caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Whisky
> Whisky <



Jacobo Köller érguese sempre moi cedo e almorza nun cotroso café. Dono dunha decrépita fábrica de medias en Montevideo, Uruguay, día tras día emprende o mesmo ritual: abrir a persiana que dá acceso á fábrica, acender as luces, pór en marcha as máquinas. A esa hora está xa xunto a el Marta, a empregada de confianza coa que nunca troca nin unha palabra máis das estrictamente necesarias. Só as ocasionais escapadas para fumar un cigarro outórganlle a Marta unha mínima oportunidade para fuxir da rotina. Ao final da xornada é ela quen revisa os bolsos das outras dúas empregadas para comprobar que ninguén roubou nada. No suposto de que houbese algo que roubar, claro.

Todo cambia de súpeto cando o irmán de Jacobo, Herman, anuncia a súa chegada a Montevideo para participar no matzeive, a colocación da lápida na tumba da súa nai, falecida un ano antes. Herman vive no Brasil adicado tamén ao fascinante mundo dos carpíns, aínda que a el as cousas vanlle bastante mellor. A diferenza de Jacobo, Herman está casado e semella ter unha vida feliz. Os dous irmáns levan moito tempo distanciados: a longa enfermidade da nai, cuxo coidado levou Jacobo en solitario, criou entre ambos unha fenda seguramente definitiva. Jacobo pídelle a Marta que lle bote unha man durante uns días, mentres o seu irmán permaneza en Montevideo. Non necesitan dicirse nada mais: Marta e Jacobo son dous seres solitarios que non dubidan en finxir ante Herman que son unha parella de recén casados.

Este é o punto de partida de Whisky, dirixida por Juan Pablo Rebella e Pablo Stoll, unha inesperada obra mestra que nos chega de Uruguay e que pasa por ser o mellor filme falado en español que se estreou en varios lustros. Whisky é un modelo de economía cinematográfica, lacónica e austera até mais non poder, e que ten na súa deslumbrante planificación visual unha das súas maiores virtudes. En Whisky a cámara non se move nunca; a historia está retratada a través de encuadres precisos e axustados, o cal ás veces obriga a tomar solucións drásticas como acontece na excepcional escena do ascensor, coa cabeza de Jacobo cortada e un grande espazo baleiro sobre a de Marta por mor da evidente diferenza de altura entre ambos personaxes. Esta meticulosidade no tratamento dos planos era fundamental para os directores, tal e como explica o propio Juan Pablo Rebella: "Hoxe, case un ano despois, e despois de ver o filme acabado varias veces, unha das cousas que me satisfaz é o encuadre, a inmobilidade da cámara, e como iso enriquece a narrativa. E sinto que comezo a entender mellor a razón pola cal a cámara nunca debía moverse. Whisky é unha historia críbel. Podería pasar na vida real. Da mesma maneira, en certas áreas lémbrame a un libro de contos infantís, onde atopas en cada páxina un grande debuxo e no pé hai unha ou dúas oracións. E así, páxina a páxina e cena a cena, un lentamente vai entrando ao pequeno mundo da narración".

Whisky acerta na construción de varios personaxes inesquecíbeis. Jacobo Köller é un miserábel, no sentido Ebenezer Scrooge da palabra; renunciou a todo e aprendeu a conformarse coa súa vida monótona e absurda, aínda que a diferenza da criatura dickensiana a primeira vítima da súa miseria é el mesmo, pois é moi consciente da súa infelicidade. Marta, polo contrario, segue albergando unha certa esperanza. Sempre estivo soa, tanto que de nena chegou a desenvolver a habilidade de dicir as palabras ao revés para se entreter; pero polo menos esfórzase en mudar, mercando roupa de dubidoso gosto e procurando comportarse sempre con amabilidade e cortesía. Mirella Pascual e o galego Andrés Pazos bordan ambos papeis sen desperdiciar un só xesto e conseguindo ao mesmo tempo unha elocuente expresividade. O contrapunto a ambos é Herman (Jorge Bolani), que cobre coa máscara da súa aparente boa vida a mesma tristura e inseguridade do seu irmán. Son iguais, no fondo: dúas persoas que entenden que trocar carpíns é o xeito ideal de se dar a benvida nun aeroporto e que pensan que o horrendo complexo hoteleiro das vacacións da súa mocidade é o mellor lugar posíbel para o descanso.

Enriquecida por subtís apontamentos de humor e por infinidade de enxeñosos detalles (desde o ruido dos neons até a canción de Leonardo Favio ou ese papel que Marta lle dá a Herman para que lea no avión), Whisky é, con toda a súa modestia, a perfecta demostración de que a única condición para facer cine con maiúsculas é o talento. E o talento, obviamente, non sabe nada de fronteiras.

2004-12-30, 01:00 | 1 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/24854

Comentarios

1
De: Martin Pawley Fecha: 2004-12-30 04:18

Copio a biografía do actor Andrés Pazos que sae no pressbook que a distribuidora do filme repartía polos caixeiros do Kursaal:

Andrés Pazos

Nace el 16 de julo de 1945 en Santiago de Compostela, España. Participa a lo largo de su carrera en más de cuarenta puestas en escena, así como en algunas producciones audiovisuales (publicidad, cine y televisión) como locutor o actor. En 1989 recibe el Premio Florencio otorgado por la Sección Uruguaya de la Asociación Internacional de Críticos Teatrales por su trabajo protagónico en la obra de Oduvaldo Viana Filho Rasga Coração. En 1999 participa en la puesta en escena internacional de María de Buenos Aires de Ferrer y Piazzola, en la ciudad de La Haya, Holanda. A nivel internacional, participa en numerosos festivales latinoamericanos y europeos, así como en congresos, coloquios y mesas redondas.

Sus últimos trabajos son en el 2003 en la obra Pericles de W. Shakespeare, con dirección de Héctor Manuel Vidal, producción de la Comedia Nacional, y como actor protagónico en la película Whisky de Rebella y Stoll.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.147.237.64 (d9edc61e32)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley