caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Fatalismo
> Fatalismo <

O ser humano, levado dun poderoso fatalismo, segue a preguntarse de cando en cando até que ponto está condenado a repetir a historia, tropezando de novo coas mesmas pedras. Cuestión esa ben innecesaria, pois sabémonos dotados de ferramentas como a memoria e a intelixencia que nos permiten aprender dos nosos proprios erros e procurar solucións que nos conduzan por caminhos diferentes. Malia iso, o ser humano, levado dun poderoso fatalismo, segue a preguntarse de cando en cando até que ponto está condenado a repetir a historia, tropezando de novo coas mesmas pedras. Cuestión esa ben innecesaria, pois sabémonos dotados de ferramentas como a memoria e a intelixencia que nos permiten aprender dos nosos proprios erros e procurar solucións que nos conduzan por caminhos diferentes. Malia iso, o ser humano, levado dun poderoso fatalismo, segue a preguntarse de cando en cando até que ponto está condenado a repetir a historia, tropezando de novo coas mesmas pedras. Cuestión esa ben innecesaria, pois sabémonos dotados de ferramentas como a memoria e a intelixencia que nos permiten aprender dos nosos proprios erros e procurar solucións que nos conduzan por caminhos diferentes. Malia iso, o ser humano, levado dun poderoso fatalismo...

2003-12-12, 10:52 | 5 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/13833

Comentarios

1
De: Leco Fecha: 2003-12-13 01:11

Como somos ou Como Estamos
Sempre me andam pola cabeça miles dessas pequeninas cousas que tanto nos afastam do mundo ideal até onde pode se ideal um mundo construido por nós. Sim, por exemplo, nao acham delirante que ainda nos paises considerados mais avançados ou liberais seja impossivel andar pola rua sem roupa? e nao me estou a referir às condiços climáticas, senao ao condicionamento social que reclui o corpo humano ao âmbito doméstico e, o grao logro!, a umas poucas praias-ghetto, observadas normalmente desde as alturas por alguns dos que as proibiriam se lhes for possivel?
Estou a falar de cousas, costumes, hábitos, modas, chantagens, atentados, practicas violentas, privaçoes de liberdade, já esgotei os eufemismos que, ou bem uma maioria contribuimos a manter e portanto apoiamos, ou demonstram que nada podemos fazer por causas maiores quando uns poucos sao suficientes para controlar a maioria.
Como sempre que se quer fazer um inventario sem contar com catálogos, e um labor longo e lento, mas a que ja estao voar os seus pensamentos arredor de uma contradiçao todavia mais obvia que a da naturalidade de seus própios corpos e a necessidade de os esconder?



2
De: Leco Fecha: 2003-12-13 01:14

parabens por tan interesante e entretido blog, Senhor Pawley. Tambem parabens para o seu circulo de amigos. Os circulos sempre sao boa cousa e os amigos tambem.



3
De: Anónimo Fecha: 2003-12-13 02:29

O ser humano, levado dun poderoso fatalismo, segue a preguntarse de cando en cando até que ponto está condenado a repetir a historia, tropezando de novo coas mesmas pedras. Cuestión esa ben innecesaria, pois sabémonos dotados de ferramentas como a memoria e a intelixencia que nos permiten aprender dos nosos proprios erros e procurar solucións que nos conduzan por caminhos diferentes.



4
De: Jaio la tropezona Fecha: 2003-12-13 03:02

Estoy totalmente de acuerdo con usted, como casi siempre. Sin embargo, señor Pawley, el ser humano, llevado de un poderoso fatalismo, se pregunta de cuando en cuando hasta qué punto está condenado a repetir la Historia, tropezando de uevo con las mismas piedras. Cuestión innecesaria, pues nos sabemos dotados de herramientas como la memoria y la inteligencia que nos permiten aprender de nuestros propios errores y procurar soluciones que nos conduzcan por caminos diferentes. No obstante, el ser humano, llevado de un poderoso fatalismo, se pregunta de cuando en cuando hasta qué punto está condenado a repetir la Historia, tropezando de uevo con las mismas piedras. Cuestión innecesaria, pues nos sabemos dotados de herramientas como la memoria y la inteligencia que nos permiten aprender de nuestros propios errores y procurar soluciones que nos conduzcan por caminos diferentes y además, el ser humano... ¿qué estábamos diciendo? ¡Qué fatalidad! ¡Se me ha olvidado!



5
De: Ind Fecha: 2003-12-13 08:09

Non podo resistirme a citar, literal e gostosamente, a un mestre e benquerido amigo:
"Nós, Galicia, un dos povos máis antigos de Europa, vivimos sempre de costas á nosa propia historia, enxertados nunha memoria allea, que acabamos percibindo como propia. Por iso cando tentamos dar un paso adiante, dende o escuro presente espido de memoria, trabucamo-lo rumbo tantas veces. Camiñar pola vida sen saber de onde vés e sen querer lembrarte dos camiños xa andados ven ser aventurarse co risco de volver, a cada volta, ao punto de partida."



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.196.18.46 (9ac191d804)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley