio algo malhado do concerto: dúas horas e media impresionantes que o serían mais aínda de non ser porque a Azkena é un auténtico cocedeiro. Volvemos ao hostal. Durmo coma un bendito. Ronco.

13. Preguntamos no hostal se podemos tomar un café alí mesmo. Non nos din que non, pero convídannos sutilmente a almorzar fora. Acabamos nun local mega-pijo cuxo nome non quero lembrar. Aproveito para ler a prensa. El Correo, que vén sendo mais ou menos como A Coz, saca unha enquisa sobre intención de voto nas próximas eleicións vascas: o actual tripartito acadaría maioría absoluta, o PP resiste ben o limitado "efecto Patxi" e chega por fin ao parlamento a formación Aralar. A enquisa plantexa outras preguntas, por suposto algo sesgadas. En fin, xa saben que a estas cousas nunca hai que facerlhes moito caso. Ao Pedro Magalhães, polo contrario, si.


14. Caminhamos pola zona velha de Gasteiz. Pasamos pola Rúa Herrería, onde está o fascinante museo da santa que idearon os de A Fortiori S.L.. Vaian velo en canto tenhan ocasión: sairán gratamente sorprendidos.

15. Nun posto da Praza do Concelho compro un livro maravilhoso, un tratado de Física e Química editado en 1894. Impagável o que nos conta sobre un invento daquela moi recente, o fonógrafo: En la descripción que nos han hecho personas autorizadas de los fonógrafos construídos por el Sr. Edison dicen se repite la voz con el mismo tono y timbre de la persona de quien procede, y lo único que varía es la intensidad. Los fonógrafos que hemos tenido ocasión de ver construídos en Alemania, Inglaterra y Francia, en los talleres de más crédito, reproducen la voz como si saliera de un subterráneo o si llegase de larga distancia; y si bien las inflexiones son las mismas que distinguen la voz estereotipada, dista bastante de la perfecta claridad.


16. Xantamos en Gasteiz un entrecot de a kilo. Recolhemos as bolsas e marchamos á estación de tren. O Intercity das 14:40 acaba chegando ás 15:05. Hora e media despois estamos en Donostia.



17. Cruzamos o Urumea caminho da rúa Getaria, onde está o noso hostal, que se chama como o río. A mulher que nos atende é verdadeiramente agradável. Deixamos todo na habitación e imos dar unha volta até o Kursaal. Facemos algo de tempo xunto á praia da Zurriola e a iso das seis e cuarto dirixímonos cara a estación do EuskoTren. Mifune e Chiru venhen desde Zarautz, vila que me trae moi bons recordos.

18. Mifune e mais eu intercambiamos os tradicionais dardos a conta do carnaval galáctico de George Lucas, do que el é moi fan. A última noticia é que o creador da saga ten intención de reestrear todos os filmes en 3-D, un por ano a partir do 2007. Que lhes aproveite.


19. Imos de cháchara pola parte velha, preto do Antzoki Zaharra no que pasei todas as tardes festivaleiras. Como xa non somos uns simples turistas non nos adicamos a facerlhes fotos ás barras dos bares, cheas de pintxos. É curioso: non nos tiran nin unha soa maceta.

20. Falamos de Wong Kar Wai e dese ás veces simpático oriental que é Takeshi Kitano. Destripamos un pouco as identidades dos nosos países: o matriarcado telúrico de Euskal Herria e o progresismo conservador da Galiza, o lugar onde unha mulher pode ter un filho cun irmán ao que lhe falta unha fervedura sen que ninguén no bairro se sorprenda demasiado. Mifune promete que a próxima vez que nos vexamos será ao oeste do telón de grelos. Que así sexa.

21. Paramos nunha cafetería do Boulevard (Nota mental, 1: hei de volver a ela en setembro). Pido un café con leite e un anaco de torta de chocolate. O camareiro, xove e moi simpático, dá en falar connosco; empeza loando a torta, da que el gosta moito (e eu tamén), e ao sabernos galegos contános que el estivo en Cambados, que foi á voda duns amigos e que acabou chamando ao trabalho para pedir as vacacións e poder pasar alí unhas semanas mais. Imaxínome a unha operaria de Inditex facendo o mesmo cos seus xefes por mor da voda dunha curmá en Getxo, un suponher.

22. Fálanme dun estupendo grupo de folk vasco que ten disco a ponto de saír: Drònadár. Seica fixeron un tema cantado metade en galego, metade en euskera, e polo que tenho entendido non quedou nada mal.


23. O Kursaal, de noite: unha caixa de luz.


24. Na habitación do hostal vemos parte da repetición en ETB-2 de Vaya semanita, un programa gamberro e magnífico que fai humor sumamente incorrecto sobre todas as cuestións vascas. Unha ilha de liberdade que na telegaita sería imposível. O convidado desta entrega é Fernando Savater, para que logo digan.

25. Mentres agardo polo meu sobrinho, o luns pola manhá prendo a televisión e dou cunha animada tertulia na ETB-2. Para a minha sorpresa, un dos participantes é Xosé Luís Barreiro Rivas, o mais intelixente columnista da Coz. Un programa así tamén sería imposível na telegaita. A nós tócanos apandar con Desde a Cacharra para o mundo.


26. Longo paseo pola Kontxa e Ondarreta caminho do Pente dos Ventos que fixera Eduardo Chillida. Hoxe o mar está tranquilo e impresiona menos. A vista, contodo, é magnífica.

27. Chiste donostiarra: en que se parecen o funicular do monte Igeldo e o metro de Bilbao? En que os dous amosan o melhor que ten cada cidade.

28. Nobreza obriga. Nunca pensei que diría isto, pero así é: o Aquarium da Coruña é moitísimo mais interesante que o de Donostia, e ademais é mais barato.

29. Un musical novo, inspirado nun cómic de culto? Hasta aquí puedo leer...


30. O bar enfronte ao Antzoki Zaharra está pechado, así que paramos a comer nun da mesma rúa. Logo, un café nun café no que xa parara unhas cantas veces. Alí infórmannos de onde está a tenda de Kukuxumusu en Donostia.

31. Compro no Megadenda un exemplar do Krokodiloa ohe azpian de Mariasun Landa. A edición orixinal non é tan fea como a española de Barco de Vapor, pero non resiste a comparación coa espléndida versión galega que editou Galaxia. "J. J. zazpietan esnatu zen goiz hartan. Beti bezala. Garbitu eta bizarra egin zuen. Beti bezala. Laranja ura hartu zuen. Beti bezala..." Nota mental, 2: tenho que ponherme en serio e aprender algo de euskera.

32. No cine Trueba de Donostia vexo, por fin, Moolaadé, un filme africano e xenial ao que lhe adicarei un post específico. Non se molesten en buscalo na carteleira galega: non está.

33. Son as sete e cuarto da tarde. A nosa próxima cita é ás nove e media e xa fixemos todo canto desexabamos facer en Donostia. Volvemos á praia da Zurriola, a tomar o fresco.

34. Imos tomar un chocolate á confitería que hai á outra beira do río, próxima ao Kursaal. A rapaza que está detrás da barra non nos fai nin puto caso; cando por fin nos aproximamos a ela para pedir algo o primeiro que nos di é que pecharán as portas ao cabo de dez minutos. Pedimos igualmente. A xeito de vinganza sérvenos os chocolates nunhas cuncas tan quentes que case non hai por onde agarralas. Nin sequera se molesta en vir recolher as cuncas e o cinceiro cheo de borralha dos clientes que estiveran sentados na mesa antes que nós. Ás nove en ponto pecha as portas. Ás nove e un minuto empeza a apagar as luces. Ás nove e dous minutos marchamos, desexándolhe que a vida lhe traia tanta felicidade como merece. Nota mental 3: non volver alí nunca mais. Por imbécil.

35. Ao saír da súa clase de italiano Fanny Brice reúnese connosco. É tan encantadora como sospeitaba. Falamos de teatro musical, de películas e da súa relación co festival de cinema. Botámonos a sonhar con futuros premios Donostia: ela pede a Barbra Streisand, claro, e eu opto por Robert Redford e Paul Newman, os dous xuntos o mesmo ano. Lembramos os velhos tempos de La Calle 42 e cóntame como conheceu a Concha Barral.

36. A senhora do Hostal Urumea despídese de nós dándonos un bico na meixela, como se fora a nosa amatxu. Nota mental 4: aquí si podemos volver.

37. Fanny Brice acompánhanos á estación de autobuses. Quedamos en vernos cando volva eu por alá, por exemplo en setembro, cando o festival (¿non si, Anxo?). A edición número 53 volve durar dez días, desde o xoves 15 até o sábado 24; tenho a lixeira impresión de que este ano vou desfrutar aínda mais que o pasado.


38. Manhá de martes en Oviedo. Catedral, Teatro Campoamor, sidrina, o típico. E Woody Allen, claro.


39. Martes 22, ás 20:30. Volvo de Europa. Fraga segue vivo. Fidel Castro tamén. E o Papa. A aposta segue aberta.

2005-03-25, 01:00 | 8 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/28406

Comentarios

1
De: dorfun Fecha: 2005-03-25 12:12

...pois non sei que me da a min, que se aburriu un pouco ;P ...pedazo de crónica!!!

...un músical dun comic!?!? ...xa era o que quedaba por ver!!!



2
De: horrendo AdamastoR Fecha: 2005-03-25 14:06

Muito obrigado pela visita guiada, caro amigo. :-]



3
De: Óscar H. Fecha: 2005-03-25 17:22

Carrallo para a reportaxe! 8-s



4
De: Martin Pawley Fecha: 2005-03-25 21:49

dorfun: dun comic español, e non lhe digo mais. E si, si, aburrinme moitismo, como pode imaxinar ;-)

AdamastoR, con certeza você había de gostar moito desas terras. Eu oferézome como guía, se for preciso...

ÓScar H.: grazas por pasar polo blog. Tomo nota do teu, que non conhecía.



5
De: L. Fecha: 2005-03-25 22:05

Fantástico passeio. Muito obrigada Martin.
E esse filme genial. Fico à espera do post.
Um abraço.



6
De: Martin Pawley Fecha: 2005-03-25 22:22

L., o post sobre "Moolaadé" aparecerá aquí o sábado ou o domingo. Un magnífico filme, tal e como eu agardaba.



7
De: Óscar H. Fecha: 2005-03-26 00:58

Grazas por poñer unha ligazón do meu caderno. Na vez de "meu mundo" prefiro que poñas "Soños dun Pergamiño", se non é molestia.
Porei "Días estranhos" na miña.

Saúdos



8
De: Martin Pawley Fecha: 2005-03-26 01:03

Non, non é molestia. Corrixo agora mesmo.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.198.190.185 (bff174eb9a)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley