caderno dun rencoroso enfermo de cinefilia
Inicio > Historias > Era nova e fermosa
> Era nova e fermosa <

Era nova e fermosa. Levaba ao lombo unha mochila de tamaño un tanto excesivo e camiñaba con paso errático e contemplativo polo parque de Santa Margarita. Era un día de maio, non dos mellores en verdade, co ceo cuberto de nubes pero sen chuvia, un día tipicamente coruñés, mustio, de chumbo. Foise achegando ás escaleiras que hai ao pé da Casa das Ciencias, no corazón do parque; unha vez alí descargou o peso da súa espalda e deixouno no primeiro dos chanzos; logo quitou a chaqueta, unha chaqueta negra de punto, e despois de pousala no chan con algunha cerimoniosidade empezou a remexer nos petos da mochila para acabar sacando unha bolsa de plástico da que tirou queixo e pan. Sentou nas escaleiras e deu en comer neles. Era, de certo, un pouco cedo. Pasarían apenas uns minutos das oito dun día entre semana. Desas horas case non hai ninguén polos parques; ao cabo dun anaco empezarán a chegar os donos de cans, no seu pasear ritual; os grupiños de mulleres facendo exercicio saudábel para o corazón, entregadas ao esforzo de reactivar os torrentes sanguíneos, algo de sharp-walking quizá, de gran efectividade e pouca canseira. Ademais, todos os que pasan, e tamén algunha xente nova en intensas sesións de footing. Eu, en concreto, andaba a pasear o meu can, a quen xa dera habituado aos meus horarios, sempre confusos e un tanto intempestivos.

A imaxe de alguén comendo alternadamente pan e queixo non é certamente o cume do glamour; agora pénsoo e ante todo éntrame a fame. Pero, que queren que lles diga, gustoume en canto a vin. Non era moi alta, en verdade, nin sequera moi guapa. Fixeime, de primeiro, nos seus cabelos louros, dun louro como pobretón e usado. Tiña uns ollos claros, non lembro ben se azuis ou verdes, mais en todo caso eran ollos de auga. Levaba unha camiseta de cor marrón, gastadiña, axustada ao corpo, e os pantalóns eran deses que traen moitos e variados petos, como para gardar neles brúxulas, navallas multiusos e toda sorte de aparellos dos aventureiros de deseño. O aspecto, en fin, de quen viaxa sen présa en terra estraña.

Íame achegando cara onde ela estaba, camiñando con aire de desinterese, sacudindo a cadea do can que daquela andaría correndo a unha prudente distancia. Ela debía de ser nova, algo máis nova ca min, e evidentemente era estranxeira, alemá posibelmente. Seguín a dar paseos cara un lado, cara o outro, uns metros por diante dela; de cando en cando parábame a ollar o horizonte querendo parecer interesante e no entanto mirábaa de esguello, meditando o moito que me gustaría coñecela, o moito que me apetecía chegar xunto a ela e preguntarlle de onde era, ou preguntarlle o nome simplemente; pero non se pode ir por aí adiante preguntando cousas aos descoñecidos, así sen mais nin mais, só polo afán de coñecelos. Quixera pedirlle un cigarro, ou lume, de non ser porque eu non fumo, e o lamentabelmente certo é que calquera outro intento de aproximación parecía tosco e evidente. No meu ir e vir ía tentando recordar algunhas frases de alemán, no meu alemán escaso e oxidado, pois a ratos daba en crer con certeza que tal era a súa orixe. Logo, polo contrario, víñaseme á cabeza que ben podía non ser alemá, que de feito o máis probábel é que non o fose, que tal vez fose sueca ou holandesa, ou mesmo unha ianqui de Alabama e en tal caso bastaríame o meu inglés resultón e funcional abonado por lecturas compulsivas de Raymond Carver coa inestimábel axuda dun dicionario Collins comprado a medio prezo nunha tenda de segunda man. Caso de ser francesa, ou francófona, todo iría a peor, pero malo sería que entre linguas romances non nos entendesemos. Era igual; eu non me había de dirixir a ela, e só me quedaba agardar que fose ela quen o fixese. Bastábame que se achegase e me preguntase algún enderezo, o horario dun museo, ou que viñese enredar co can, a aloumiñarlle as orellas e pasarlle a man polo lombo, preguntándome ao paso de que raza era. Os cans, para iso, son moi prácticos. Dou fe de que mais dunha vez, e mais de dúas, dei en coñecer xente estupenda coa colaboración inquebrantábel do meu retriever dourado. Un can educado, por certo. Ás veces, demasiado, porque esta era unha desas ocasións oportunas para o can se ter escapado. Camiño da admirada moza, na medida do posíbel.

Fiquei alí por espacio dunha media hora, case sen me mover, prolongando mais do usual as correrías do meu cuadrúpedo amigo, e eu, pousado o ollar na paisaxe coruñesa, mar por fondo, maldicindo por dentro o meu exceso de control, o escaso ímpeto, a pouca valentía por me achegar ao que desexo, a piques sempre de facer canto logo non fago, ficando á marxe de quen sabe que cousas, e todo por mor dunha prudencia infinita que diría prendida nos meus xenes... Nesas andaba cando ela se puxo en pé, recolleu as súas pertenzas con orde e limpeza e cargou a mochila ao lombo. De novo en marcha, pasou ao meu carón, baixou uns chanzos cara unha fonte, limpou a boca e encheu de auga unha botella. Logo estirouse lixeiramente, ollou, ela tamén, o horizonte, e enfiou cara unha das saídas do parque. Foi perdéndose na distancia, como esvaecéndose. Ao lonxe, pareceume aínda mais fermosa.

2003-08-10, 04:09 | 5 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://pawley.blogalia.com//trackbacks/10493

Comentarios

1
De: Yogurtu Fecha: 2003-08-10 20:28

Menos mal, Martin, que no soy el único al que eso del carpe diem no acaba de salirle. Muy tierno, muy bien.



2
De: Akin Fecha: 2003-08-10 21:12

¿Que demonios nos pasa? ¿Por qué xa somos todos compretamente incapaces de achegarnos a alguéna a simplemente coñecelo?

Pero o certo é que facer algo así está ó alcance de moi poucos, triste pero certo. A sociedade está enferma de timidez.



3
De: IaRRoVaWo Fecha: 2003-08-11 05:57

Moi bo o relato!

Mago de perder unha moza eisí.



4
De: IaRRoVaWo Fecha: 2003-08-12 06:23

Fe de erratas:
Mago --> Magoa



5
De: Martin Pawley Fecha: 2003-08-12 07:12

Entendeuse, IaRRoVaWo.

En todo caso, non se pode dicir que perdera algo que realmente nunca cheguei a ter.



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 54.198.190.185 (bff174eb9a)
Comentario









os arquivos estranhos




correo:diasestranhos()gmail.com

O sistema de comentarios está á disposición dos lectores de "signos de vida" (antes "días estranhos") exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.


Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 2.5 de Creative Commons. Blogalia

Blogalia

(c) Martin Pawley