caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Xénese
> Xénese <



En 1996 unha longametraxe documental que se achegaba ao fascinante mundo dos insectos superou na Franza, para satisfación da carteira e do xigantesco ego do seu produtor Jacques Perrin, a colosal cifra de tres milhóns de espectadores (evitarei a vergonha comparativa omitindo o número de entradas vendidas en España). Microcosmos: Le peuple de l'herbe era o primeiro trabalho para o cine dunha parelha formidável, Claude Nuridsany e Marie Pérennou, que con el definiu un xeito moi especial de entender o xénero, apostando pola forza poética e narrativa das imaxes e prescindindo do didactismo ramplón das producións televisivas. Para o seu segundo filme decidiron asumir o ousadísimo repto de enfrentarse en tan só oitenta minutos ao nascimento da vida. Xénese (Genesis) pasou inxustamente inadvertida en meio da apertada axenda do último Festival de Donostia, de tal forma que ao seu pase moi poucos críticos se prestaron a acudir. Síntoo por eles; non só perderon unha fita deslumbrante senon tamén unha interesantísima rolda de prensa, moito mais viva do que coubera presaxiar en virtude das escasas butacas ocupadas.

Un brilhante inicio con cristais de vitamina A filmados a través dun microscopio con luz polarizada serve de perfeita introdución ao que o filme vai depararnos. Xénese renuncia ao uso de efeitos dixitais e decántase con indescriptível eficacia por trucos artesanais, valéndose de fume ou de pompas de xabón para criar inxeniosas analoxias. As ideas multiplícanse en cada fotograma construindo unha rede inagotável de suxerentes referencias: "Baseámonos en dados científicos para os transformar nunha especie de mitoloxia moderna. Queríamos devolverlhe o sentido de encantamento a unha ciencia que tamén pode alimentar a imaxinación colectiva con imaxes tan potentes como as que transmiten os mitos, como a Terra vista desde o espazo ou un feto humano no útero da sua nai". Asi, a ecografía de altísima resolución que nos amosa os acenos e movimentos dun bebé no ventre materno ou as imaxes do nascimento dun pito visto desde dentro do ovo énchense de forza simbólica, como se estas cenas non acontecesen nunca antes e estivesen producíndose por vez primeira diante dos nosos olhos agradecidos. De feito, todo o filme se caracteriza por un luminoso primitivismo, convertendo en protagonistas a seres que a priori non nos semelhan moi cercanos e cos que atopamos vínculos desconcertantes. A danza amorosa dos cabalinhos de mar, a serpe come-ovos, o combate das iguanas marinhas ou ese insólito peixe que pesca introdúcennos nun mundo intemporal ao que non nos sentimos alheos, nun fermoso exercicio de reconciliación coas nosas orixes. A vida é a historia mais bela do mundo, e en Xénese adopta a forma dun relato ancestral narrado por un griot, un contacontos africano ao que dota de voz e de presenza o espléndido Sotigui Kouyaté, apoiado pola fantástica envoltura sonora criada por Laurent Quaglio e a maravilhosa música de Bruno Coulais.

Carente aínda, por suposto, de data exacta de estrea, cousa que ha de ocorrer ao longo do próximo ano 2005, Xénese é unha obra mestra incontestável e inspiradora, pero por riba de todo é unha leción de fraternidade:

"Os títulos de crédito din: estar vivo é urdir unha historia desde un comezo que non lembramos até un final do que non sabemos nada... Queríamos ser puramente materialistas. A materia xa está feita de sonhos, poesía, perguntas e metafísica, xa que neste grande ciclo de recombinacións sucesivas os átomos criados pouco despois do Big Bang son inmortais e o seu número invariável: reciclados dun ser a outro, pasan da area ás nubes, despois se cadra a un rostro, e despois podemos atopalos nun río. Soa como un poema Sufí. De feito, estamos formados polo mesmo material que o mundo, as estrelas, as nubes e as montanhas. Temos unha afinidade esencial co mundo."


Aviso importante: Faltan catro días para a chegada de 2046

2004-11-23, 01:00 | 7 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/23487

Comentarios

1
De: peke Fecha: 2004-11-23 14:00

"Temos unha afinidade esencial co mundo". Fermoso e exacto, porque formamos parte del (aínda que a moitos lles pareza que están por riba do ben e do mal).



2
De: Anónima Fecha: 2004-11-23 14:24

Cosmos era preciosa pero en mi ignorancia me hubiera gustado que fuera un pelín más didactica, porque hubo escenas muy bonitas desde el punto de vista estético que no sabía ni que animal era el protagista. recuerdo especialmente una "escena de amor" entre dos caracoles en que parecía que la música era parte de la realidad y no grabada a posteriori. Estaré pendiente para que no se me escape Génesis. Gracias por el comentario :)



3
De: Martin Pawley Fecha: 2004-11-23 21:38

Esa escena de Microcosmos que cita Anónima paréceme unha das mais eróticas da historia do cine. A que se estabelece entre os dous caracois, esa si que é unha afinidade esencial!



4
De: Clyde Fecha: 2004-11-23 22:02

Martin, te reclaman en el último post de Rafa Marín (donde este orondo genio afirma que A Clockwork Orange no es tan bodrio como tú dices). Quizá un par de apuntes vendrían bien para que nos fueras abriendo boca respecto a tu crítica a Kubrick :-m



5
De: Martin Pawley Fecha: 2004-11-23 22:17

Ah, pois estupendo, toda para el. Eu de Kubrick e de Buffy la cazavampiros, paso.



6
De: Pedro Lemos Fecha: 2004-11-24 03:29

si si .. somos feitos do mesmo material do universo .. o CHON .. carbono, hidrogênio, oxigênio, nitrogênio .. coindência não? .. mas taí um filme que gostaria de assistir .. abraços!!



7
De: Martin Pawley Fecha: 2004-11-24 03:54

"The stuff dreams are made of"... que dirían Bogart&Hammett&Shakespeare, não é?



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.224.109.48 (753af037c7)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley