caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Acuse de recibo, 2: A lei da rotonda
> Acuse de recibo, 2: A lei da rotonda <

Nun país coma este no que tantos e tantos escritores parecen escribir non porque gosten de facelo, senón porque se senten sometidos a un estraño e indefinido compromiso co povo e coa lingua; nun país no que tantas e tantas persoas parecen crer que sen a súa poesía e a súa prosa o mundo non sería como é, e que a súa obra non é simplemente boa ou mala, senón ante todo necesaria; nun país coma este, no que cada día se publican mais libros dirixidos a un número cada día mais reducido de leitores, e no cal mesmo hai quen considera que a súa vida é merecedora de encher dous tomos de catro centas páxinas cada un; nun país así, créanme, é tremendamente liberador ler unha novela como a que tiven ocasión de disfrutar onte e que o único ao que xoga é a pretender entreter ao leitor, intención que é de seu boa dabondo. Permítanme que non lles fale moito dela, ou mais ben que non lles diga nada, xa que a novela non está aínda disponíbel; teñan por seguro que María ha de manternos ben informados sobre todo o que aconteza ao respecto, que para iso o autor é un dos seus protexidos. Só lles direi que A lei da rotonda, que así é como se chama polo de agora, recibiu unha mención especial por parte do xurado do último Premio Blanco Amor; que conta cuns diálogos divertidísimos e moi frescos; que asume ao longo do relato algúns retos demenciais, como o de convertir en personaxe a certo coñecido xornalista galego, e que por debaixo do humor e do seu ton lixeiro agáchanse un feixe de emocións e de situacións que a todos nos resultan enormemente familiares. Non é por suposto unha novela que vaia marcar un antes e un despois na historia da literatura universal, nin falta que fai, por outra parte; pero si é un texto moi digno, ideal para ler nas paradas de autobús. A clase de novela que pode achegar á literatura en galego a un público xove ao que habitualmente teñen moi pouco en conta os diferentes axentes culturais, os mesmos que logo se queixan de que o futuro aparece cheo de nubarróns.

2005-02-16, 01:00 | 11 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/26767

Comentarios

1
De: yomisma Fecha: 2005-02-17 03:29

También ya fue publicado el primer libro de una bloguera, la Almudena, "mi vida perra" .Lo has leído? nos lo recomiendas?



2
De: non tan conhecido Fecha: 2005-02-17 17:45

"reto demencial" é a expresión xusta, si señor



3
De: María Fecha: 2005-02-17 21:39

Pois eu si que creo que esta novela é moi necesaria e estou convencida de que marcará un antes e un despois. O mundo será mellor en canto estea publicada, xa verán. En canto aos nubarróns, non desaparecerán, pero sempre nos quedarán as marquesinas para gorecernos cuns cantos folios diante e botar unhas risas... anque a algúns non lles faga tanta graza, e con razón. ;)

Palabra de axente.

Grazas, Pawley. :)



4
De: Martin Pawley Fecha: 2005-02-17 22:03

yomisma, non lin ese livro e nin sequera son visitante habitual dese blog, así que non podo falar nin ben nin mal do mesmo. Ha de saber moito mais Peke; pregúntelhe a ela, se acaso.

non tan conhecido, é que eu sempre dou coa expresión xusta (sobre todo falando de cine) :-)

María, non se merecen (as grazas), foi un pracer. Solidariedade de bairro, xa sabe. ;-)



5
De: Cesare Fecha: 2005-02-17 22:04

Eu tamén espero que chegue esa rotonda, por varias razóns. A primeira, desquitarme coa axente; a segunda, desquitarme co autor; a terceira n'a conto. ;)



6
De: Martin Pawley Fecha: 2005-02-17 22:13

Vale, non conte a terceira, pero explique por que debe desquitarse coa axente e co autor...



7
De: María Fecha: 2005-02-17 22:20

Cesare, como non se desquite desta vaime entrar unha depresión...

dígoo en serio



8
De: fggago/ego Fecha: 2005-02-18 03:03

Entreter: Esa é a función da literatura. Como somentes un parvo se entreten con parvadas, somentes un parvo pensaría q o entretemento é unha parvada. Agardamos a saida con entretida expectación.



9
De: Martin Pawley Fecha: 2005-02-18 21:36

Entreter é unha das funcións da literatura, mas desde logo non é a única. Para min é condición necesaria, aínda que non sempre me parece suficiente.



10
De: Cesare Fecha: 2005-02-21 01:28

jej, porque fun algo negativo co primeiro produto deste autor e co primeiro produto da axente... e cáenme suficientemente ben uns e outros como pra querer colocarme en popa da súa navegación.



11
De: Martin Pawley Fecha: 2005-02-22 04:06

O primeiro produto dese autor non o conhezo. O primeiro produto da axente (a novela de Ameixeiras), ... home, eu tampouco son moi partidario.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.156.90.21 (687e7f7a15)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley