caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > The other side of the wind
> The other side of the wind <

En 1972 Orson Welles dirixiu The other side of the wind, filme que ningún de vostedes tivo ocasión de ver pola sinxela razón de que nin sequera chegou a editarse. A película, financiada entre outros por Mehdi Bousheri, cuñado do Sha de Persia, veuse afectada por diferentes problemas económicos que acabaron impedindo que se completase. Welles foi incapaz de conseguir o apoio das grandes productoras de Hollywood, así que se botou a rodala cun equipo mínimo, interrompendo a rodaxe cantas veces for preciso para buscar cartos cos que pagala, ás veces a forza de participar noutros filmes e de saír en programas de televisión. Moita da xente que se comprometeu a axudalo acabou deixándoo tirado, e os seus colaboradores no Irán deixaron de ser útiles trala revolución de Jomeini no 1979. De todos xeitos puido rodarse toda a metraxe prevista, e mesmo hai partes da obra completamente editadas pola man do proprio Welles, que presentou varios minutos de película na homenaxe que lle tributou o American Film Institute en 1975. Os negativos permanecen gardados nun laboratorio de París á espera de que algún día se resolvan os numerosos conflictos que arrodean á fita. Por aí adiante circula a lenda de que é o estado iraní o que a mantén secuestrada, pero a realidade resulta ser bastante mais prosaica. A cuestión, coma case sempre, é unha típica querela de filántropos.

Dunha banda, Oja Kodar, compañeira e colaboradora de Welles nas dúas últimas décadas da súa vida, depositaria de latas e latas que conteñen material rodado ao longo dos anos polo xenial cineasta e dona da metade dos dereitos sobre o filme. Doutra, o citado Mehdi Bousheri, propietario da outra metade, pero este deixou de significar un problema porque xa morreu. Máis alá, Beatrice, ávida dollars, a filla pequena de Orson e única herdeira do seu patrimonio, a mesma que intentou vender o Oscar que o seu pai obtivo polo guión de Citizen Kane e que leva anos entorpecendo calquera esforzo por sacar á luz os traballos inacabados en xeral, e este en particular, grazas as súas constantes ameazas de preitos. Polo medio, Peter Bogdanovich, acusado por xente coma Dominique Antoine, un dos produtores de The other side of the wind, de ter bloqueado todos os intentos de compra dos dereitos de Bousheri sobre o filme, quizá co desexo de ser el e só el o que algún día poida facerse cargo da montaxe final.

O caso é que uns por outros a casa segue sen varrer. Todos os que tiveron oportunidade de ver fragmentos amplos de The other side of the wind din que é un traballo complexo, con moitas voces narrativas que nos falan de Jack Hannaford (John Huston), un director de cine que deixou moi atrás a madurez e que volve para facer unha última película dirixida a un público mais novo. É a noite do seu setenta aniversario e prepara unha festa na que é honrado por xornalistas e persoas do mundo do cine (algúns deles reais, coma Claude Chabrol, Dennis Hopper ou Paul Mazursky), feito que lle permite a Welles deconstruír o personaxe a través da visión de diferentes testemuñas dun xeito moi experimental. Jack Hannaford amósalles parte do que está rodando, unha obra pretenciosa e chea de erotismo chamada The other side of the wind, na que aparece unha muller (Oja Kodar) observada por un home novo (Robert Random), co que logo vive unha escena de sexo dentro dun coche. É un filme dentro do filme que parodia a frialdade caleidoscópica de Michelangelo Antonioni, por quen Welles sentía ben pouco interese. E iso é todo, porque pouco mais se sabe. Rectifico: sabemos algo mais. Coñecemos a descrición que Welles lle fixo a Huston cando este lle preguntou de que trataba realmente The Other Side of the Wind:

It's about a bastard director who's full of himself, who catches people and creates and destroys them. It's about us, John. It's a film about us.

2004-12-21, 01:00 | 2 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/24559

Comentarios

1
De: Martin Pawley Fecha: 2004-12-21 02:52

Fáganme o favor: feliciten á Sultana como ela merece (aínda que sexa cun día de retraso), xa que eu cometín o erro de esquecelo.

Parabéns, Jaio!



2
De: ascárida Fecha: 2004-12-21 17:08

como por aquí non lle vexo un enderezo de email para darlle a noticia, espero que non lle importe que o avise aqui de que xa rematei co censo do blogomillo 2004. pode vostede otorgar o premio, unha botella de licor café, a quen máis o mereza.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.225.16.10 (f23115c6d6)
Comentario
¿Cuánto es: mil + uno?









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley